ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
……………………………………………………………………………………………..
1.Ευθύνη θεσμών – φορέων κοινωνικοποίησης
2.Ρατσισμός
3.Ανθρώπινα δικαιώματα
Ευθύνη θεσμών – φορέων κοινωνικοποίησης
Οικογένεια: Ανωριμότητα γονέων – χαμηλό πνευματικό επίπεδο, έλλειψη σεβασμού στην προσωπικότητα του παιδιού μέσω καταπίεσης, υπερπροστασίας ή και άκριτου φιλελευθερισμού. Κρίση θεσμού – γονείς με πολλαπλούς και αλληλοσυγκρουόμενους ρόλους, έλλειψη επαφής και επικοινωνίας ανάμεσα στα μέλη – «χάσμα γενεών», εγκλωβισμός των ατόμων – μελών και ιδιαίτερα των γονέων στις απόψεις τους – ενδοοικογενειακές συγκρούσεις. Το σπίτι σήμερα έχει απολέσει σε μεγάλο βαθμό το νόημα της εστίας, η οικία δεν είναι πλέον οικεία και μετατρέπεται σε κέντρο διερχομένων, ενισχύεται η απομάκρυνση από τις οικογενειακές παραδόσεις. Αλλαγή δομής και ρόλων της οικογένειας – νέα θέση της γυναίκας στο οικογενειακό περιβάλλον.
Σχολείο: Απουσία διαμόρφωσης σφαιρικού- ηθικού ανθρώπου, στείρα αποστήθιση γνώσεων, τυποποίηση διδασκαλίας, άγονος εγκυκλοπαιδισμός. Η εκπαίδευση αποκτά κάτι από την ψυχρή και υπολογιστική λογική της τεχνοκρατίας, αδυνατεί να ακολουθήσει τις νέες πνευματικές κατακτήσεις και εξελίξεις, η εκπαίδευση διδάσκει, αλλά δεν εμπνέει, οδηγεί στην εκμάθηση και όχι στη μάθηση. Η μηχανική παρακολούθηση μαθημάτων προσφέρει γνώση χρησιμοθηρική και εμπορευματοποιημένη, που δεν απελευθερώνει αλλά αντίθετα οδηγεί σε ποικίλες αρνητικές καταστάσεις. Στόχος -πανάκεια γίνεται το πτυχίο, έλλειψη υποδομής για την καλλιέργεια ενδιαφερόντων και την ομαλή κοινωνικοποίηση των νέων.
ΜΜΕ: Ανευθυνότητα λειτουργών, παραπληροφόρηση – προπαγάνδα, τα ΜΜΕ, αντί να είναι κανάλια ιδεολογίας, γίνονται τα ίδια ιδεολογία. Εμπορευματοποίηση των μέσων με στόχο την αποκλειστικότητα και το κέρδος -διαβρώνεται ο χαρακτήρας τους ως φορέων κοινωνικοιπολιτικής αγωγής. Καταιγισμός μηνυμάτων-σύγχυση, δημιουργείται μια ιδιότυπη μάζα αμέτοχων – συμμετεχόντων, που ουσιαστικά δεν αναβαθμίζονται πνευματικά. Προβολή αρνητικών προτύπων (π.χ. επιτυχημένος άνθρωπος είναι όποιος έχει. άφθονα οικονομικά μέσα, η βία που προβάλλεται μέσω της δραματοποίησης της σχετικής ειδησεογραφίας ή της ηρωοποίησης αντικοινωνικών τύπων), ώστε αρκετά συχνά εκτοπίζονται θετικά υποδείγματα ζωής από τα ΜΜΕ.
