θέμα :προστασία του περιβάλλοντος

ΓΥΜΝΑΣΙΟ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ   Α΄ΤΡΙΜΗΝΟΥ   ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ   ΓΛΩΣΣΑ

ΤΑΞΗ: …Α……………………………

ΤΜΗΜΑ: ………………………….

ΗΜΕΡ/ΝΑ: ……………………………………………………………………………………..

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ………………………………………………………………………

κείμενο

ΤΟ ΚΛΙΜΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

Το κλίμα της Γης αλλάζει τα τελευταία χρόνια και οι αλλαγές αυτές φαίνεται ότι θα είναι μεγάλες στα επόμενα 50 έως 100 έτη. Τα αίτια των κλιματολογικών αλλαγών είναι πολλά, με σπουδαιότερο την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας από 3 έως 5 βαθμούς Κελσίου για τα επόμενα εκατό χρόνια .

πείτε τη γνώμη σας……….

   

     

Ἀρχαία Ἑλληνικά/ ψηφιοποιημένα βιβλία του Ο.Ε.Δ.Β. κ.α.

ΣΥΝΤΑΞΗ  ΡΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ (Οικονόμου)

…………………………………………………………………………………………………………………………………………….

ΛΕΞΙΚΟ της ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ  ΣΕΛ. 15-114 (Α-ἐπιστέλλω)

ΛΕΞΙΚΟ της ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΣΕΛ.115-218 ( Ἐπ….- Ὀψονέω- ῶ )

ΛΕΞΙΚΟ της ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ  ΣΕΛ.219-310 (Π-Ω)

……………………………………………………………………………………………………………..

Συντακτικό Αρχαίας Ελληνικής.(Ο.Ε.Δ.Β) σελ. 1_130

Συντακτικό Αρχαίας Ελληνικής.(Ο.Ε.Δ.Β) σελ. 131_176

Συντακτικό Αρχαίας Ελληνικής.(Ο.Ε.Δ.Β) σελ. 177_184

Συντακτικό Αρχαίας Ελληνικής.(Ο.Ε.Δ.Β) σελ. 185_204

……………………………………………………………………………………………………………………………………………

γεωγραφικές επεκτάσεις του Ελληνικού κράτους 1821-1947

κρητικό ζήτημα, πολιτικά κόμματα, προσφυγικό

ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΟ ΔΙΑΓ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ( ΤΟ ΚΡΗΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ)

ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΟ ΔΙΑΓ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ (ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ)

ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΟ ΔΙΑΓ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ ( ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ)

Επόμενο άρθρο

«Όχι» τα λάπτοπ μέσα στα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων

Επόμενο άρθρο

ΑΓΝΩΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ “Λυσία Ὑπέρ τῶν Ἀριστοφάνους χρημάτων 1-3″

ΑΓΝΩΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ” Ἑλληνικά του Ξενόφ. 5,1,32-33 “

Διαγώνισμα “ταξίδι χωρίς επιστροφή”

“ταξίδι χωρίς επιστροφή”

διαγώνισμα :”γραφείο ιδεών”

ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΜΑΪΟΥ- ΙΟΥΝΙΟΥ 2010

ΤΑΞΗ:Α΄

ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΟ ΜΑΘΗΜΑ:ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ.

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ……………………………………………

ΘΕΜΑΤΑ

1.Το απόσπασμα που σας δίνεται μπορεί να χωριστεί σε τρείς νοηματικές ενότητες. Να τις εντοπίσετε και να δώσετε έναν πλαγιότιτλο για την καθεμιά.

Μονάδες 3

2.α.Να χαρακτηρίσετε τις παρακάτω προτάσεις ως Σωστές ή Λανθασμένες.

Διαγώνισμα γ΄γυμν.

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ………………

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ      ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

ΤΑΞΗ: …Γ……………………………

ΤΜΗΜΑ: ………………………….

ΗΜΕΡ/ΝΑ: ………………………

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ………………………………………………………………………

Εισηγητής :Στεφάνου Γρηγόρης

κείμενο

Η οικονομική άνεση που διαθέτει ένα αυξανόμενο ποσοστό κατοίκων του πλανήτη μας, η ανάπτυξη των μέσων μαζικής μεταφοράς και των μέσων ενημέρωσης είναι μερικοί από τους παράγοντες που συνεισφέρουν στην ανάδειξη του τουρισμού ως ενός από τους πιο ισχυρούς και ραγδαία αναπτυσσόμενους οικονομικούς τομείς της παγκόσμιας κοινωνίας του 21 ου αιώνα.

Η τουριστική βιομηχανία αντλεί την δύναμή της από εύθραυστες πηγές όπως το περιβάλλον, η ιστορία και ο πολιτισμός και συχνά χαρακτηρίζεται ως νόμισμα με δύο όψεις. Από τη μία, συνεισφέρει στην οικονομική άνθιση μιας περιοχής δημιουργώντας θέσεις εργασίας και εισροή συναλλάγματος ενώ από την άλλη, είναι παράγοντας περιβαλλοντικών και κοινωνικών επιβαρύνσεων που συχνά εμποδίζουν την ομαλή λειτουργία της τοπικής κοινωνίας και του τοπικού τουρισμού.

Πολλοί τουριστικοί προορισμοί στην Ελλάδα και αλλού, έχουν ως στόχο τη συνεχή αύξηση του οικονομικού κέρδους που αποφέρει ο τουρισμός, έτσι συχνά προσανατολίζονται στην αναζήτηση ολοένα και μεγαλύτερου αριθμού τουριστών χρησιμοποιώντας ως μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης τον μαζικό τουρισμό. Όμως, η μεγάλη πληθυσμιακή συγκέντρωση σε περιοχές με συγκεκριμένες περιβαλλοντικές και κοινωνικές δυνατότητες δημιουργεί διαταραχές στις συνήθειες της τοπικής κοινωνίας και δυσλειτουργίες όπως: συνωστισμό, μόλυνση του περιβάλλοντος, κατασπατάληση ή καταστροφή φυσικών και πολιτιστικών πηγών και ανταγωνισμό μεταξύ τοπικού πληθυσμού και τουριστικής βιομηχανίας για την χρησιμοποίηση αγαθών πρώτης ανάγκης (νερό, καύσιμα, κ.λ.π.), έργων υποδομής (δρόμοι, νοσοκομεία, κ.λ.π.), τόπων αναψυχής (μουσεία, πάρκα, παραλίες κ.λ.π.). Αυτές οι αρνητικές επιπτώσεις εμποδίζουν την συνεχή και ομαλή διεξαγωγή της τουριστικής διαδικασίας αφού σύμφωνα με έρευνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού η πλειοψηφία των τουριστών σήμερα επιθυμεί να επισκέπτεται περιοχές με υψηλή περιβαλλοντική ποιότητα και έντονα στοιχεία τοπικού πολιτισμού.

Αρκετοί διεθνείς οργανισμοί σχετικοί με τον τουρισμό, το περιβάλλον και τον πολιτισμό (Π.Ο.Τ, UNEP , UNESCO κ.λ.π.) προτείνουν ως διέξοδο από τα παραπάνω προβλήματα, κάθε είδους τουριστική δραστηριότητα να σχεδιάζεται, να διευθύνεται και να αναπτύσσεται ώστε να είναι περιβαλλοντικά ανεκτή σε βάθος χρόνου,  να αποφέρει βιώσιμα οικονομικά οφέλη στις περιοχές που αναπτύσσεται, να είναι ηθικά και κοινωνικά σύμφωνη με τις τοπικές κοινωνίες και  να εξασφαλίζει την διατήρηση του φυσικού και πολιτιστικού κεφαλαίου για τις μελλοντικές γενιές.

Τέλος, εκτός από τους εργαζόμενους στον τουρισμό και τους πολίτες των τουριστικών περιοχών είναι χρήσιμο να ενημερώνονται και να ευαισθητοποιούνται οι επισκέπτες τους. Πληροφορίες σχετικές με το περιβάλλον, τον πολιτισμό, τις τοπικές συνήθειες και τις ανάγκες του κάθε τουριστικού προορισμού, θα τους βοηθήσουν να ενταχθούν ομαλότερα στο κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον που πρόκειται να επισκεφθούν.

Αβδελλή Θεολογία

Υπεύθυνη Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Δ/νση Α/θμιας Εκπαίδευσης Πειραιά.

Ερωτήσεις

1.Να γράψετε την περίληψη του παραπάνω κειμένου σε 80-90λέξεις.

4 μονάδες

2.Να γράψετε από έναν πλαγιότιτλο για καθεμιά παράγραφο του κειμένου.                                                                   2,5 μονάδες

3. Να αναγνωρίσετε το είδος της σύνδεσης των προτάσεων στο υπογραμμισμένο τμήμα της τρίτης παραγράφου .Εντοπίστε τις συνδετικές λέξεις που δικαιολογούν την επιλογή σας.      2 μονάδες

4.Να αντικαταστήσετε τις υπογραμμισμένες λέξεις της πρώτης παραγράφου με σκοπό να κάνετε το ύφος πιο απλό.      1,5 μονάδα

5.Σε μια επιστολή σας προς τον δήμαρχο του νησιού να αναφέρετε τα πλεονεκτήματα που συνεπάγεται η τουριστική ανάπτυξη της περιοχής σας αλλά και τα προβλήματα που προκαλούνται και πρέπει να αντιμετωπιστούν.                                                 10 μονάδες

θέμα :αφήγηση υπόθεσης ( ταινίας ή θεατρικής παράστασης)

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ   Β΄ΤΡΙΜΗΝΟΥ   ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

ΤΑΞΗ: ………………………………

ΤΜΗΜΑ: ………………………….

ΗΜΕΡ/ΝΙΑ: ………………………

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ………………………………………………………………………

Εισηγητής:Στεφάνου Γρηγόρης

ΚΕΙΜΕΝΟ

Η Πολίτικη κουζίνα (αγγλικός τίτλος: A touch of spice, τουρκικός τίτλος: Bir tutam baharat – σημαίνει και στις δύο γλώσσες , Μια πρέζα μπαχάρι.

