Η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας

Ο εκσυγχρονισμός, δηλαδή η παρακολούθηση και προσαρμογή προς τις εκάστοτε διεθνείς οικονομικές κυρίως συνθήκες, ώστε να διασφαλίζεται η σταθερότητα και η συνεχής πρόοδος και να προλαμβάνονται οι οπισθοδρομήσεις και τα αδιέξοδα, δε νοείται χωρίς να λαμβάνει υπόψη δύο κυρίως παράγοντες:
την τάση παγκοσμιοποίησης της οικονομίας, που είναι κυρίως αναπόφευκτο αποτέλεσμα της απελευθέρωσης του διεθνούς εμπορίου, και την ανάπτυξη της τεχνολογίας κυρίως στον τομέα της επικοινωνίας χάριν της πληροφορικής, η οποία αποφασιστικά επιβάλλει και καθοδηγεί την παγκοσμιοποίηση.
Αυτά σημαίνουν ότι, βαθμιαία, ολόκληρος ο πλανήτης γίνεται ένας ενιαίος χώρος. Ό,τι κάνει κάθε άνθρωπος, όπου γης, μπορεί να επηρεάσει τη ζωή και το μέλλον των άλλων ανθρώπων στον υπόλοιπο πλανήτη. Λ. χ. η άφρων ληστρική εκμετάλλευση των δασών της Ινδονησίας και του Αμαζονίου στη Βραζιλία προκαλεί τεράστιες και ανεξέλεγκτες πυρκαγιές, που επηρεάζουν τις κλιματολογικές συνθήκες σ΄ ολόκληρη τη γη. Ή το ύψος των επιτοκίων στις ΗΠΑ ή τη Γερμανία έχει άμεσο αντίκτυπο στις υπόλοιπες οικονομίες, όπου γης, και συνεπώς και στην Ελλάδα. Τα οικονομικά σύνορα ισοπεδώνονται από την κατάργηση προστατευτικών δασμών, ποσοστώσεων και απαγορεύσεων εισαγωγής, ενώ τα εθνικά σύνορα δεν μπορούν να παρεμποδίσουν την επικοινωνία, την πληροφόρηση, τον επηρεασμό μιας χώρας, ενός λαού, από τους άλλους. Οι τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι υπήρξαν η κύρια αιτία της κατάρρευσης του υπαρκτού σοσιαλισμού, αφού τα ψέματα πάνω στα οποία στηριζόταν η προπαγάνδα του δεν άντεξαν στη δορυφορική απομυθοποίησή τους.
Η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ξεκίνησε για να σταματήσουν οι πόλεμοι δια της οικονομικής συνεργασίας, αλλά τα τελευταία χρόνια, προχωρεί με την οικονομική και νομισματική ενοποίηση, για να μπορέσουν οι χώρες- μέλη με το ενιαίο νόμισμα και τη μεγιστοποίηση των οικονομικών χώρων να επιβιώσουν σε συνθήκες συχνά ανελέητου διεθνούς ανταγωνισμού.
Σήμερα τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας έχουν κυρίως η Βόρεια Αμερική, η Ιαπωνία και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Όμως, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της Διεθνούς Τράπεζας, μετά 20 έτη νέες οικονομικές δυνάμεις θα αμφισβητήσουν αυτή την οικονομική κυριαρχία. Πρόκειται για τις πυκνότερες σε πληθυσμό χώρες του κόσμου, που με τους αναπτυξιακούς ρυθμούς τους καλπάζουν προς εντυπωσιακές οικονομικές κατακτήσεις. Τα ονόματά τους: Κίνα, Ινδία, Ινδονησία, Βραζιλία και Ρωσία (αν η τελευταία ξεπεράσει τους κλυδωνισμούς κατά τη μετάβασή της από κεντρικά διευθυνόμενη σε ελεύθερη οικονομία).
Η απάντηση στο εύλογο ερώτημα «κι εμείς οι Έλληνες τι πρέπει να κάνουμε;» είναι απλή, αλλά κι εξαιρετικά δύσκολο να υλοποιηθεί. Θα πρέπει να γίνουμε ανταγωνιστικοί σε όλα τα επίπεδα. Αυτό σημαίνει: α) να παράγουμε προϊόντα που ζητά η διεθνής, αλλά και η ελληνική αγορά, β) να παράγουμε σε κόστος που επιτρέπει τιμές ανάλογες προς τις διεθνείς και, ει δυνατόν, χαμηλότερες, γ) τα προϊόντα μας να έχουν ποιότητα και ποικιλίες, που προτιμά η διεθνής κατανάλωση, δ) να συναλλασσόμαστε με προοπτική χρόνου και όχι με τη λογική του ό,τι αρπάξουμε μια και έξω. Δηλαδή με συνέπεια προς τις συμβατικές δεσμεύσεις μας, καλόπιστα και με σεβασμό στον πελάτη. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε και να αυξήσουμε τις εξαγωγές μας και θα μπορούν τα ελληνικά προϊόντα να αντιμετωπίσουν επιτυχώς τα ξένα και μέσα στην ελληνική αγορά. ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ»

