ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
……………………………………………………………………………………………..
1.Ευθύνη θεσμών – φορέων κοινωνικοποίησης
2.Ρατσισμός
3.Ανθρώπινα δικαιώματα
Ευθύνη θεσμών – φορέων κοινωνικοποίησης
Οικογένεια: Ανωριμότητα γονέων – χαμηλό πνευματικό επίπεδο, έλλειψη σεβασμού στην προσωπικότητα του παιδιού μέσω καταπίεσης, υπερπροστασίας ή και άκριτου φιλελευθερισμού. Κρίση θεσμού – γονείς με πολλαπλούς και αλληλοσυγκρουόμενους ρόλους, έλλειψη επαφής και επικοινωνίας ανάμεσα στα μέλη – «χάσμα γενεών», εγκλωβισμός των ατόμων – μελών και ιδιαίτερα των γονέων στις απόψεις τους – ενδοοικογενειακές συγκρούσεις. Το σπίτι σήμερα έχει απολέσει σε μεγάλο βαθμό το νόημα της εστίας, η οικία δεν είναι πλέον οικεία και μετατρέπεται σε κέντρο διερχομένων, ενισχύεται η απομάκρυνση από τις οικογενειακές παραδόσεις. Αλλαγή δομής και ρόλων της οικογένειας – νέα θέση της γυναίκας στο οικογενειακό περιβάλλον.
Σχολείο: Απουσία διαμόρφωσης σφαιρικού- ηθικού ανθρώπου, στείρα αποστήθιση γνώσεων, τυποποίηση διδασκαλίας, άγονος εγκυκλοπαιδισμός. Η εκπαίδευση αποκτά κάτι από την ψυχρή και υπολογιστική λογική της τεχνοκρατίας, αδυνατεί να ακολουθήσει τις νέες πνευματικές κατακτήσεις και εξελίξεις, η εκπαίδευση διδάσκει, αλλά δεν εμπνέει, οδηγεί στην εκμάθηση και όχι στη μάθηση. Η μηχανική παρακολούθηση μαθημάτων προσφέρει γνώση χρησιμοθηρική και εμπορευματοποιημένη, που δεν απελευθερώνει αλλά αντίθετα οδηγεί σε ποικίλες αρνητικές καταστάσεις. Στόχος -πανάκεια γίνεται το πτυχίο, έλλειψη υποδομής για την καλλιέργεια ενδιαφερόντων και την ομαλή κοινωνικοποίηση των νέων.
ΜΜΕ: Ανευθυνότητα λειτουργών, παραπληροφόρηση – προπαγάνδα, τα ΜΜΕ, αντί να είναι κανάλια ιδεολογίας, γίνονται τα ίδια ιδεολογία. Εμπορευματοποίηση των μέσων με στόχο την αποκλειστικότητα και το κέρδος -διαβρώνεται ο χαρακτήρας τους ως φορέων κοινωνικοιπολιτικής αγωγής. Καταιγισμός μηνυμάτων-σύγχυση, δημιουργείται μια ιδιότυπη μάζα αμέτοχων – συμμετεχόντων, που ουσιαστικά δεν αναβαθμίζονται πνευματικά. Προβολή αρνητικών προτύπων (π.χ. επιτυχημένος άνθρωπος είναι όποιος έχει. άφθονα οικονομικά μέσα, η βία που προβάλλεται μέσω της δραματοποίησης της σχετικής ειδησεογραφίας ή της ηρωοποίησης αντικοινωνικών τύπων), ώστε αρκετά συχνά εκτοπίζονται θετικά υποδείγματα ζωής από τα ΜΜΕ.