Ν.Ε.Γλώσσα Γυμνασίου

>ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΕΣ ΟΝΟΜΑΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ (πίνακας)

>ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΕΣ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ (πίνακας)

>ΠΛΑΓΙΕΣ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΕΣ -ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ -ΠΛΑΓΙΟΣ ΛΟΓΟΣ

>ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ , ΑΦΗΓΗΣΗ , ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ

>ΠΕΡΙΛΗΨΗ (οδηγίες για τη σύνταξη περίληψης και παράδειγμα)

Επόμενο άρθρο

---

Εξατομικευμένη Μάθηση (Personalized Learning)

Οι εντατικές έρευνες της νευροεπιστήμης και κλάδων της Ψυχολογίας επιβεβαιώνουν με τα πορίσματά τους τους διαφορετικούς τρόπους πρόσληψης, αφομοίωσης, δόμησης και επαναχρησιμοποίησης από τα άτομα της παρεχόμενης πληροφορίας και γνώσης. Η Διαφορετικότητα, λοιπόν, είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη. Το ζήτημα είναι αν αναγνωρίζεται και από το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα…

Προσωπικά θεωρώ ότι το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα δεν ανταποκρίνεται επιτυχώς στους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους μαθαίνουν οι μαθητές. Για την ακρίβεια, μάλλον έχει ρίξει όλο το βάρος στους μαθητές: “αφού μαθαίνουν διαφορετικά, γιατί να τους διδάξουμε και διαφορετικά;” Εξάλλου, πώς μπορεί η υποθετικά προκύπτουσα ποικιλομορφία σε εκπαιδευτικά προγράμματα να ταιριάξει με το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο που διέπει το εκπαιδευτικό σύστημα; Πώς θα αξιολογήσουμε και θα πιστοποιήσουμε σε εθνικό επίπεδο τις γνώσεις και δεξιότητες των μαθητών μας, αν δεν τους διδάξουμε “ομογενοποιημένα”, όλους το ίδιο, ώστε να μην διαμαρτυρηθούν ότι δεν είχαν διδαχθεί το α ή το β;

Δυστυχώς, στο βωμό αυτής της ομογενοποίησης, της νοοτροπίας ότι “ένα μέγεθος ταιριάζει σε όλους” (one size fits all) βιώνουμε διαρκώς την αποτυχία του υπάρχοντος εκπαιδευτικού συστήματος, που μετριέται με όρους όπως τα υψηλά ποσοστά αποτυχίας των μαθητών σε πανελλαδικές εξετάσεις αλλά και το ποσοστό των μαθητών που εγκαταλείπουν τις σχολικές τάξεις και αναζητούν άλλες διεξόδους στην βιοπάλη. Και θέλοντας να διασφαλίσουμε τον δήθεν επί ίσοις όροις διαγωνισμό των μαθητών, αποτυγχάνουμε να τους βοηθήσουμε να κατανοήσουν ακόμα και τις πιο στοιχειώδεις γνώσεις βασικών μαθημάτων. Όσοι μαθητές δεν μπορούν να προσαρμοστούν επιτυχώς σε αυτό το μοντέλο είναι οι «μη κανονικοί», οι «αδύναμοι», οι «απροσάρμοστοι», οι «αδιάφοροι», οι «ανίκανοι», οι «ταραξίες». Το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα συνεχίζει να εξαναγκάζει κάθε μαθητή σε μάθηση με έναν μόνο τρόπο, παρά την αυξανόμενη διαφοροποίηση και περιπλοκότητα του σημερινού κόσμου που απαιτεί επιλογή, ευκαιρίες και λύσεις πιο εξατομικευμένες.

Τι φταίει άραγε; Μήπως οι δάσκαλοι δεν έμαθαν για τα διαφορετικά στυλ μάθησης; Μήπως δεν ξέρουν να εφαρμόσουν άλλες στρατηγικές εξατομικευμένης διδασκαλίας; Μήπως ο αριθμός των μαθητών ανά τμήμα είναι απαγορευτικός για οποιαδήποτε παρέμβαση, πλην της επιβολής της τάξης και ησυχίας; Μήπως φταίει το πρόβλημα έλλειψης πόρων για την παιδεία ή ο έντονα γραφειοκρατικός χαρακτήρας που της έχουν προσδώσει; Η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών;

Αναζητώντας τις αιτίες κατέφυγα στα χαρακτηριστικά της Εξατομικευμένης Μάθησης (Personalized Learning) και προσπάθησα να καταλάβω περί τίνος πρόκειται. Σε σύνοψη, αυτά που εντόπισα είναι τα εξής:

Με τον όρο «εξατομικευμένη ? προσωποποιημένη» μάθηση (personalized learning) αναφερόμαστε στη μάθηση που ανταποκρίνεται στις ατομικές ανάγκες και τα ενδιαφέροντα των μαθητευόμενων, λαμβάνοντας υπόψη τα μοναδικά τους χαρίσματα, ταλέντα, χαρακτηριστικά, τις δεξιότητες, κλίσεις και επιθυμίες τους. Τα κύρια χαρακτηριστικά του μοντέλου της Εξατομικευμένης Μάθησης είναι η έμφαση στην συμμετοχή των γονέων του μαθητή στη διαδικασία μάθησης, οι τάξεις με μικρό αριθμό μαθητών, η προσωπική επαφή και αλληλεπίδραση μαθητή-δασκάλου, η απόδοση σημασίας στα διαφορετικά μαθησιακά στυλ, η κατευθυνόμενη από τον ίδιο μαθητή συμμετοχή του στη μαθησιακή διαδικασία, η πρόσβαση στην τεχνολογία, τα ποικίλα μαθησιακά περιβάλλοντα, τα προγράμματα επιμόρφωσης δασκάλων και γονέων και οι επιλογές στο αναλυτικό πρόγραμμα μαθημάτων. Πρόκειται για τη μάθηση που στοχεύει στην ενεργότερη και παραγωγικότερη συμμετοχή του κάθε μαθητευόμενου σε διαδικασίες που θα αναπτύξουν τις δυνατότητές του και θα συμβάλλουν στην επιτυχία του.

Η Εξατομικευμένη Μάθηση έχει τις ρίζες της στο κίνημα της μάθησης στο σπίτι (homeschool), όπου και για δεκαετίες οι γονείς προσάρμοζαν τη μάθηση των παιδιών τους ανάλογα με τις ανάγκες και τις προτιμήσεις τους. Για να υπάρξει Εξατομικευμένη Εκπαίδευση είναι απαραίτητο τα σχολεία να αυτό-διαχειρίζονται τα ίδια το πρόγραμμά τους, ώστε να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της εκάστοτε τοπικής κοινωνίας. Μια αποτελεσματική «τάξη» μάθησης υπερβαίνει τα αυστηρώς ορισμένα πλαίσια της τάξης με τους τέσσερις τοίχους σε ένα τυπικό σχολικό κτήριο. Η «υβριδική» προσέγγιση του μοντέλου της Εξατομικευμένης Μάθησης δίνει τη δυνατότητα στους μαθητές να επιδιώξουν επιλογές μάθησης που βελτιστοποιούν τις μαθησιακές τους δυνατότητες σύμφωνα με τις ατομικές τους ανάγκες.

Σε αντίθεση με το παρελθόν οπότε τα προγράμματα Εξατομικευμένης Μάθησης ορίζονταν ως «μη σχολική τάξη», «σχολείο στο σπίτι», «ανεξάρτητη μελέτη», «εξ αποστάσεως μάθηση» κλπ. σήμερα τα αντίστοιχα προγράμματα ενσωματώνουν τόσο σχολικά όσο και μη σχολικά περιβάλλοντα μάθησης, πρόσβαση στην τεχνολογία, υποστήριξη της σπιτικής μελέτης, μάθηση που βασίζεται στην κοινότητα καθώς και επιλογές ανεξάρτητης μελέτης.

Το μοντέλο Εξατομικευμένης Μάθησης αναγνωρίζει ότι κάθε μαθητής είναι ένα άτομο με διαφορετικό στυλ μάθησης, ρυθμό μάθησης, τρόπο μάθησης και διαφορετική άποψη για τη μάθηση. Αναγνωρίζει την αξία της εμπλοκής και συμμετοχής των γονέων στην εκπαίδευση των παιδιών τους και της συνεχιζόμενης επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών και υποστηρίζει τη συνεργασία γονέων, μαθητών και δασκάλων, παρέχοντας πλήθος από επιλογές και ευκαιρίες, μέσα αλλά και εκτός σχολικής τάξης, έτσι ώστε τα προγράμματα μάθησης να είναι κομμένα και ραμμένα στις ατομικές ανάγκες και προτιμήσεις κάθε μαθητή. Έχει μειωμένο αριθμό μαθητών σε κάθε τάξη (15-20) και ενθαρρύνει τους γονείς να αναλάβουν μεγαλύτερη ευθύνη στην παρακολούθηση και εξασφάλιση της επιτυχούς μάθησης των παιδιών τους. Επιπλέον, συνδυάζει πολλαπλά επίπεδα αξιολόγησης της επίδοσης των μαθητών: εκτός από τις τελικές εξετάσεις καταγράφεται λεπτομερώς και συστηματικά η πορεία του μαθητή στις καθημερινές του επιδόσεις αλλά και μέσα από τον προσωπικό φάκελο επιτευγμάτων του (portfolios).

Η Εξατομικευμένη Μάθηση μπορεί να φέρει πίσω στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα χιλιάδες μαθητές που το εγκατέλειψαν επειδή δεν καλύπτονταν οι ανάγκες τους από το μοντέλο της κοινής για όλους σχολικής τάξης, αλλά και να κρατήσει και χιλιάδες μαθητές που είναι στα πρόθυρα να εγκαταλείψουν τη σχολική εκπαίδευση επειδή αποτυγχάνουν καθημερινά, ανανεώνοντας τις ελπίδες τους για επιτυχία σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που ανταποκρίνεται καλύτερα στις ανάγκες τους.

πηγή: http://www.theaplus.org/personalized_learning.html

εικόνα: http://greenopolis.com/myopolis/blogs/hlund05/climate-change-ruining-fall-foliage

Επόμενο άρθρο

more about "διαμαρτυρία ωρομισθίων και αντίδραση …", posted with vodpod

αναδημοσιευση απο εφημ “καθημερινη”

«Όχι» τα λάπτοπ μέσα στα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων29/07/2008

«Αναλφάβητους αναγνώστες» δημιουργεί το Διαδίκτυο;

The New York TimesΤα βιβλία δεν ενδιαφέρουν τη Νάντια Κόνικ. Η μητέρα της, ελπίζοντας ότι θα τη μυήσει τελικά στο διάβασμα, εξακολουθεί να φέρνει βιβλία στο σπίτι από τη βιβλιοθήκη. Η Νάντια, ωστόσο, εξακολουθεί να αδιαφορεί. Οπως πολλοί συνομήλικοί της, η δεκαπεντάχρονη Νάντια από το Κλίβελαντ είναι εθισμένη στο Διαδίκτυο και περνάει έξι, τουλάχιστον, ώρες την ημέρα μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή της. Η αδύνατη και ιδιαίτερα κοινωνική κοπέλα με τα μαύρα γυαλιά μυωπίας, ελέγχει το ηλεκτρονικό της ταχυδρομείο ανά τακτά διαστήματα και αρέσκεται να «επισκέπτεται» την ιστοσελίδα κοινωνικής επαφής, «my yearbook. com», όπου διαβάζει τα μηνύματα άλλων χρηστών ή «ανεβάζει» μικρά κείμενα αναφορικά με τη διάθεση της. Παράλληλα, αναζητεί μουσικά βίντεο στο «YouTube» και παίζει παιχνίδια ρόλων στο «Gaia Online». Τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο της, πάντως, τον καταναλώνει στις ιστοσελίδες «quizilla. com» και «fanfiction. net», όπου διαβάζει και σχολιάζει τις ιστορίες που γράφουν άλλοι χρήστες. Η αλήθεια είναι πως η μητέρα της, Ντέμπορα Κόνικ, θα προτιμούσε να διάβαζε ένα βιβλίο για αλλαγή. Προς το παρόν, όμως, δηλώνει «ικανοποιημένη» που η Νάντια τουλάχιστον διαβάζει κάτι.