Α. Να γράψετε την περίληψη του κειμένου σε 80-100 λέξεις.

Β.1. Να σχολιάσετε το χωρίο του κειμένου: «Οι τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι δορυφορική απομυθοποίησή τους» σε 60-80 λέξεις.
Β.2. Να βρείτε 1 συνώνυμο για καθεμία από τις παρακάτω λέξεις και να τις ετυμολογήσετε: κατάρρευση, απομυθοποίηση, οπισθοδρομήσεις, αναπόφευκτο, διεθνείς.
Β.3. Με ποια συλλογική πορεία αναπτύσσεται το κείμενο;

Γ. Η παγκοσμιοποίηση δεν περιορίζεται πια στον οικονομικό τομέα.Έχει γίνει πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική, διαμορφώνοντας με τελείως διαφορετικό τρόπο τις παγκόσμιες εξελίξεις. Μέσα σ΄ αυτή τη δίνη των αλλαγών πώς θα μπορούσαν να διατηρήσουν τη φυσιογνωμία τους οι μικρότεροι πληθυσμιακά και ασθενέστερα οικονομικά λαοί; Να αναπτύξετε τις απόψεις σας σε ένα άρθρο για την εφημερίδα του σχολείου σας. (500-600)

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Α. Ο αρθρογράφος αναφέρεται στην οικονομική παγκοσμιοποίηση και στη συνέπεια της αλληλεξάρτησης των λαών. Η παγκοσμιοποίηση και η τεχνολογική επικοινωνιακή εξέλιξη είναι προϋποθέσεις του εκσυγχρονισμού.Τα κρατικά εμπόδια παρακωλύσουν να εμποδίσουν την αλληλεπίδραση των λαών, μια που η τεχνολογία συνέλαβε στην παύση του επικοινωνιακού απομονωτισμού χωρών με ολοκληρωτικά καθεστώτα. Παράλληλα, η ευρωπαϊκή ένωση αρχικά έπαυσε τους πολέμους, σήμερα αντιμετωπίζει τον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Οι σημερινές αναπτυγμένες οικονομικά δυνάμεις θα δώσουν μελλοντικά τη θέση τους σε ανερχόμενες δυνάμεις. Σ΄ αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα, για να ανταπεξέλθει, οφείλει να παράγει προϊόντα ανάλογα της ζήτησης, ποιοτικά, χαμηλού κόστους, με συνέπεια στους πελάτες.
Β.1. Οι τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι βοήθησαν στην πτώση ολοκληρωτικών καθεστώτων, γιατί οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης δεν ήξεραν τι πράγματι συμβαίνει εκτός συνόρων, αφού η προπαγάνδα του καθεστώτος περιείχε στοιχεία που αποδοκίμαζαν τις συνθήκες και τον τρόπο ζωής των δυτικών λαών. Οι δορυφόροι μετάφεραν την αληθινή εικόνα στους καταπιεσμένους λαούς οι οποίοι συγκριτικά αντελήφθησαν τη δεθνή οικονομική και κοινωνική κατάσταση τους και εξεγέρθησαν έναντι των τυράννων. Η ουσιαστική πληροφόρηση με τη βοήθεια της τεχνολογίας αφόπλισε τους λαούς και εδώ αναδεικνύεται η αξία της συντελούμενης παγκοσμιοποίησης.
Β.2. κατάρρευση: γκρέμισμα/ κατά + ρέω απομυθοποίηση: απαξίωση/ από + μυθοποίηση<μύθος<ποίηση οπισθοδρομήσεις: αναχρονίσεις/ όπισθεν + δρομέω- ω αναπόφευκτο: αναπότρεπτο/ ανά + από + φεύγω διεθνείς: οικουμενικές/ διά + έθνος Β.3. Η συλλογιστική πορεία του κειμένου είναι παραγωγική. Ο συγγραφέας αρχίζει από τη γενική έννοια του εκσυγχρονισμού και καταλήγει συγκεκριμενοποιώντας την έννοια του εκσυγχρονισμού στο εκπαιδευτικό σύστημα.
Γ. «Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ»