«Δεν έχει θέση η θανατική ποινή σε μια πολιτισμένη κοινωνία» Σε τίποτα δεν εξυπηρετεί μια θανατική ποινή», υποστηρίζει ο Κώστας Κούτρας, ποινικολόγος, μέλος της Ελληνικής Επιτροπής της Διεθνούς Αμνηστίας και πρόεδρος της ελληνικής μη κυβερνητικής οργάνωσης «Δικηγόροι χωρίς Σύνορα».«Το επιχείρημα όλων εκείνων που τάσσονται υπέρ μιας τέτοιας καταδίκης, υποστηρίζοντας ότι μπορεί να λειτουργήσει ως μια αποτελεσματική μορφή εκφοβισμού στο να προβεί κανείς σε εγκληματική πράξη, το καταρρίπτουν τα επίσημα στατιστικά στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας, σύμφωνα με τα οποία, στα κράτη όπου καταργήθηκε η θανατική ποινή, η εγκληματικότητα δεν αυξήθηκε».Οπως σημειώνει, «αν και για τα οικονομικά εγκλήματα το ποσοστό της υποτροπής, δηλαδή της επανάληψης της αξιόποινης πράξης, ανέρχεται στο 70%- 80%, όσον αφορά τις ανθρωποκτονίες δεν αγγίζει ούτε το 1%.Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από τα επίσημα στοιχεία των τελευταίων χρόνων της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, από μελέτες κατά τη δεκαετία του ‘90 του Ελληνικού Κέντρου Ερευνών και από στατιστικά στοιχεία, τα οποία έχουν προκύψει από Διεθνή Συνέδρια Διεθνών Οργανισμών κατά την τελευταία 5ετία».Ο κ. Κούτρας επισημαίνει ότι «όταν βάζουμε κάποιον στη φυλακή, το κάνουμε για να τον σωφρονίσουμε έτσι ώστε να μπορέσει να επανενταχθεί στην κοινωνία. Με το να τον θανατώνουμε, το μόνο σίγουρο είναι ότι του αφαιρούμε τη ζωή, καταπατώντας με αυτό τον τρόπο το ιερότερο πανανθρώπινο δικαίωμα. Γι’ αυτό η θανατική ποινή αποτελεί το χείριστο παράδειγμα εγκληματικότητας από την πλευρά της Πολιτείας, αφού διαπράττει αυτό το οποίο καταδικάζει».Επίσης, τονίζει ότι «πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο της δικαστικής πλάνης. Εχει αποδειχτεί εκ των υστέρων ότι καταδικάστηκαν αθώοι, πόσο μάλλον να καταδικαστεί ένας αθώος σε θάνατο, αφού η θανατική ποινή δεν ανακαλείται, είναι αμετάκλητη. Μια χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση είναι αυτή του Αριστείδη Παγκρατίδη, του ονομαζόμενου δράκου του Σέιχ Σου, τη δεκαετία του ‘60, στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος είχε καταδικαστεί και εκτελεστεί με την κατηγορία ότι βίαζε και σκότωνε γυναίκες στο δάσος του Σέιχ Σου. Υπήρχαν εξαρχής σαφείς αμφιβολίες για την ενοχή του, καθώς τα στοιχεία τα οποία διέθετε το δικαστήριο δεν ήταν επαρκή. Ο ίδιος μάλιστα τη στιγμή της εκτέλεσής του φώναζε “Μανούλα, είμαι αθώος”».Οπως σημειώνει, «η τελευταία φορά που στην Ελλάδα εκτελέστηκε κάποιος σε θάνατο ήταν στις 25/8 του ‘72. Πρόκειται για τον 27χρονο ηλεκτρολόγο Βασίλη Λυμπέρη, ο οποίος είχε βάλει φωτιά στο σπίτι του, καίγοντας ζωντανούς τη γυναίκα του, τα δύο του παιδιά και την πεθερά του».Οπως επισημαίνει ο κ. Κούτρας, «αν και από τότε δεν έχει ξαναεφαρμοστεί, η θανατική ποινή στη χώρα μας, επίσημα καταργήθηκε το 1993, με την επικύρωση από τη Βουλή των Ελλήνων του 6ου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σύμφωνα με το άρθρο 1 του οποίου “η θανατική ποινή καταργείται. Κανείς δεν μπορεί να καταδικαστεί σε μια τέτοια ποινή ούτε να υποβληθεί στην εκτέλεσή της”. Σε διάσκεψή της για τη θανατική ποινή το ‘77 στη Στοκχόλμη, η Διεθνής Αμνηστία τονίζει ότι “η θανατική ποινή συχνά χρησιμοποιείται ως μέσο καταπίεσης ενάντια σε αντιφρονούσες, φυλετικές, εθνικές, θρησκευτικές και καταπιεζόμενες ομάδες και χρησιμοποιείται, όλο και περισσότερο, ως δικαιολογία για ανεξήγητες εξαφανίσεις, εξωδικαστικές εκτελέσεις και πολιτικούς φόνους”».