Παιδιά, όπως η Νάντια, βρίσκονται στην καρδιά της δημόσιας συζήτησης αναφορικά με το διάβασμα στην ψηφιακή εποχή. Καθώς ολοένα και λιγότεροι έφηβοι διαβάζουν βιβλία στην παραδοσιακή του μορφή, αρκετοί υποστηρίζουν ότι το Διαδίκτυο ενισχύει τον αναλφαβητισμό και μειώνει τα ποσοστά αυτοσυγκέντρωσης. Επιπλέον, ισχυρίζονται, ότι καταστρέφει μια πολύτιμη κουλτούρα, η οποία διαιωνίζεται μόνο χάρη στο διάβασμα βιβλίων. Αλλοι, ωστόσο, επισημαίνουν ότι το Διαδίκτυο έχει γεννήσει ένα νέο είδος διαβάσματος που δεν πρέπει να αγνοηθεί από τα σχολεία και την κοινωνία. Το Διαδίκτυο, άλλωστε, εμπνέει μια νεαρή σαν τη Νάντια να διαβάζει και να γράφει αντί να περνάει τον ελεύθερο χρόνο της μπροστά στην τηλεόραση.

Ακόμα και λάτρεις των βιβλίων, όπως ο δεκαοκτάχρονος Ζάχαρι Σιμς, θεωρούν «ευλογία» τη δυνατότητα να βρουν διαφορετικές απόψεις για συγκεκριμένα θέματα και να συζητήσουν με άλλους συνδεδεμένους χρήστες. Ορισμένα παιδιά με δυσλεξία, όπως ο δεκαεξάχρονος Χάτερ Γκοντέτ, δηλώνουν ότι βρίσκουν το διάβασμα στο Διαδίκτυο σαφώς πιο άνετο.

Ελάχιστοι απ’ όσους πιστεύουν στις δυνατότητες του Διαδικτύου αρνούνται την αξία των βιβλίων. Ισχυρίζονται, ωστόσο, ότι δεν είναι ρεαλιστικό να πιστεύει κανείς ότι ένα παιδί μπορεί να διασκεδάσει διαβάζοντας την «Προκατάληψη και Περηφάνια». Προσθέτουν δε, ότι το διάβασμα στο Διαδίκτυο ενισχύει τις πιθανότητες των νέων παιδιών να αποκτήσουν μια καλή θέση εργασίας στην ψηφιακή εποχή. Ορισμένοι «ευαγγελιστές» του Διαδικτύου, μάλιστα, επιμένουν ότι τα παιδιά πρέπει να εξετάζονται πάνω στις ικανότητές τους να αναζητήσουν θέματα στον κυβερνοχώρο, όπως εξετάζονται και στην απλή ανάγνωση.

Στον αντίποδα, βέβαια, οι επικριτές του Διαδικτύου επιμένουν ότι δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι το διάβασμα κειμένων online βελτιώνει την ικανότητα ανάγνωσης του ατόμου. «Σ’ ολόκληρο τον κόσμο, η ικανότητα των ανθρώπων να συγκεντρώνουν το μυαλό τους σ’ ένα συγκεκριμένο ζήτημα για μεγάλο χρονικό διάστημα κινδυνεύει», λέει η πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου των ΗΠΑ για την Υποστήριξη των Τεχνών, Ντάνα Τζίοϊα. «Θα δεχόμουν, ευχαρίστως, τους ισχυρισμούς των υποστηρικτών του Διαδικτύου αν δεν έβλεπα μια ευρύτερη πτωτική τάση στην ικανότητα των νέων στην ανάγνωση και την κατανόηση κειμένων σ’ όλες τις εξετάσεις αυτού του τύπου», προσθέτει.

Iκανότητες που δεν διδάσκονται

Από την πλευρά της, η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, Ελίζαμπεθ Μπιρ Μότζι επιμένει ότι το διάβασμα στο Διαδίκτυο βοηθάει τους νέους να αναπτύξουν ικανότητες που δεν διδάσκονται στα σχολεία. Πρόσφατη μελέτη, μάλιστα, έδειξε ότι οι βαθμοί των μαθητών από οικογένειες χαμηλών εισοδημάτων βελτιώθηκαν όταν τους δόθηκε πρόσβαση στο Διαδίκτυο. «Πρόκειται για παιδιά που σίγουρα δεν θα διάβαζαν τίποτε απολύτως στον ελεύθερο χρόνο τους», λέει η καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, Λίντα Τζάκσον, η οποία πραγματοποίησε τη σχετική έρευνα. «Οταν τους δόθηκε η ευκαιρία να μπουν στο Διαδίκτυο, ωστόσο, άρχισαν να διαβάζουν», υπογραμμίζει.

Ακόμα και οι εθισμένοι στο Διαδίκτυο, πάντως, μπορούν καμιά φορά να μαγευτούν από τον κόσμο του βιβλίου. Η Νάντια, για παράδειγμα, διάβασε τα απομνημονεύματα της Ελι Βίζελ από το Ολοκαύτωμα με τίτλο «Νύχτα» και στη συνέχεια η μητέρα της έφερε από τη βιβλιοθήκη ένα ακόμα παρόμοιο ανάγνωσμα, το βιβλίο «Εχω Ζήσει Χίλια Χρόνια» της Λίβια Μπίτον Τζάκσον. Η λεπτομερής περιγραφή της ζωής στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί έκοψε την ανάσα της μικρής Νάντιας. Ελπίζοντας ότι θα κρατήσει το ενδιαφέρον της ζωντανό, η κ. Κόνικ τής έφερε ένα φανταστικό μυθιστόρημα με τίτλο «Το Ασημένιο Αγόρι». Η Νάντια κατάφερε να διαβάσει το πρώτο κεφάλαιο, αλλά σύντομα αποτραβήχτηκε και πάλι στα διασκεδαστικά κείμενα του Διαδικτύου.

ΚΕΙΜΕΝΑ και ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ (1-10)

οι μεταφράσεις των ΛΑΤΙΝΙΚΩΝ κειμένων 1-10 του σχολ.βιβλίου

ΡΟΛΟΣ ΘΕΣΜΩΝ-ΦΟΡΕΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ

Ευθύνη θεσμών – φορέων κοινωνικοποίησης

Οικογένεια: Ανωριμότητα γονέων – χαμηλό πνευματικό επίπεδο, έλλειψη σεβασμού στην προσωπικότητα του παιδιού μέσω καταπίεσης, υπερπρο­στασίας ή και άκριτου φιλελευθερισμού. Κρίση θεσμού – γονείς με πολλα­πλούς και αλληλοσυγκρουόμενους ρόλους, έλλειψη επαφής και επικοινω­νίας ανάμεσα στα μέλη – «χάσμα γενεών», εγκλωβισμός των ατόμων – με­λών και ιδιαίτερα των γονέων στις απόψεις τους – ενδοοικογενειακές συγ­κρούσεις. Το σπίτι σήμερα έχει απολέσει σε μεγάλο βαθμό το νόημα της ε­στίας, η οικία δεν είναι πλέον οικεία και μετατρέπεται σε κέντρο διερχομέ­νων, ενισχύεται η απομάκρυνση από τις οικογενειακές παραδόσεις. Αλλαγή δομής και ρόλων της οικογένειας – νέα θέση της γυναίκας στο οικογενειακό περιβάλλον.

Σχολείο: Απουσία διαμόρφωσης σφαιρικού- ηθικού ανθρώπου, στείρα αποστήθιση γνώσεων, τυποποίηση διδασκαλίας, άγονος εγκυκλοπαιδισμός. Η εκπαίδευση αποκτά κάτι από την ψυχρή και υπολογιστική λογική της τε­χνοκρατίας, αδυνατεί να ακολουθήσει τις νέες πνευματικές κατακτήσεις και εξελίξεις, η εκπαίδευση διδάσκει, αλλά δεν εμπνέει, οδηγεί στην εκμάθηση και όχι στη μάθηση. Η μηχανική παρακολούθηση μαθημάτων προσφέρει γνώση χρησιμοθηρική και εμπορευματοποιημένη, που δεν απελευθερώνει αλλά αντίθετα οδηγεί σε ποικίλες αρνητικές καταστάσεις. Στόχος -πανάκεια γίνεται το πτυχίο, έλλειψη υποδομής για την καλλιέργεια ενδια­φερόντων και την ομαλή κοινωνικοποίηση των νέων.

ΜΜΕ: Ανευθυνότητα λειτουργών, παραπληροφόρηση – προπαγάνδα, τα ΜΜΕ, αντί να είναι κανάλια ιδεολογίας, γίνονται τα ίδια ιδεολογία. Εμπορευ­ματοποίηση των μέσων με στόχο την αποκλειστικότητα και το κέρδος -διαβρώνεται ο χαρακτήρας τους ως φορέων κοινωνικοιπολιτικής αγωγής. Καταιγισμός μηνυμάτων-σύγχυση, δημιουργείται μια ιδιότυπη μάζα αμέ­τοχων – συμμετεχόντων, που ουσιαστικά δεν αναβαθμίζονται πνευματικά. Προβολή αρνητικών προτύπων (π.χ. επιτυχημένος άνθρωπος είναι όποιος έχει. άφθονα οικονομικά μέσα, η βία που προβάλλεται μέσω της δραματοποίησης της σχετικής ειδησεογραφίας ή της ηρωοποίησης αντικοινωνικών τύπων), ώστε αρκετά συχνά εκτοπίζονται θετικά υποδείγματα ζωής από τα ΜΜΕ.