Η αλλαγή διάρθρωσης της οικονομίας σε παγκόσμιο επίπεδο, η μείωση των αποστάσεων λόγω της ανάπτυξης των επιστημών και των νέων τεχνολογιών και η διεθνοποίηση των μέχρι πρότινος εθνικών προβλημάτων επέφεραν μια «νέα τάξη πραγμάτων» που συνοπτικά πολλοί αποκαλούν «παγκοσμιοποίηση». Αν και η παγκοσμιοποίηση αρχικά είχε μόνο οικονομικό χαρακτήρα, σταδιακά επεκτάθηκε σε όλους τους τομείς της συλλογικής ζωής. Τώρα πια όλοι μιλούν για την άσκηση μιας παγκόσμιας πολιτικής από τα ισχυρά κράτη, για την όξυνση κοινωνικών φαινομένων και προβλημάτων, μέχρι και για τη διάδοση μιας παγκόσμιας κουλτούρας.
Οι μικρότερες πληθυσμιακά και οικονομικά ασθενέστερες χώρες τις περισσότερες φορές παθητικά ακολουθούν τις παγκόσμιες εξελίξεις παρά τις διαμορφώνουν. Συχνά είναι τα φαινόμενα οικονομικής και πολιτικής τους εξάρτησης από την πολιτική των κραταιών χωρών, αλλά και της ισοπέδωσης της ιδιαίτερης πολιτιστικής φυσιογνωμίας τους. Μέσα σ΄αυτές τις συνθήκες δεν εισακούονται οι χώρες με μικρότερη επιρροή, πράγμα που αποτελεί παραβίαση των δικαιωμάτων της αυτοδιαδιάθεσης και του αυτοκαθορισμού. Εξάλλου, καταστρατηγούνται τα δικαιώματα του επί ίσοις όροις διαλόγου, του αμοιβαίου σεβασμού και τις ισότητας μεταξύ των μελών της διεθνούς κοινότητας.
Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω εύλογο είναι να αναρωτιέται κανείς πώς οι μικρότερες χώρες θα μπορούσαν να αποκτήσουν στον παγκόσμιο χάρτη των εξελίξεων τη θέση που πραγματικά δικαιούνται. Προς την κατεύθυνση αυτή κινείται και το έργο των υπερεθνικών οργανισμών και των διεθνών δικαστηρίων. Σε ακραίες περιπτώσεις ανισοτήτων και αδικιών κάθε λαός μπορεί να καταφύγει στη χρήση έννομων μέσων για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης, της ισότητας και της ισορροπίας.
Όμως κάθε λαός πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι «κρατά την τύχη του στα δικά του χέρια». Χρειάζονται συλλογικές και συντονισμένες προσπάθειες των μικρότερων χωρών για να εξελιχθούν σε υπολογίσιμες δυνάμεις στο παγκόσμιο στερέωμα. Η αλήθεια είναι ότι κάθε χώρα διαθέτει στοιχεία που μπορεί να αξιοποιήσει και να αναδείξει για να κατακτήσει μια, αν όχι ισότιμη, τουλάχιστον αξιοπρεπή θέση στη διεθνή κοινότητα. Πρώτα απ΄ όλα κάθε λαός πρέπει να αποκτήσει το αίσθημα της εθνικής αυτοσυνειδησίας. Η καλλιέργεια και η ανάπτυξη της εθνικής γλώσσας και γραμματείας αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο για την απόκτηση του αισθήματος αυτού. Είναι ο τρόπος που κάθε λαός έχει για να εκφράσει και να προωθήσει σκέψεις και συναισθήματα. Κοντά στη γλώσσα έρχεται και η ανάπτυξη των τεχνών. Η πολιτιστική παράδοση του παρελθόντος συντηρείται και μεταλαμπαδεύεται στα σύγχρονα καλλιτεχνικά έργα, επιβεβαιώνοντας ότι δεν είναι κάτι νεκρό, αλλά ζωντανός οργανισμός και φορέας των αξιών και των αρχών κάθε έθνους.
Εξάλλου, μέσα από την καλλιέργεια του αισθήματος της εθνικής αυτοσυνειδησίας, θα περιοριστεί το φαινόμενο της ξενομανίας. Οι πολίτες των μικρότερων χωρών θεωρούν πως η άκριτη υιοθέτηση του μοντέλου ζωής των ανεπτυγμένων χωρών αρκεί και για τη δική τους πρόοδο. Η πρόοδος όμως δεν επέρχεται μέσα από στείρες μιμητικές διαδικασίες.
Στόχος του άρθου μας είναι να αποδείξουμε ότι η παγκοσμιοποίηση αποτελεί τη νέα πρόκληση του 21ου αιώνα που θα πρέπει να αντιμετωπίσουν όλες οι χώρες.Και από την αντιμετώπιση της πρόκλησης αυτής όλοι οι λαοί μπορούν να βγουν κερδισμένοι και να ατενίσουν με περισσότερη σιγουριά και αισιοδοξία το μέλλον.