Ορισμός.Η δημοκρατία (από το δήμος και κρατώ: εξουσία του δήμου, των πολλών) είναι η αρτιότερη μορφή πολιτειακής οργάνωσης και διακυβέρνησης μιας κοινωνίας, καθώς συνθέτει δύο κορυφαίες αξίες, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη και δημιουργεί τις ευνοϊκότερες συνθήκες, για να προοδεύσουν και να ευτυχήσουν άτομα και κοινωνίες. Στοιχεία-προϋποθέσεις της δημοκρατίας. Τυπικά.ü Καθολική συμμετοχή των πολιτών στις πολιτικές διαδικασίες.ü Διάκριση εξουσιών.ü Κράτος Δικαίου.ü Κράτος Πρόνοιας.ü Πολυκομματισμός.ü Αρχή της πλειοψηφίας.Ουσιαστικάü Ελευθερία σκέψης και έκφρασης.ü Ανεκτικότητα.ü Ενάρετο ήθος των πολιτών.ü Δημόσια δωρεάν Παιδεία όλων των πολιτών.ü Αξιοκρατία.ü Διαφάνεια. Αρχές της δημοκρατίας.ü Λαϊκή κυριαρχία.ü Ελευθερία σ` όλες τις μορφές, αρκεί να είναι οριοθετημένη.ü Ισοτιμία – ισονομία – ισοπολιτεία.ü Δικαιοσύνη – Αξιοκρατία.ü Διάλογος – Πολυφωνία – Πολύ κομματισμός.ü Εκλέγειν – Εκλέγεσθαι.ü Ενεργός συμμετοχή των πολιτών στα κοινά.ü Διάκριση τριών εξουσιών: νομοθετική – εκτελεστική – δικαστική.ü Ευνομία. Εχθροί της δημοκρατίας.ü Κατάχρηση ελευθεριών.ü Ολοκληρωτικά καθεστώτα.ü Αδικίες – αναξιοκρατία – πελατειακό σύστημα στις σχέσεις πολιτών -κράτους.ü Πόλωση.ü Αδιαφορία των πολιτών για τα κοινά.ü Σκάνδαλα – αυθαιρεσίες ηγετών.ü Λαϊκισμός – δημαγωγία.ü Παραπληροφόρηση, προπαγάνδα.ü Βία – εγκληματικότητα, παράνομη συμπεριφορά.ü Απουσία παιδείας από τους πολίτες. Αίτια κρίσης της δημοκρατίας.ü Κρίση Φορέων Αγωγής (Οικογένεια – Σχολείο – ΜΜΕ), οπότε δεν προσφέρουν την απαραίτητη ανθρωπιστική παιδεία και κατάλληλη κοινωνικοπολιτική αγωγή στα άτομα.ü Συμφέροντα – προσωπικές φιλοδοξίες – φανατισμός πολιτικών ηγετών και κομμάτων.ü Υλιστικό πνεύμα – ο καταναλωτισμός απορροφά το ενδιαφέρον του σημερινού ανθρώπου, άρα παύει να ενδιαφέρεται για το «εμείς» και τη δημοκρατία.ü Στείρα τεχνοκρατική αντίληψη και εγκλωβισμός στο βιομηχανοποιημένο τρόπο ζωής. περιχαράκωση στην ειδίκευση. Άρα. πνευματική μονομέρεια και ηθικοπνευματική απογύμνωση του σημερινού ανθρώπου και, επομένως, κρίση της Δημοκρατίας που είναι το κατεξοχήν πνευματικό πολίτευμα.ü Αστικοποίηση – ανωνυμία στις μεγαλουπόλεις – αποξένωση πολιτών – αδιαφορία για το «εμείς» και τα κοινά.ü Συνθετότητα κοινωνιών, καταιγιστικά μηνύματα, πολλαπλοί και αλληλοσυγκρουόμενοι ρόλοι, έλλειψη χρόνου και διάθεσης από μέρους των πολιτών για συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα.ü Κρίση αξιών – ηθική χαλάρωση – απευαισθητοποίηση του ανθρώπου και ατομικισμός ü Ανεργία, αδικίες, αναξιοκρατία αποκαρδιώνουν τους πολίτες και δεν εκτιμούν την ίδια τη δημοκρατία ως πολίτευμα και τους θεσμούς της.ü Η ιδιοτέλεια πολιτών, πολιτικών και οικονομικών οργανισμών.ü Η περιφρόνηση αξιών και θεσμών.ü Η ανικανότητα πολιτικών και η αναξιοπιστία των κομμάτων.ü Η δημαγωγία και ο λαϊκισμός.ü Η αναξιοκρατία.ü Η φανατική προσήλωση σε ιδεολογικές και κομματικές θέσεις.ü Η κακή λειτουργία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (παραπληροφόρηση και χειραγώγηση της κοινής γνώμης).ü Η αποχή των πνευματικών ανθρώπων από το δημόσιο βίο. Προτάσεις για την αντιμετώπιση τους.ü Παιδεία.