Το  βιβλίο ως  ελιξίριο  της  μνήμης ( Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημ. “Σέντρα”)

Κάθε  προσπάθεια  παρουσίασης του “ Βιβλίου “,ως καθοριστικού παράγοντα  διαμόρφωσης  της  εσωτερικής συγκρότησης του ανθρώπου και της κοσμοαντίληψής του , δεν μπορεί παρά να προσκρούει σε μια , φυσική μάλλον , αμφιβολία για την καθολική αποδοχή αυτής της  θέσης .Η σημαντικότητα του Βιβλίου ως είδους ταυτίζεται ευθέως με την ουσία και το ρόλο του. Ο Ν.Καζαντζάκης ¹στα προλεγόμενα του  “..Ζορμπά” προστρέχει  να επισημάνει πως  χρωστά χάρη στον Όμηρο, το Νίτσε και τον Μπερξόν  ,τους οποίους και γνώρισε μέσω της αποτύπωσης της σκέψης και της εμπειρίας τους στο χαρτί, γιατί “του ΄μαθαν…” και τον “πλούτισαν…”. Να λοιπόν ένας καθαρά  θετικός ορισμός  του Βιβλίου ως χώρου διάσωσης ,τουλάχιστον, της πνευματικής εμπειρίας και της μνήμης . Είναι αυτό που ο αγχίνους  Umberto Έκο² θα αποκαλέσει αργότερα φυτική μνήμη  , αντιδιαστέλλοντάς την από την οργανική μνήμη που διασώζει  και διαχειρίζεται ο εγκέφαλός μας . “ Το  Βιβλίο λοιπόν , ως χώρος αποτύπωσης και άρα διάσωσης της εμπειρίας και της  μνήμης” .Πρόκειται για  ορισμό  ικανό  να διαλύσει κάθε πρόσκαιρο επαμφοτερισμό σχετικό με τη σπουδαιότητα του βιβλίου ,αλλά και να διαρθρώσει ένα ισχυρό προβληματισμό, σχετικά με τους τρόπους διάδοσής του ,ιδίως από τους επίσημους φορείς πνευματικής αγωγής ,οι οποίοι έχουν καταστήσει φενακισμένες έννοιες τη φιλαναγνωσία και την πνευματική καλλιέργεια.Μετά λοιπόν από το ,«τι είναι το βιβλίο;>> ακολουθεί το, << πώς μπορεί κανείς να το διαδώσει ;>> αποκαθιστώντας το στη συνείδηση του κοινού που ,εν πολλοίς  εσφαλμένα , το ταυτίζει με την  “ψευτοδιανόηση “  και την επιφατική  σκέψη.Το εγχείρημα για την ανάπτυξη της αναγνωσιμότητας, ισοδυναμεί μάλλον, με την καλλιέργεια μιας συνήθειας υψηλής ποιότητας . Και όπως  συμβαίνει σχεδόν μ΄όλες τις βαρύνοντος  νοηματικού όγκου ενέργειες, έχει το  αφετηριακό της όριο  στα χρόνια της νεότητας .Ο Αριστοτέλης³ με ενάργεια παρατηρεί πως  << οὐ μικρόν οὖν διαφέρει τό οὕτως ἤ οὕτως εὐθύς ἐκ νέων ἐθίζεσθαι…>>(Δεν έχει μικρή σημασία ο εθισμός από την μικρή ηλικία σ΄αυτόν ή τον άλλον τρόπο συμπεριφοράς.. .)και συνεχίζει περιγράφοντας τη δέουσα σκοποθεσία << Διό δεῖ τάς ἐνεργείας ποιάς αποδιδόναι…ἐκ τῶν ὁμοίων ἐνεργειῶν αἱ ἕξεις  γίγνονται>>(Γι΄ αυτό πρέπει να προσδίδουμε ποιότητα στις ενέργειές μας…με την επανάληψη ομοίων ενεργειών διαμορφώνονται οι συνήθειες )Αυτός  λοιπόν , θα έλεγα πως είναι και ο στόχος της δικής μας προσπάθειας στη δημοτική βιβλιοθήκη . Φιλοδοξούμε να παρέμβουμε  προτείνοντας έναν άλλο τρόπο διαχείρισης του ,ελεύθερου έστω ,χρόνου και της καθημερινότητας . Εν τέλει έναν άλλο τρόπο διαχείρισης και κατασκευής της μνήμης και της εμπειρίας.

1. Καζαντζάκης Ν.: “ Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά.”

2. Εκο umberto:Μιλάνο ,23 Νοεμβρίου 1991 (διάλεξη)3. Αριστοτέλης: Ηθικά Νικομάχεια(Β1,78)

Στεφάνου  Γρηγόρης Υπεύθυνος  Δημοτικής  Βιβλιοθήκης Άργους Ορεστικού.

ρατσισμός

Μορφές ρατσισμού.Σε σχέση με τους λαούς (φυλετικός ρατσισμός)ü Φυλετικός: διάκριση ανάλογα με το χρώμα (μαύροι – λευκοί, ινδιάνοι).ü Εθνικός: π.χ. Εβραίοι – Γερμανοί (Χίτλερ) – θεωρία Τσάμπερλεν περί Αρίας φυλής ü Θρησκευτικός: Μουσουλμάνοι – Χριστιανοί, Εβραίοι – «ο περιούσιος λαός».ü Ανωτερότητα δυτικών κρατών έναντι των χωρών του Τρίτου Κόσμου.ü Καταπίεση των μειονοτήτων σε κράτη ή λαών με διαφορετικά χαρακτηρι­στικά.

εργασία,επαγγελματικός προσανατολισμός,ειδίκευση,μηχανοποιημένη εργασία ,ανεργία

ΕΡΓΑΣΙΑ

Ορισμοί.

Εργασία: Καταβολή μόχθου, σωματικού ή πνευματικού, για την παραγωγή έργου σε διάφορους τομείς.

Επάγγελμα: Από το ρήμα επαγγέλλομαι = υπόσχομαι. Είναι η συστηματική ενασχόληση του ανθρώπου μ’ ένα συγκε­κριμένο αντικείμενο με σκοπό την κάλυψη βιοποριστικών αναγκών, την ικανοποίηση εσωτερικών αναζητήσεων, την προσφορά στο κοινωνικό σύνολο και την καταξίωση μέσα σ’ αυτό.

Αξίες που πραγματώνονται μέσω τις εργασίας.

ü  Υλικός – Οικονομικός Τομέας.

• Το άτομο αυξάνει την παραγωγικότητα,

αναδημοσίευση απο την εφημ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

30/12/2007

 

Η βαθμοθηρία στιγματίζει τους μαθητές
Κυνηγώντας το άριστα από τις γυμνασιακές τάξεις χάνουν το παιχνίδι της πραγματικής μάθησης,

σύμφωνα με έρευνα του ΕΚΚΕ

Του Αποστολου ΛακασαΤο κυνήγι του καλού βαθμού στιγματίζει την προσπάθεια των Ελλήνων μαθητών. Από το δημοτικό έως και το λύκειο οι μαθητές έχουν συνδέσει την πρόοδό τους με τον καλό βαθμό και αυτό καταλήγει να αποτελεί αυτοσκοπό, στερώντας τους τη διάθεση να μάθουν, να χαρούν την εκπαιδευτική διαδικασία, να διευρύνουν τους ορίζοντές τους. Αποτέλεσμα της στάσης αυτής είναι η παπαγαλία, το άγχος, η πίεση αλλά τα έξοδα των γονιών, που πολλές φορές επιθυμούν μέσα από την πρόοδο των παιδιών τους να… δικαιώσουν τα δικά τους όνειρα. Είναι μάλιστα ενδεικτικό ότι και οι γονείς πιέζουν τα παιδιά για όλο και καλύτερους βαθμούς.

Ειδικότερα, όπως δείχνει έρευνα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ), οι εννέα στους δέκα μαθητές γυμνασίου (91,9% το ακριβές ποσοστό) δηλώνουν ότι τους ενδιαφέρει πολύ ο βαθμός στα μαθήματα και ότι θα ήθελαν να παίρνουν πάντα καλούς βαθμούς. Και το ποσοστό αυτό αυξάνεται στους μαθητές λυκείου.

Οι γονείς πιέζουν

Από την άλλη, το 97% των μαθητών των δημοτικών σχολείων είναι πεπεισμένοι ότι «οι γονείς τους θέλουν να έχουν καλούς βαθμούς», το 41% των μαθητών των γυμνασίων ανέφεραν ότι οι γονείς τους ελέγχουν προκειμένου να είναι σίγουροι ότι διάβασαν τα μαθήματά τους, ενώ το 34,4% των μαθητών του Λυκείου δήλωσαν ότι οι γονείς τους τούς «πιέζουν» για να έχουν υψηλούς βαθμούς και τους ενδιαφέρει πολύ ο βαθμός… Από την πλευρά τους, οι έξι στους δέκα εκπαιδευτικούς (59,3%) δηλώνουν ότι το ισχύον σύστημα «καλλιεργεί την ψύχωση του καλού βαθμού». Αυτό οδηγεί εν μέρει και στην παραγωγή αρίστων και πολύ καλών μαθητών, που όμως δεν επιβεβαιώνουν τις επιδόσεις τους κατά τις κρίσιμες εισαγωγικές εξετάσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Συγκεκριμένα, από την έρευνα του ΕΚΚΕ για «το ελληνικό σχολείο στην αυγή του 21ου αιώνα» (υπεύθυνες της 10μελούς ομάδας έργου ήταν οι κ. Λάουρα Μαράτου – Αλιμπράντη, Αφροδίτη Τεπέρογλου και Ιωάννα Τσίγκανου), προκύπτουν τα ακόλουθα:

- Η βαθμοθηρία στα ελληνικά σχολεία αρχίζει από το γυμνάσιο. Είναι, εν μέρει, απόρροια της μαζικής παραγωγής αρίστων στο δημοτικό (το 75% των μαθητών βαθμολογείται με «άριστα», 9 ή 10) που πλέον θέλουν να συνεχίσουν με καλές επιδόσεις στο γυμνάσιο. Βέβαια, στο δημοτικό οι δάσκαλοι είναι πιο ελαστικοί και –μέσω και της βαθμολόγησης– έχουν την πρόθεση να ενθαρρύνουν τους μαθητές. Αντίθετα, στο γυμνάσιο το ποσοστό των αρίστων είναι 10,1% ενώ πολύ καλή βαθμολογία πήρε το 21,8% (όλοι τους βαθμολογήθηκαν από 17 και πάνω με άριστα το 20).