αναδημοσίευση από εφημ. “Τα νέα”

το κείμενο σχετίζεται με τον θεματικό κύκλο (πολιτισμός -τέχνη)που ανήκει στην εξεταζόμενη ύλη της έκθεσης γ΄λυκείου.

Πολιτιστικός ολοκληρωτισμός;

Ο μύθος του πλουραλισμού στον χώρο του πολιτισμού

Τις τελευταίες δεκαετίες ο Δυτικός Πολιτισμός επαναπαύεται στον μύθο της δημοκρατικότητάς του. Αφενός η σύγκρισή του με τις ισλαμιστικές πολιτιστικές ακρότητεςασχέτως πολιτικής θέσης-, αφετέρου το άλλοθι της συνεχούς συνδιαλλαγής, ο «Πολιτιστικός Πολιτισμός» δηλαδή, που σημαίνει και την αποδοχή της όποιας διαφορετικότητας, αλλά και το διεθνές πολιτιστικό ψηφιδωτό, το αναπτυσσόμενο από τη συμμετοχή και των κεντρικών και των περιφερειακών στοιχείων, δίνουν, υποτίθεται, τις εγγυήσεις μιας πλουραλιστικής εξέλιξης, ανέκαθεν ευκταίας. Ευκταία ίσως ήταν, τουλάχιστον για τις προωθημένες συνειδήσεις, αλλά υπήρξε και εφικτή; Ηδη το προαναφερθέν σχήμα της σύμμετρης συμμετοχής κέντρων και περιφερειών στους πολιτιστικούς σχηματισμούς δείχνει να πάσχει, διότι η περιφέρεια, με τους οικονομικοτεχνικούς της περιορισμούς, συχνά αναγκάζεται να απέχει, παραχωρώντας πρωτοβουλίες κυριαρχικές στα κεντρικά υπερτροφικά μεγέθη. Το πρόβλημα έλκει τις ρίζες του και από το βαθύ παρελθόν. Ηδη πολλά στοιχεία κληρονομημένα και διαιωνιζόμενα φέρουν τη σφραγίδα ενός αυταρχισμού αναπόφευκτου. Ενδεικτικά ας αναφερθεί η ίδια η γλώσσα, με τη δυσκίνητη και αυστηρή της δομή, η οποία στη γέννησή της κατέγραψε ανεξίτηλα νοοτροπίες και διακρίσεις, πρόσφορες μεν για τα τότε ισχύοντα, μεταφερόμενες δε ως τα διαφοροποιημένα τοπία του τώρα. Το αποτέλεσμα είναι ότι μέσω της αναλλοίωτης γλώσσας πυρπολείται διαρκώς η πολιτιστική ευκινησία και ανεξαρτησία, διότι σκέψη εκτός γλώσσας δεν υπάρχει, άρα και σκέψη απαλλαγμένη κάποιου αρχέγονου συντηρητισμού είναι αδύνατη. Θα μπορούσαν να προστεθούν και τα τοπικά παραδοσιακά μεγέθη, τα πεισματικά, τα οποία ως σύμβολα κάποιας εγωπαθούς πολιτιστικής ταυτότητας, επιμένουν στον αναχρονισμό, ματαιώνοντας τη συνδιαλλαγή με τις τρέχουσες εξελίξεις. Επίσης, δεν είναι δυνατόν να παραβλεφθεί ο σκόπελος των δυτικών θρησκειών, οι οποίες, ακινητοποιώντας αιώνες ολόκληρους σε σκοταδισμούς και ιεροεξεταστικές βαρβαρότητες, ασκούν ανενόχλητες διαχωριστικές προπαγάνδες ή επιβάλλουν πρωτόγονα τελετουργικά. Ας επιστρέψουμε όμως στις σύγχρονες συνιστώσες που ματαιώνουν το όραμα του πολιτιστικού πλουραλισμού. Καθώς πολιτισμός εκτός πολιτικών τειχών δεν υπάρχει, ως κύρια συνιστώσα μπορούμε να αναφέρουμε τον καπιταλιστικό μονισμό. Ο οποιοσδήποτε μονισμός οδηγεί σε μονοφωνίες και οι εύλογοι αντίλογοι ή και οι επί μέρους εξεγέρσεις απορροφώνται εύκολα ως διακοσμητικά