ü Καθολική συμμετοχή, όχι μόνο στις εκλογικές διαδικασίες, αλλά καιü στις αποφάσεις και τα γεγονότα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Κριτική, έλεγχος της εξουσίας, διαφάνεια. Διοικητική αποκέντρωση και αυτοδιοίκηση. Μηχανισμοί αποπροσανατολισμού στους πολιτικούς λόγους. ü Ο λεκτικός πληθωρισμός στον πολιτικό λόγο χαρακτηρίζεται συχνότερα από πλεονασμούς, κατάχρηση συνωνύμων, διατύπωση βεβαιωτική, δεοντολογική και θαυμαστική, έντονη συναισθηματική φόρτιση και μεγαλοστομία. Παγιδεύει το δέκτη συναισθηματικά με το μέγεθος και το βάρος των αξιών που προβάλλειü Ο πολιτικός λόγος χειρίζεται λέξεις με γιγάντια ηθική διάσταση και τόσο μεγάλη συναισθηματική φόρτιση. Λέξεις αξίες: «έθνος», «σοσιαλισμός», «λαός», «παράδοση» και άλλες πολλές.ü Λέξεις που είναι παγίδες, γιατί αρκεί να προφερθούν και το μήνυμα παύει να χρειάζεται λογική συνοχή, γλωσσική επάρκεια, νοηματική αποτελεσματικότητα, παύει να χρειάζεται αιτιολόγηση και ακόμα περισσότερο αποδεικτικά τεκμήρια. Θετικά της δημοκρατίας.ü Επίτευξη υψηλού βιοτικού επιπέδου: ελεύθερη οικονομική δραστηριότητα, προστασία της ιδιοκτησίας, πρόνοια για τους οικονομικά ασθενείς πολίτες, ασφάλιση, νομική προστασία των δικαιωμάτων που έχει ο εργαζόμενος.ü Εξασφαλίζεται η κοινωνική γαλήνη και ασφάλεια, απαλλάσσουν τους πολίτες από την καχυποψία.ü Η δημοκρατία προσφέρει ίσες ευκαιρίες μόρφωσης και πνευματικής ανάπτυξης, δωρεάν Παιδεία, ελεύθερη έρευνα και διακίνηση ιδεών.ü Δίνει σε όλους τη δυνατότητα να συμμετέχουν στη διακυβέρνηση και να προσφέρουν στην κοινωνία.ü Εξασφαλίζει την αξιοκρατία με την καθιέρωση κριτηρίων και με διαφανείς διαδικασίες.ü Η δημοκρατία κατοχυρώνει όλες τις ελευθερίες και τα δικαιώματα του πολίτη.ü Η δημοκρατία είναι από τη φύση της προστάτης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αφού έχει ως κέντρο της τον άνθρωπο.ü Η δημοκρατία έχει φιλειρηνικά χαρακτηριστικά, επειδή στηρίζεται στη νηφάλια κρίση, στην αρμονική συνύπαρξη των ανθρώπων, στην υπεύθυνη αντιμετώπιση των προβλημάτων και στην ευημερία των πολιτών. Άξιος πολιτικός.ü Βαθιά φιλοσοφημένη προσωπικότητα· ένας άνθρωπος με πρωτότυπες και ουσιαστικές σκέψεις, με σαφή και ξεκάθαρη ιδεολογία, προσανατολισμένο σωστά στα βασικά ζητήματα της ζωής·ü Δίκαιος, ηθικός, έντιμος, αξιοπρεπής, με ισορροπημένο εσωτερικό κόσμο, στοιχεία που του επιτρέπουν να
αγαπά τον άνθρωπο και να αγωνίζεται για τη βελτίωση της ζωής του·ü Ισχυρή προσωπικότητα, δυναμική, ικανή να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, να υλοποιεί τις αποφάσεις της.ü Να συνδυάζει υπομονή και επιμονή, επιφυλακτικότητας και θάρρος, τόλμη και αυτοσυγκράτηση.ü Οργανωτικός, συγκροτημένος, μεθοδικός, σε θέση να διαμορφώνει προγράμματα και να τα υλοποιεί.ü Γνώστης της κοινωνικής πραγματικότητας, των προβλημάτων. Ικανός να προσδιορίζει τρόπους άμβλυνσης των ανισοτήτων, των κοινωνικών διαφορών, να υπερβαίνει τις δυσχέρειες, να επιτυγχάνει την κοινωνική αρμονία. Άξιος πολίτης.ü Έχει επίγνωση της δύναμης που διαθέτει και της επιρροής που ασκεί στα κοινωνικά δρώμενα.ü Έχει σαφή, ξεκάθαρη και ουσιαστική πολιτική ιδεολογία, χωρίς ωστόσο να γίνεται δογματικός και απόλυτος.ü Αναλαμβάνει ρόλους, ευθύνες, δραστηριοποιείται, συμμετέχει.ü Έχει κοινωνική συνείδηση και αντιλαμβάνεται ότι ουσιαστικές λύσεις στα κοινωνικά προβλήματα είναι αυτές που διαμορφώνονται με κριτήριο το κοινωνικό καλό.ü Έχει επίγνωση των σοβαρών κοινωνικών προβλημάτων, αλλά και κριτήρια ουσιαστικής αξιολόγησης και ιεράρχησης τους ως προς την αμεσότητα της λύσης τους.ü Κοινωνικότητα, να συνεργάζεται ουσιαστικά με τους άλλους πολίτες, με προοπτική κοινά αποδεκτών λύσεων.