- Οι απαντήσεις των μαθητών γυμνασίου αποκαλύπτουν μια έντονη τάση βαθμοθηρίας, καθώς το 91,9% δήλωσαν ότι θα ήθελαν πάντα να έχουν καλούς βαθμούς. Η τάση αυτή είναι ισχυρότερη στα κορίτσια (94%) σε σχέση με τα αγόρια (90%).

- Στο λύκειο οι άριστοι και οι πολύ καλοί μαθητές αυξάνονται, καθώς μεγαλώνει και η προσπάθεια, αφού στην Γ’ Λυκείου είναι οι κρίσιμες εξετάσεις για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο. Με βάση τη βαθμολογία τους, σχεδόν οι δύο στους τρεις 64%) είναι πολύ καλοί μαθητές (43%) και άριστοι (21%). Η βαθμοθηρία αυξάνεται ακόμη περισσότερο –σε σχέση με τους μαθητές γυμνασίου– στους μαθητές λυκείου, εκ των οποίων το 92,9% δήλωσαν ότι θα ήθελαν να παίρνουν πάντα μεγάλους βαθμούς (91,2% για τα αγόρια, 94,5% για τα κορίτσια).

Λάθος εικόνα

- Ομως, τόσο οι μαθητές όσο και οι εκπαιδευτικοί και των δύο πρώτων βαθμίδων θεωρούν ότι το ισχύον σύστημα αξιολόγησης δεν αντανακλά την πραγματική εικόνα του μαθητή. Είναι εντυπωσιακό πόσο ξεκάθαρη εικόνα έχουν τα περισσότερα ενδεκάχρονα και δωδεκάχρονα παιδιά των δημοτικών σχολείων που συμμετείχαν στην έρευνα, τα οποία, με ρεαλισμό και ειλικρίνεια απάντησαν ότι από το 75% που βαθμολογήθηκαν με άριστα, μόνο το 41,9% θα παραμείνουν άριστοι.

- Το 60,6% των δασκάλων και καθηγητών που συμμετείχαν στην έρευνα δήλωσαν ότι το ισχύον σύστημα αξιολόγησης και βαθμολογίας είναι αναξιόπιστο. Ο ένας στους δύο εκπαιδευτικούς (49,2%) πιστεύει ότι το σύστημα δεν ενισχύει την αυτοεκτίμηση του μαθητή, ενώ οι θετικές εκτιμήσεις περιορίζονται στο 33,7%.

- Ταυτόχρονα, το 59,3% των δασκάλων και καθηγητών (56% στους άνδρες και οι 62,2% στις γυναίκες) δηλώνουν ότι το σύστημα βαθμολόγησης «καλλιεργεί την ψύχωση του καλού βαθμού». Οι επτά στους δέκα εκπαιδευτικούς πιστεύουν ότι η ψύχωση του καλού βαθμού εντοπίζεται στους γονείς και καλλιεργείται στους μαθητές από το σπίτι.

- Ενας στους δύο εκπαιδευτικούς (56,3%) θεωρούν ότι το σύστημα βαθμολόγησης ενισχύει τον ανταγωνισμό στο σχολείο μεταξύ των μαθητών με αποτέλεσμα να ενισχύονται οι πιέσεις στους μαθητές. Μάλιστα, το 48,3% των εκπαιδευτικών δήλωσαν ότι το άγχος για τον καλό βαθμό δημιουργεί στους μαθητές και άλλου τύπου –πλην της βαθμοθηρίας– ακραίες καταστάσεις, όπως διάφορες φοβίες.

- Μάλιστα, ιδιαίτερα σημαντικό κρίνεται το ότι το 38,9% των εκπαιδευτικών πιστεύουν πως το σύστημα αξιολόγησης και βαθμολογίας δημιουργεί στιγματισμούς και διαφοροποιήσεις ανάμεσα στους μαθητές. Πάντως, με 44,7% υπερτερεί μεταξύ των καθηγητών η αντίθετη απόψη.

Διαχωρισμός στην τάξη

- Ομως, τα ίδια τα παιδιά πιστεύουν ότι γίνεται διαχωρισμός καλών και κακών μαθητών μέσα στην τάξη. Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι το 62,4% των μαθητών γυμνασίου δήλωσαν πως ο καθηγητής συμπεριφέρεται καλύτερα στους «καλούς» μαθητές, ενώ μόλις το 36,3% παραδέχτηκε ότι ο καθηγητής συμπεριφέρεται το ίδιο σε όλους.

Βέβαια, καθώς το ελληνικό σχολείο αποτελεί το πρώτο χώρο κοινωνικοποίησης για τα παιδιά, η πίεση, το άγχος αλλά και οι ψυχαναγκασμοί για την καλή βαθμολογία σαφώς επηρεάζουν το χτίσιμο της προσωπικότητας του παιδιού που πλέον μαθαίνει να λειτουργεί όχι με γνώμονα το δικό του ένστικτο και τις επιθυμίες του, αλλά με γνώμονα τις «επιταγές» και τις κρίσεις των μεγάλων.

Πορτρέτο του «καλού» και του «κακού» μαθητή

Ο «καλός» μαθητής. Είναι συνεπής, παρακολουθεί τα μαθήματά του, είναι έξυπνος, έχει αίσθηση του καθήκοντος. Αυτά τα χαρακτηριστικά αποδίδουν οι εκπαιδευτικοί στον «καλό μαθητή». Κατά τους εκπαιδευτικούς κυρίαρχο κριτήριο είναι το ενδιαφέρον και τη συμμετοχή στο μάθημα (90,5%), και κατά δεύτερο λόγο η προσπάθεια του μαθητή να βελτιώνεται (82,1%). Επίσης αξιολογούν πόσο έξυπνος είναι ένας μαθητής (48,8%), πόσο έχει την αίσθηση εκπλήρωσης του καθήκοντος (36,1%) και πόσο συμμορφώνεται στις υποδείξεις τους (9,8%).

Ο «κακός» μαθητής. Είναι αδιάφορος. Αυτό φτάνει για έναν εκπαιδευτικό ώστε να χαρακτηρίσει έναν μαθητή «κακό». Το 93,8% έχουν κυρίαρχο κριτήριο για την αξιολόγηση του μαθητή το εάν είναι ή όχι αδιάφορος στα μαθήματα. Ακολουθούν η στασιμότητα εξέλιξης (53,5%), η μη εκπλήρωση των υποχρεώσεών του (48,5%), και η κακή προσαρμογή (39,2%). Στην τελευταία θέση το κριτήριο της εξυπνάδας (26%).

Οι λόγοι της αποτυχίας των παιδιών στο σχολείο

Τα παιδιά δυσκολεύονται να κατανοήσουν την ύλη, ενώ είναι αμελή και δεν συγκεντρώνονται στα μαθήματά τους. Αυτοί είναι για τους εκπαιδευτικούς οι δύο βασικοί λόγοι της σχολικής αποτυχίας των μαθητών. Ειδικότερα, με βάση τις απαντήσεις τους στην έρευνα του ΕΚΚΕ, το 78,7% των εκπαιδευτικών κρίνει ότι είναι πολύ βασικός λόγος αποτυχίας το γεγονός ότι οι μαθητές δυσκολεύονται να κατανοήσουν τη διδακτέα ύλη (βέβαια, δεν διευκρινίζεται εάν είναι θέμα δυσκολίας της ύλης ή κενών των μαθητών). Το 77,9% των εκπαιδευτικών θεωρούν ότι τα παιδιά αποτυγχάνουν διότι δεν ενδιαφέρονται. Αυτό συνδυάζεται και με το γεγονός ότι το 72,7% των εκπαιδευτικών πιστεύουν ότι οι μαθητές δεν είναι συγκεντρωμένοι στην τάξη, γι’ αυτό και αποτυγχάνουν.

Ιδιαίτερα υψηλό είναι το ποσοστό –69,3%– όσων εκπαιδευτικών πιστεύουν ότι οι μαθητές αποτυγχάνουν διότι έχουν λιγότερες ικανότητες από αυτές που απαιτούνται, ενώ το 59,8% θεωρεί ότι η κοινωνική προέλευση (επάγγελμα γονέων, κοινωνικο-οικονομικό στάτους) είναι στοιχείο καθοριστικό για την πορεία του μαθητή.

Τέλος, ο ένας στους δύο εκπαιδευτικούς (ποσοστό 49,8%) θεωρεί ότι οι μαθητές αποτυγχάνουν διότι δεν τους βοηθούν οι γονείς τους, δηλαδή οι εκπαιδευτικοί θεωρούν ότι οι μαθητές δεν έχουν την απαραίτητη –ψυχολογική κυρίως και όχι τόσο για φροντιστήρια κ.λπ.– οικογενειακή στήριξη.

Το 76,6 των μαθητών απουσιάζουν σπανίως

Είτε είναι άρρωστοι είτε αργούν να ξυπνήσουν, ένα είναι το βασικό: βρίσκουν ευκαιρία για να απουσιάσουν από το σχολείο. Σύμφωνα με τις απαντήσεις των μαθητών γυμνασίου και λυκείου στην έρευνα του ΕΚΚΕ, το 76,6% απουσιάζει σπάνια από το σχολείο, το 19,1% μερικές φορές, το 2% συχνά και το 1,9% πολύ συχνά.

Το 87% των μαθητών ανέφεραν ότι η ασθένεια είναι ο πιο συνήθης και βασικός λόγος για να απουσιάσουν από το σχολείο.

Κατά δεύτερο λόγο, απουσιάζουν γιατί αργούν να ξυπνήσουν (και άρα βρίσκουν μια δικαιολογία για… σκασιαρχείο όχι μόνο για την πρώτη ώρα μαθήματος αλλά και για όλη την ημέρα).

Συνολικά 21,5% των μαθητών έδωσε αυτήν την απάντηση, όμως… δυσκολότερα ξυπνούν τα αγόρια (το 25,5% απάντησε σχετικά) έναντι του 17,4% των κοριτσιών.

Το 10,2% των μαθητών δήλωσε ότι ορισμένες φορές απουσιάζουν γιατί δεν έχουν τη διάθεση να πάνε στο σχολείο. Επίσης, το 10,2% τα… φόρτωσε στο λεωφορείο προς το σχολείο. Και αφού δεν το πρόλαβαν αποφάσισαν να μην πάνε σχολείο. Το 4,8% των μαθητών απουσιάζουν κάποιες φορές που δεν έχουν προλάβει να μελετήσουν τα μαθήματά τους, ενώ το 3,1% των μαθητών δήλωσαν ότι απουσίασαν γιατί έπρεπε να βοηθήσουν τους γονείς τους.