συστατικά του κεντρικού συστήματος. Αντιθέτως, η πλήρης και ριζική σύγκρουση είναι καταδικασμένη και αιωρείται παντοτινά εκτός πολιτιστικού σκηνικού. Το σύγχρονο όργανο του καπιταλιστικού μονισμού είναι η πολιτιστική αγορά, η εν πολλοίς παγκοσμιοποιημένη. Μακριά από κάθε πρόθεσηνα κρίνουμε εδώ τα συν και τα πλην της παγκοσμιοποίησης από κοινωνικοοικονομικής πλευράς, θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε τα εξής: Παρ΄ όλο που εκ πρώτης όψεως μια πολιτιστική αγορά που προέρχεται από πολλούς και απευθύνεται προς άπαντες θα μπορούσε να περιλαμβάνει πληθώρα ειδών, μορφών, ιδεών και απόψεων, εκπροσωπώντας μια ευεργετική πολυφωνία, στην πράξη συμβαίνει το αντίθετο ακριβώς. Η αγορά ελάχιστα ενδιαφέρεται για τον πολιτιστικό πλουραλισμό. Αντιθέτως, υπακούοντας τυφλά στους νόμους του κέρδους, προωθεί μόνον προϊόντα προορισμένα για ευρεία κατανάλωση, αφήνοντας τις απαιτητικές μειοψηφίες εγκλωβισμένες σε πολιτιστικούς ορίζοντες ανοίκειους ή ξένους εντελώς. Αν προστεθεί και η βάσιμη αμφιβολία αν τα εύπεπτα πολιτιστικά προϊόντα είναι αποτέλεσμα της ζήτησης του ευρύτερου κοινού ή, αντιστρόφως, αυτά διαμορφώνουν επιδέξια ένα διεθνές κοινό μειωμένων αιτημάτων, τότε θα κατανοήσουμε και τη δηλητηρίαση των νοοτροπιών που επιφέρει η κυριαρχία των αριθμών. Το σύστημα πιέζει τα άτομα προς ολοένα και χαμηλότερες πολιτιστικές στάθμες, διότι έτσι διασφαλίζει την απρόσκοπτη κυριαρχία του. Το φαινόμενο δεν είναι πρωτότυπο. Τα πολιτιστικά ρεύματα που επικράτησαν ανά τους αιώνες ήταν πάντοτε εκείνα που εκπροσωπούσαν τις κυρίαρχες τάξεις της κάθε εποχής, με αποτέλεσμα κάποιοι ρεαλιστές δικαιολογημένα να φαντάζονται τα πολιτιστικά στοιχεία που βυθίστηκαν, εν είδει χαμένης Ατλαντίδας, και τα προϊόντα της σκέψης ή της τέχνης που δεν αναδείχτηκαν ποτέ, αλλά υπήρξαν σπουδαιότερα από τα κληρονομηθέντα. Ωστόσο το φλέγον ερώτημα είναι το ακόλουθο: Ποιες είναι οι κυρίαρχες τάξεις που εκπροσωπεί η σύγχρονη πολιτιστική παραγωγή; Οι μέτοχοι των πανίσχυρων πολυεθνικών; Οι δραστήριοι τεχνοκράτες; Οι τακτοποιημένοι μεσοαστοί; Οι ασθενέστεροι οικονομικώς, οι αδύναμοι για επιθετικές ή αμυντικές τακτικές και υποκινούμενοι απλώς από το όνειρο της εξομοίωσης; ΄Η μήπως μέσω των πολιτιστικών προσφορών εκπροσωπούνται συγκεκριμένα ή μεταβλητά ολιγοπωλιακά συμφέροντα, τα οποία κινούνται από ευκαιριακές παραμέτρους, προσομοιάζοντας συνειδητά την «πώληση πολιτισμού» με την πώληση απορρυπαντικών ή φθηνών αυτοκινήτων; Αλλωστε, πόσο τυχαία είναι η αναμφισβήτητη κυριαρχία των προϊόντων της show business και η αντίστοιχη καθιέρωση κανόνων σύγχρονου lifestyle, που κινητοποιούν βιομηχανίες και χρήμα και