Βέβαια, όσον αφορά τη χώρα μας, σπεύδει να τονίσει ότι «μέχρι το ‘93, αν και υπήρξαν καταδικαστικές αποφάσεις σε θάνατο, δεν εφαρμόστηκαν.
Αυτό, γιατί, όπως ο νόμος ορίζει, όταν η θανατική ποινή δεν εκτελείται για τα επόμενα τρία χρόνια αφότου έχει επιβληθεί και για όλο αυτό το χρονικό διάστημα ο κατάδικος παρέμεινε στις φυλακές, η ποινή του μετατρέπεται σε ισόβια κάθειρξη. Χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση είναι αυτή του Νίκου Κοεμτζή, ο οποίος το ‘73 καταδικάστηκε σε θάνατο, 11 φορές μάλιστα, για 3 ανθρωποκτονίες και για 8 απόπειρες ανθρωποκτονίας».
Ο κ. Κούτρας υποστηρίζει ότι «η θανατική ποινή δεν είναι αναγκαία για την απόκρουση πολιτικών εγκλημάτων, γιατί τα κίνητρα τα οποία οδηγούν κάποιον είτε να ελευθερώσει την πατρίδα του από ξένο ζυγό είτε να την απαλλάξει από ένα ανελεύθερο φασιστικό κοινωνικό σύστημα είναι τόσο δυνατά που δεν μπορούν να υποχωρήσουν μπροστά σε καμία απειλή θανάτωσης. Κάτι τέτοιο αποδεικνύεται και μέσα από το λόγο του Νίκου Μπελογιάννη, ενός από τους πολλούς κομμουνιστές, οι οποίοι εκτελέστηκαν για πολιτικά εγκλήματα μετά το ‘49, κατά την απολογία του στο δικαστήριο: “Τα δικαστήριά σας είναι δικαστήρια σκοπιμότητας. Γι’ αυτό δεν ζητώ την επιείκειά σας. Αντικρίζω την καταδικαστική σας απόφαση με περηφάνια και ηρεμία. Με το κεφάλι ψηλά θα σταθώ μπροστά στο εκτελεστικό σας απόσπασμα”».
Ο κ. Κούτρας υπογραμμίζει ότι «σε μια πολιτισμένη κοινωνία η θανατική ποινή δεν έχει θέση, σε όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. έχει καταργηθεί. Ενας από τους σαφείς όρους, μάλιστα, που έχει θέσει η Ε.Ε. στην Τουρκία για να μπει στην Ε.Ε. είναι να καταργήσει τη θανατική ποινή. Γι’ αυτό και δεν εκτέλεσαν τον Οτσαλάν. Η θανατική ποινή ισχύει στις μέρες μας σε κοινωνίες με μεσαιωνικές γενικότερα αντιλήψεις, όπως στην Κίνα, το Πακιστάν, την Ινδονησία, στις περισσότερες αραβικές χώρες».
Οσο για τις ΗΠΑ…, όπου επίσης εφαρμόζεται η θανατική ποινή, σε 38 μάλιστα από τις 50 συνολικά πολιτείες της, ο κ. Κούτρας υποστηρίζει ότι «το σύστημα απονομής δικαιοσύνης των ΗΠΑ είναι ένα από τα πλέον αναχρονιστικά συστήματα απονομής δικαιοσύνης στον κόσμο».
Οπως λέει χαρακτηριστικά: «Επιβάλλουν θανατικές ποινές σε εμπόρους ναρκωτικών όταν οι ίδιες οι ΗΠΑ ασκούν εμπορία ναρκωτικών καλλιεργώντας τεράστιες φυτείες στο Μεξικό και με τα έσοδα από τις πωλήσεις αυτών των ναρκωτικών στηρίζουν ανελεύθερα καθεστώτα στη Λατινική Αμερική».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 20/05/2006
εργασίες
1. Να γράψετε την περίλιψη του κειμένου σε 120-140 λέξεις.
2.ποιό το θεματικό κέντρο και ποιά η θέση του συγγραφέα;