Στο δημοτικό οι μαθητές είναι, εύλογα, πολύ πιο επιμελείς. Το 86,1% δηλώνουν ότι απουσιάζουν σπάνια, ενώ μερικές φορές απουσιάζει το 10,5%, πολύ συχνά το 1,7% και συχνά το 0,8%. Οι λόγοι των απουσιών δεν διαφέρουν από εκείνους που επικαλούνται οι μαθητές του γυμνασίου και του λυκείου.

Τα τρία μαθήματα «αγκάθια»

Μαθηματικά, Φυσική, Ιστορία είναι τα μεγαλύτερα «αγκάθια» για τα Ελληνόπουλα.

- Στο Δημοτικό, το 28,6% των παιδιών δήλωσε ότι δυσκολεύεται περισσότερο στα Μαθηματικά, κατά δεύτερο λόγο στην Ιστορία (18%), ακολουθεί η Γεωγραφία (9,8%) και η Φυσική (6,6%).

- Η ίδια εικόνα και στο γυμνάσιο. Από τους μεταξεταστέους οι περισσότεροι «μένουν» στα Μαθηματικά (το 28,9% των μαθητών στην Α’ Γυμνασίου και στη Β’ Γυμνασίου το 39,9%). Ακολουθεί η Ιστορία (στην Α’ Γυμνασίου το ποσοστό είναι 20% στην Β’ Γυμνασίου 30,8%). Την τρίτη θέση για την Α’ Γυμνασίου καταλαμβάνουν τα Αρχαία (11,2%) και ακολουθούν οι ξένες γλώσσες (10,8%), ενώ για την Β’ Γυμνασίου η Φυσική (συνολικό ποσοστό 18,6%) και η Χημεία (17,2%).

Οι μαθητές ισχυρίζονται ότι δυσκολίες που έχουν σχετίζονται με το ίδιο το μάθημα, τις απαιτήσεις των εκπαιδευτικών, το σύστημα διδασκαλίας και εξέτασης, τη διδακτέα ύλη ή το βιβλίο, ενώ πολλοί λίγοι αποδίδουν ευθύνες στη δική τους προσπάθεια.

Ενδεικτικά, όπως δηλώνουν οι ίδιοι οι μαθητές, που συμμετείχαν στην έρευνα του ΕΚΚΕ, «είναι δύσκολο μάθημα», «έχει δύσκολες ασκήσεις», «έχω πολλά να διαβάσω», «έχει πολλή δουλειά στο σπίτι», «έχει μεγάλα κείμενα», «δεν καταλαβαίνω το μάθημα», «έχει πολλές πράξεις και προβλήματα», «είναι μπερδεμένα και περίπλοκα», «είναι βαρετό», «είναι κουραστικό», «δεν μας τα εξηγούν καλά», «δυσκολεύομαι να αποστηθίσω», καθώς και «βαριέμαι όταν διαβάζω».

Η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας

Ο εκσυγχρονισμός, δηλαδή η παρακολούθηση και προσαρμογή προς τις εκάστοτε διεθνείς οικονομικές κυρίως συνθήκες, ώστε να διασφαλίζεται η σταθερότητα και η συνεχής πρόοδος και να προλαμβάνονται οι οπισθοδρομήσεις και τα αδιέξοδα, δε νοείται χωρίς να λαμβάνει υπόψη δύο κυρίως παράγοντες:
την τάση παγκοσμιοποίησης της οικονομίας, που είναι κυρίως αναπόφευκτο αποτέλεσμα της απελευθέρωσης του διεθνούς εμπορίου, και την ανάπτυξη της τεχνολογίας κυρίως στον τομέα της επικοινωνίας χάριν της πληροφορικής, η οποία αποφασιστικά επιβάλλει και καθοδηγεί την παγκοσμιοποίηση.
Αυτά σημαίνουν ότι, βαθμιαία, ολόκληρος ο πλανήτης γίνεται ένας ενιαίος χώρος. Ό,τι κάνει κάθε άνθρωπος, όπου γης, μπορεί να επηρεάσει τη ζωή και το μέλλον των άλλων ανθρώπων στον υπόλοιπο πλανήτη. Λ. χ. η άφρων ληστρική εκμετάλλευση των δασών της Ινδονησίας και του Αμαζονίου στη Βραζιλία προκαλεί τεράστιες και ανεξέλεγκτες πυρκαγιές, που επηρεάζουν τις κλιματολογικές συνθήκες σ΄ ολόκληρη τη γη. Ή το ύψος των επιτοκίων στις ΗΠΑ ή τη Γερμανία έχει άμεσο αντίκτυπο στις υπόλοιπες οικονομίες, όπου γης, και συνεπώς και στην Ελλάδα. Τα οικονομικά σύνορα ισοπεδώνονται από την κατάργηση προστατευτικών δασμών, ποσοστώσεων και απαγορεύσεων εισαγωγής, ενώ τα εθνικά σύνορα δεν μπορούν να παρεμποδίσουν την επικοινωνία, την πληροφόρηση, τον επηρεασμό μιας χώρας, ενός λαού, από τους άλλους. Οι τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι υπήρξαν η κύρια αιτία της κατάρρευσης του υπαρκτού σοσιαλισμού, αφού τα ψέματα πάνω στα οποία στηριζόταν η προπαγάνδα του δεν άντεξαν στη δορυφορική απομυθοποίησή τους.
Η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ξεκίνησε για να σταματήσουν οι πόλεμοι δια της οικονομικής συνεργασίας, αλλά τα τελευταία χρόνια, προχωρεί με την οικονομική και νομισματική ενοποίηση, για να μπορέσουν οι χώρες- μέλη με το ενιαίο νόμισμα και τη μεγιστοποίηση των οικονομικών χώρων να επιβιώσουν σε συνθήκες συχνά ανελέητου διεθνούς ανταγωνισμού.
Σήμερα τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας έχουν κυρίως η Βόρεια Αμερική, η Ιαπωνία και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Όμως, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της Διεθνούς Τράπεζας, μετά 20 έτη νέες οικονομικές δυνάμεις θα αμφισβητήσουν αυτή την οικονομική κυριαρχία. Πρόκειται για τις πυκνότερες σε πληθυσμό χώρες του κόσμου, που με τους αναπτυξιακούς ρυθμούς τους καλπάζουν προς εντυπωσιακές οικονομικές κατακτήσεις. Τα ονόματά τους: Κίνα, Ινδία, Ινδονησία, Βραζιλία και Ρωσία (αν η τελευταία ξεπεράσει τους κλυδωνισμούς κατά τη μετάβασή της από κεντρικά διευθυνόμενη σε ελεύθερη οικονομία).
Η απάντηση στο εύλογο ερώτημα «κι εμείς οι Έλληνες τι πρέπει να κάνουμε;» είναι απλή, αλλά κι εξαιρετικά δύσκολο να υλοποιηθεί. Θα πρέπει να γίνουμε ανταγωνιστικοί σε όλα τα επίπεδα. Αυτό σημαίνει: α) να παράγουμε προϊόντα που ζητά η διεθνής, αλλά και η ελληνική αγορά, β) να παράγουμε σε κόστος που επιτρέπει τιμές ανάλογες προς τις διεθνείς και, ει δυνατόν, χαμηλότερες, γ) τα προϊόντα μας να έχουν ποιότητα και ποικιλίες, που προτιμά η διεθνής κατανάλωση, δ) να συναλλασσόμαστε με προοπτική χρόνου και όχι με τη λογική του ό,τι αρπάξουμε μια και έξω. Δηλαδή με συνέπεια προς τις συμβατικές δεσμεύσεις μας, καλόπιστα και με σεβασμό στον πελάτη. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε και να αυξήσουμε τις εξαγωγές μας και θα μπορούν τα ελληνικά προϊόντα να αντιμετωπίσουν επιτυχώς τα ξένα και μέσα στην ελληνική αγορά. ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ»

Α. Να γράψετε την περίληψη του κειμένου σε 80-100 λέξεις.

Β.1. Να σχολιάσετε το χωρίο του κειμένου: «Οι τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι δορυφορική απομυθοποίησή τους» σε 60-80 λέξεις.
Β.2. Να βρείτε 1 συνώνυμο για καθεμία από τις παρακάτω λέξεις και να τις ετυμολογήσετε: κατάρρευση, απομυθοποίηση, οπισθοδρομήσεις, αναπόφευκτο, διεθνείς.
Β.3. Με ποια συλλογική πορεία αναπτύσσεται το κείμενο;

Γ. Η παγκοσμιοποίηση δεν περιορίζεται πια στον οικονομικό τομέα.Έχει γίνει πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική, διαμορφώνοντας με τελείως διαφορετικό τρόπο τις παγκόσμιες εξελίξεις. Μέσα σ΄ αυτή τη δίνη των αλλαγών πώς θα μπορούσαν να διατηρήσουν τη φυσιογνωμία τους οι μικρότεροι πληθυσμιακά και ασθενέστερα οικονομικά λαοί; Να αναπτύξετε τις απόψεις σας σε ένα άρθρο για την εφημερίδα του σχολείου σας. (500-600)