μεταμορφώνουν την ήδη υπάρχουσα πολιτιστική μονοφωνία σε καταναγκασμό εφιαλτικό; Γνωρίζουμε ότι στο σημείο αυτό θα μπορούσε νομίμως να προβληθεί η ένσταση ότι, ανεξαρτήτως ρομαντικών διαμαρτυριών, οι πολιτιστικοί τομείς, κυρίως οι ευρείας κυκλοφορίας, κατευθύνονται μεν από την ιδέα του κέρδους, αλλά η ιδέα αυτή είναι η δεσπόζουσα στον καπιταλιστικό μονισμό, ενδεχομένως και η πλέον ανθρωπιστική, επειδή δημιουργεί θέσεις εργασίας – θέσεις καθόλου ευκαταφρόνητες, ιδίως για εποχές όξυνσης της ανεργίας. Θα συμφωνήσουμε με πικρία ότι αν η κατάσταση ισοδυναμεί με αναγκαίο κακό, τότε ίσως το κακό καλώς υπάρχει, αλλά το γεγονός δεν ανακόπτει ούτε τη διαρκή φαλκίδευση του πολιτισμού ούτε τον οικονομικίστικης προέλευσης ολοκληρωτισμό του. Και το ζητούμενο για τον ανήσυχο πολίτη του δυτικού κόσμου διαμορφώνεται περίπου ως εξής: Πώς θα αποκρούσει την πολιτιστική μονοκρατορία των αριθμών και θα ανακαλύψει το πολιτιστικό προϊόν που ανταποκρίνεται στην αισθητική και τη νοημοσύνη του- αν, φυσικά, σε αυτό έχει επιτραπεί να υπάρξει στην αγορά με τρόπο διάφανο; Με άλλες λέξεις, πώς είναι δυνατόν να μην υποκύψει στον πολιτιστικό ολοκληρωτισμό και να διαμορφώσει πυρήνες προσωπικής, αν όχι συλλογικής, αντίστασης; Δεν είναι εύκολη η απάντηση. Κατ΄ αρχήν ο άνθρωπος της Δύσης είναι εν πολλοίς βεβαρημένος από το πολιτιστικό του παρελθόν και ξεκινά φορώντας ήδη τον πολιτιστικό μανδύα εντός του οποίου αναπτύχθηκε, γεγονός που δεν ευνοεί ιδιαίτερα την ευελιξία. Το άλλο εμπόδιο, το πρακτικό, προέρχεται από τις περίπλοκες εργασιακές συνθήκες και από την ανασφάλεια που προκαλεί το σύστημα- πράγματα τα οποία αυτομάτως οδηγούν σε καταστάσεις αιχμαλωσίας. Και οι αιχμάλωτοι δύσκολα θα διαθέσουν χρόνο για να ανιχνεύσουν τους πολιτιστικούς ορίζοντες. Συνήθως θα περιορισθούν στην εσωστρέφεια ή σε επιλογές τυχαίες, χωρίς καμία συνειδησιακή βαρύτητα. Αρα η μοναδική ίσως μέθοδος αντίστασης στον πολιτιστικό ολοκληρωτισμό, που επιτίθεται στις πλειοψηφίες της Δύσης αδιακρίτως, είναι η αμφισβήτηση. Φτωχή μέθοδος, αναμφίβολα, και αποκλειστικά αμυντική, τουλάχιστον όμως προϋποθέτει και την ενεργό κριτική και τη δυσπιστία στα όποια «αυτονόητα» προσπαθούν να αφαιμάξουν σκέψεις και τον ορατό σαρκασμό στα διεθνώς συμβαίνοντα, τα εν πολλοίς παράλογα… * Νένη Ευθυμιάδη

Πεζογράφος, Νομικός (απο τον τύπο)

ΕΡΩΤΉΣΕΙΣ

1. Να γράψετε την περίλιψη του κειμένου σε 120-140 λέξεις.

2.Να ορίσετε σύντομα τις έννοιες <<πολιτιστικός πλουραλισμός , καπιταλιστικός μονισμός >>.

3.Να γράψετε μια συνώνυμη λέξη για κάθεμιά απο αυτές που υπογραμίζονται.

4.Ποιά συλλογιστική πορεία επιλέγει η συγγραφέας για την ανάπτυξη του κειμένου;