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Α. Ο αρθρογράφος αναφέρεται στην οικονομική παγκοσμιοποίηση και στη συνέπεια της αλληλεξάρτησης των λαών. Η παγκοσμιοποίηση και η τεχνολογική επικοινωνιακή εξέλιξη είναι προϋποθέσεις του εκσυγχρονισμού.Τα κρατικά εμπόδια παρακωλύσουν να εμποδίσουν την αλληλεπίδραση των λαών, μια που η τεχνολογία συνέλαβε στην παύση του επικοινωνιακού απομονωτισμού χωρών με ολοκληρωτικά καθεστώτα. Παράλληλα, η ευρωπαϊκή ένωση αρχικά έπαυσε τους πολέμους, σήμερα αντιμετωπίζει τον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Οι σημερινές αναπτυγμένες οικονομικά δυνάμεις θα δώσουν μελλοντικά τη θέση τους σε ανερχόμενες δυνάμεις. Σ΄ αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα, για να ανταπεξέλθει, οφείλει να παράγει προϊόντα ανάλογα της ζήτησης, ποιοτικά, χαμηλού κόστους, με συνέπεια στους πελάτες.
Β.1. Οι τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι βοήθησαν στην πτώση ολοκληρωτικών καθεστώτων, γιατί οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης δεν ήξεραν τι πράγματι συμβαίνει εκτός συνόρων, αφού η προπαγάνδα του καθεστώτος περιείχε στοιχεία που αποδοκίμαζαν τις συνθήκες και τον τρόπο ζωής των δυτικών λαών. Οι δορυφόροι μετάφεραν την αληθινή εικόνα στους καταπιεσμένους λαούς οι οποίοι συγκριτικά αντελήφθησαν τη δεθνή οικονομική και κοινωνική κατάσταση τους και εξεγέρθησαν έναντι των τυράννων. Η ουσιαστική πληροφόρηση με τη βοήθεια της τεχνολογίας αφόπλισε τους λαούς και εδώ αναδεικνύεται η αξία της συντελούμενης παγκοσμιοποίησης.
Β.2. κατάρρευση: γκρέμισμα/ κατά + ρέω απομυθοποίηση: απαξίωση/ από + μυθοποίηση<μύθος<ποίηση οπισθοδρομήσεις: αναχρονίσεις/ όπισθεν + δρομέω- ω αναπόφευκτο: αναπότρεπτο/ ανά + από + φεύγω διεθνείς: οικουμενικές/ διά + έθνος Β.3. Η συλλογιστική πορεία του κειμένου είναι παραγωγική. Ο συγγραφέας αρχίζει από τη γενική έννοια του εκσυγχρονισμού και καταλήγει συγκεκριμενοποιώντας την έννοια του εκσυγχρονισμού στο εκπαιδευτικό σύστημα.
Γ. «Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ»
Η αλλαγή διάρθρωσης της οικονομίας σε παγκόσμιο επίπεδο, η μείωση των αποστάσεων λόγω της ανάπτυξης των επιστημών και των νέων τεχνολογιών και η διεθνοποίηση των μέχρι πρότινος εθνικών προβλημάτων επέφεραν μια «νέα τάξη πραγμάτων» που συνοπτικά πολλοί αποκαλούν «παγκοσμιοποίηση». Αν και η παγκοσμιοποίηση αρχικά είχε μόνο οικονομικό χαρακτήρα, σταδιακά επεκτάθηκε σε όλους τους τομείς της συλλογικής ζωής. Τώρα πια όλοι μιλούν για την άσκηση μιας παγκόσμιας πολιτικής από τα ισχυρά κράτη, για την όξυνση κοινωνικών φαινομένων και προβλημάτων, μέχρι και για τη διάδοση μιας παγκόσμιας κουλτούρας.
Οι μικρότερες πληθυσμιακά και οικονομικά ασθενέστερες χώρες τις περισσότερες φορές παθητικά ακολουθούν τις παγκόσμιες εξελίξεις παρά τις διαμορφώνουν. Συχνά είναι τα φαινόμενα οικονομικής και πολιτικής τους εξάρτησης από την πολιτική των κραταιών χωρών, αλλά και της ισοπέδωσης της ιδιαίτερης πολιτιστικής φυσιογνωμίας τους. Μέσα σ΄αυτές τις συνθήκες δεν εισακούονται οι χώρες με μικρότερη επιρροή, πράγμα που αποτελεί παραβίαση των δικαιωμάτων της αυτοδιαδιάθεσης και του αυτοκαθορισμού. Εξάλλου, καταστρατηγούνται τα δικαιώματα του επί ίσοις όροις διαλόγου, του αμοιβαίου σεβασμού και τις ισότητας μεταξύ των μελών της διεθνούς κοινότητας.
Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω εύλογο είναι να αναρωτιέται κανείς πώς οι μικρότερες χώρες θα μπορούσαν να αποκτήσουν στον παγκόσμιο χάρτη των εξελίξεων τη θέση που πραγματικά δικαιούνται. Προς την κατεύθυνση αυτή κινείται και το έργο των υπερεθνικών οργανισμών και των διεθνών δικαστηρίων. Σε ακραίες περιπτώσεις ανισοτήτων και αδικιών κάθε λαός μπορεί να καταφύγει στη χρήση έννομων μέσων για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης, της ισότητας και της ισορροπίας.
Όμως κάθε λαός πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι «κρατά την τύχη του στα δικά του χέρια». Χρειάζονται συλλογικές και συντονισμένες προσπάθειες των μικρότερων χωρών για να εξελιχθούν σε υπολογίσιμες δυνάμεις στο παγκόσμιο στερέωμα. Η αλήθεια είναι ότι κάθε χώρα διαθέτει στοιχεία που μπορεί να αξιοποιήσει και να αναδείξει για να κατακτήσει μια, αν όχι ισότιμη, τουλάχιστον αξιοπρεπή θέση στη διεθνή κοινότητα. Πρώτα απ΄ όλα κάθε λαός πρέπει να αποκτήσει το αίσθημα της εθνικής αυτοσυνειδησίας. Η καλλιέργεια και η ανάπτυξη της εθνικής γλώσσας και γραμματείας αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο για την απόκτηση του αισθήματος αυτού. Είναι ο τρόπος που κάθε λαός έχει για να εκφράσει και να προωθήσει σκέψεις και συναισθήματα. Κοντά στη γλώσσα έρχεται και η ανάπτυξη των τεχνών. Η πολιτιστική παράδοση του παρελθόντος συντηρείται και μεταλαμπαδεύεται στα σύγχρονα καλλιτεχνικά έργα, επιβεβαιώνοντας ότι δεν είναι κάτι νεκρό, αλλά ζωντανός οργανισμός και φορέας των αξιών και των αρχών κάθε έθνους.
Εξάλλου, μέσα από την καλλιέργεια του αισθήματος της εθνικής αυτοσυνειδησίας, θα περιοριστεί το φαινόμενο της ξενομανίας. Οι πολίτες των μικρότερων χωρών θεωρούν πως η άκριτη υιοθέτηση του μοντέλου ζωής των ανεπτυγμένων χωρών αρκεί και για τη δική τους πρόοδο. Η πρόοδος όμως δεν επέρχεται μέσα από στείρες μιμητικές διαδικασίες.
Στόχος του άρθου μας είναι να αποδείξουμε ότι η παγκοσμιοποίηση αποτελεί τη νέα πρόκληση του 21ου αιώνα που θα πρέπει να αντιμετωπίσουν όλες οι χώρες.Και από την αντιμετώπιση της πρόκλησης αυτής όλοι οι λαοί μπορούν να βγουν κερδισμένοι και να ατενίσουν με περισσότερη σιγουριά και αισιοδοξία το μέλλον.

αναδημοσίευση από εφημ. “Τα νέα”

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ”25-12-2007

25/12/2007

 

Ερευνα Κοινωνική ανισότητα αναπαράγει το σχολείο
 

Επιτυγχάνουν όσοι παλιννοστούντες και μετανάστες μαθητές προέρχονται από οικογένειες με υψηλό επίπεδο μόρφωσης και μπορούν να αντεπεξέλθουν σ’ ένα ιδιαίτερα υψηλό κόστος, τόσο για την εκπαίδευσή τους όσο και για το πολιτισμικό τους προφίλ
 

Της Φιλομήλας Δημολαΐδου
 

“Όσοι από τους παλιννοστούντες και μετανάστες μαθητές τα καταφέρνουν δεν είναι επειδή ωφελούνται από εκπαιδευτικές πρακτικές που υποδηλώνουν τη “διαπολιτισμική ευαισθησία” της εκπαιδευτικής πολιτικήςΔεν είναι ούτε επειδή αξιοποιούν τη βοήθεια υποστηρικτικών σχολικών δομών, όπως των προγραμμάτων διδακτικής στήριξης -η αποτελεσματικότητα των οποίων είναι χαμηλή, αν κριθούν με βάση τις απαιτήσεις του κάθε τύπου σχολείου και τις επιτυχίες στις εισαγωγικές εξετάσεις για την ανώτατη εκπαίδευση” καταλήγει η έρευνα “Εκπαιδευτικός αποκλεισμός των παλιννοστούντων και μεταναστών μαθητών/τριών στα Ενιαία Λύκεια και Τεχνικά Επαγγελματικά Εκπαιδευτήρια του Ν. Θεσ/νίκης”, που διενήργησαν οι Τάσος Λιάμπας, λέκτορας στο Παιδαγωγικό τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, και Χρήστος Τουρτούρας, δρ. Επιστημών Αγωγής.
Όπως αναφέρουν στην έρευνα τους, επιτυγχάνουν εκείνοι/ες που λόγω μορφωτικής (και κοινωνικοοικονομικής) προέλευσης γίνονται ικανοί/ές να αντιμετωπίσουν την κοινωνική ανισότητα που αναπαράγει το σχολείο. Δηλαδή, επιτυχημένοι/ες είναι όσοι/ες προέρχονται κυρίως από οικογένειες με υψηλό επίπεδο μόρφωσης και μπορούν να αντεπεξέλθουν σ’ ένα ιδιαίτερα υψηλό κόστος, τόσο για την εκπαίδευσή τους όσο και για το πολιτισμικό τους προφίλ. Αγοράζουν, εν ολίγοις, πρόσθετες εκπαιδευτικές υπηρεσίες και εντάσσονται από νωρίς στον μονοπολιτισμικό, μονόγλωσσο εκπαιδευτικό θεσμό. Έτσι, αναγκάζονται να προσαρμοστούν στην κυρίαρχη (εθνική) νόρμα (γλωσσική, πολιτισμική, σχολική), διατηρώντας ταυτόχρονα τη μητρική τους γλώσσα.

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Αναλυτικά, στο λύκειο η πλειοψηφία των παλιννοστούντων και μεταναστών μαθητών/τριών από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης ανήκει συνήθως σε οικογένειες με ανώτερο μορφωτικό επίπεδο (69,7% και 61,2% αντίστοιχα).
Στο ΤΕΕ λιγότεροι παλιννοστούντες μαθητές/τριες προέρχονται από οικογένειες με ανώτερο μορφωτικό επίπεδο (35,4%) απ’ ό,τι με μεσαίο (54,2%), ενώ οι μετανάστες/τριες το αντίστροφο (47% και 36,1% αντίστοιχα).
Η βαθμολογία της πλειοψηφίας των παλιννοστούντων και μεταναστών μαθητών στο λύκειο γενικά, είναι σταθερά χαμηλή και στις τρεις τάξεις. Στις εξετάσεις για την εισαγωγή στα ΑΕΙ/ΤΕΙ, από τους παλιννοστούντες έγραψαν πάνω από τη βάση και πέρασαν σε κάποια σχολή τέσσερις στους δώδεκα (ή το 26,3% των 19 που πέρασαν συνολικά) και από τους μετανάστες οι 14 στους 23 (ή το 73,7% όσων πέρασαν). Όλοι προέρχονται από οικογένειες με μεσαίο (15,7%) και ανώτερο μορφωτικό επίπεδο (84,3%) και με γονείς που ασκούν επαγγέλματα περισσότερο μεσαίου και λιγότερο ανώτερου στάτους.
Αντίστοιχα, οι βαθμοί των παλιννοστούντων και μεταναστών μαθητών στο ΤΕΕ και στις τρεις τάξεις είναι σταθερά χαμηλοί. Στις εξετάσεις εισαγωγής στα ΤΕΙ, τρεις παλιννοστούντες και τέσσερις μετανάστες γράφουν πάνω από τη βάση, ενώ εισάγονται σε σχολές οι δυο από τους παλιννοστούντες και οι τρεις μετανάστες, που προέρχονται όλοι τους από οικογένειες με μεσαίο και υψηλό μορφωτικό επίπεδο, έχουν πατέρες τεχνίτες ή ανειδίκευτους και μητέρες νοικοκυρές.

ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ, ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ

Γενικά, παλιννοστούντες και μετανάστες προετοιμάζονται συνήθως 1-3 ώρες την ημέρα για το σχολείο (53% και 55,1% αντίστοιχα). Οι παλιννοστούντες επιλέγουν λιγότερο συχνά το φροντιστήριο ή τα ιδιαίτερα μαθήματα από ό,τι οι μετανάστες (56,5% και 81,3% αντίστοιχα), ενώ προτιμούν περισσότερο τη διδακτική στήριξη (Δ.Σ.) στο σχολείο (65,2% και 53,1% αντίστοιχα).
Η πλειοψηφία των παλιννοστούντων και μεταναστών/τριών παρακολουθεί μαθήματα Διδακτικής Στήριξης στο ΤΕΕ (88,2% και 82,9% αντίστοιχα) και λιγότεροι πηγαίνουν και φροντιστήριο (35,3% και 31,4% αντίστοιχα), ανεξαρτήτως του επιπέδου μόρφωσης της οικογένειας. Οι έξι που περνούν στα ΤΕΙ παρακολουθούν Δ.Σ. και δυο απ’ αυτούς κάνουν και φροντιστήριο.

ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Από τους παλιννοστούντες μαθητές των λυκείων εργάζονται οι 4/30 (13,3%) κι από τους μετανάστες εργάζονται κυρίως οι Αλβανοί (4/12 ή 33,3%). Στους μαθητές των ΤΕΕ, που εργάζονται μετά το σχολείο, υπερέχουν οι μετανάστες (33,3%) έναντι των παλιννοστούντων (22,9%), ανεξαρτήτως μόρφωσης της οικογένειας προέλευσης.
Σε παλιννοστούντες και μετανάστες μαθητές λυκείων η γλώσσα που κυριαρχεί στο σπίτι είναι τα ελληνικά (57,5%), τα ρωσικά (19,5%), η ποντιακή διάλεκτος (5,7%), και τα αλβανικά (9,1%).
Αντίστοιχα, η γλώσσα που κυριαρχεί στο σπίτι των μαθητών των ΤΕΕ είναι τα ελληνικά (49,7%), τα αλβανικά (18,8%), τα ρωσικά (14%) και η ποντιακή διάλεκτος (9.7%).

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (θεματικος κυκλος γ΄λυκειου και ΤΕΕ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ορισμός.

Η δημοκρατία (από το δήμος και κρατώ: εξουσία του δήμου, των πολλών) είναι η αρτιότερη μορφή πολιτειακής οργάνωσης και διακυβέρνησης μιας κοινωνίας, καθώς συνθέτει δύο κορυφαίες αξίες, την ελευ­θερία και τη δικαιοσύνη και δημιουργεί τις ευνοϊκότερες συνθήκες, για να προοδεύσουν και να ευτυχήσουν άτομα και κοινωνίες.

ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΟΣΤο μπουκάλι πλάγιασε.
Έσταζε λογική.
Μέσα του πνίγονταν δυο άστρα, πέντε σώματα.
Μια φωνή σπαράζει σαν αρχαίο χώμα στην κούνια του αίματος.
Δυο κήποι αποξηραμενοι και άγονοι.
Κρεμάμενες χρυσόμυγες σε ανείπωτους δρόσους νίπτουν
τα γυμνόποδα των σταφυλιών.
Τρεις μέλισσες ταλαντεύονται στον ύπνο της ανεμώνας.
Ένα Μήλο, αποκηρυγμένο ή απαγορευμένο;
Ένας Θεός, αποκηρυγμένος ή απαγορευμένος;

Το παραπάνω ποιήμα ειναι γραμμένο απο τον Αλέξανδρο Δαμουλάνο ο οποίος είναι 17 ετων (γεννηθηκε στην Αθήνα στις 10/7/90) . Ο Αλέξανδρος πάσχει από τετραπληγία και φοιτά στο ειδικό λύκειο του Δήμου Ιλίου. Γράφει ποίηση από 14 ετών. Το συγκεκριμένο ποίημα το έχει γραψει μεταξύ 15-16 ετων και είναι από την ποιητική συλλογή “Ο Θεός στον Ορίζοντα” που εκδόθηκε με πρωτοβουλία και επιμέλεια της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας – Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης προσπάθειας ανάδειξης και ισότιμης κοινωνικής προβολής του εργου ατόμων με αναπηρία.

αναδημοσίευση απο το βημα ιδεων

Συμφιλίωση μέσω της Ιστορίας

Η χρήση του παρελθόντος στην οικοδόμηση του μέλλοντος

Lulli Callinicos Ιστορικός, Συγγραφέας

«Μας δείχνει το σημείο… σκάβουμε…

σε μια στιγμή το φτυάρι χτυπάει κάτι».

«Αυτή εδώ ήταν γενναία, μα τον Θεό

ήταν γενναία» λέει ο δράστης και σφυρίζει

σιγά μέσα από τα δόντια του: «Δεν

μιλούσε με τίποτε».

Επόμενη φωτογραφία: το χώμα αγκαλιάζει

έναν σωρό από κόκαλα… Ενας

σπόνδυλος… η λεπτή, πεπλατυσμένη

κλείδα…

Το κρανίο έχει μια τρύπα από σφαίρα

στην κορυφή του.

«Θα πρέπει να ήταν γονατιστή» λέει ο

Επίτροπος.

Πλευρά. Οστά από θώρακα που κάποτε

είχε καρδιά.

Γύρω από τη λεκάνη υπάρχει μια γαλάζια

πλαστική σακούλα. «Α, ναι» θυμάται

ο δράστης. «Την είχαμε γυμνή

και ύστερα από δέκα μέρες έφτιαξε μόνη

της αυτό το εσώρουχο».

Αntje Κrog 1

Πάνω από 22.000 άνδρες και γυναίκες, πέρα από πολιτικές, φυλετικές και ταξικές διαχωριστικές γραμμές, έδωσαν καταθέσεις στην Επιτροπή Αλήθειας και Συμφιλίωσης (Τruth and Reconciliation Commission- ΤRC), της οποίας προήδρευε ο Αρχιεπίσκοπος Τούτου, από το 1996 ως το 1998. Αντλώντας έμπνευση από τις επιτροπές αλήθειας στη Χιλή, στην Αργεντινή και στο Ελ Σαλβαδόρ, η νέα κυβέρνηση του Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου θέλησε να «βοηθήσει τη Νότια Αφρική να συμφιλιωθεί με το παρελθόν της σε μια ηθικά αποδεκτή βάση», όπως είχε δηλώσει ο Dullah Οmar, υπουργός Δικαιοσύνης της κυβέρνησης του Νέλσον Μαντέλα.

Η ΤRC 2αποτελεί ένα παράδειγμα της πραγματιστικής χρήσης της Ιστορίας για την προώθηση πολιτικής λύσης σε μια δημοκρατία στα πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου. Πολλοί στο απελευθερωτικό κίνημα ήταν καχύποπτοι απέναντί της- θεωρούσαν το απαρτχάιντ «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας». Υπήρξε επίσης αντίδραση από τη Δεξιά· ο πρώην πρόεδρος Φρέντερικ ντε Κλερκ και το Μέτωπο της Ελευθερίας φοβούνταν ότι το εγχείρημα θα εξε

λισσόταν σε ένα «κυνήγι μαγισσών εναντίον των Αφρικάνερ». Ο πρόεδρος Μαντέλα όμως, εμπνεόμενος από τον έμφυτο ανθρωπισμό του, αντέταξε το επιχείρημα ότι ο στόχος ήταν να διευκολυνθούν η επούλωση των πληγών και η συμφιλίωση του λαού της Νότιας Αφρικής- μαύρων και λευκών.Η συμφιλίωση ωστόσο δεν σήμαινε την απάλειψη της Ιστορίας. Ηταν ζωτικής σημασίας για τον καταπιεσμένο λαό να αφηγηθεί τα τραύματά του δημόσια σε ολόκληρο το έθνος, στην τηλεόραση.Υπήρχαν επίσης πρακτικές δυσκολίες. Η βίαιη ιστορία της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας στη Νότια Αφρική και το απαρτχάιντ από το 1652, διήρκεσαν σχεδόν όσο η Τουρκοκρατία στην Ελλάδα. Το έπος της λυσσαλέας διαπάλης για τη γη, της εκδίωξης, της καταστροφής του ιθαγενούς πολιτισμού και της γλώσσας, της δουλείας, της καταναγκαστικής εργασίας και του συστήματος φθηνής εργασίας των μαύρων μεταναστών που οικοδόμησαν τον πλούτο της Νότιας Αφρικής ήταν τεράστιο για τις δυνατότητες της ΤRC. Η αποστολή της περιορίστηκε λοιπόν στη διερεύνηση μόνο των πρόσφατων καταπατήσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αυτών που διαπράχθηκαν από το 1960 ως το 1994.Αμνηστία με απαλλαγή από τη σύλληψη και τη φυλάκιση προσφέρθηκε στους περισσότερους από τους 7.000 δράστες που παρουσιάστηκαν για να δηλώσουν τον ρόλο τους στις αγριότητες του παρελθόντος. Δεν τους ζητήθηκε να απολογηθούν για τα εγκλήματά τους, ήταν όμως υποχρεωμένοι να πείσουν την ΤRC ότι έλεγαν την αλήθεια 3Ηταν σημαντικό για τα θύματα να πιστέψουν ότι οι παραβιάσεις εναντίον τους αναγνωρίζονταν ανοιχτά από εκείνους πουτις είχαν διαπράξει 4Χιλιάδες παρουσιάστηκαν για να πουν σπαρακτικές ιστορίες σκληρών βασανιστηρίων, εν ψυχρώ δολοφονιών και σκοτεινών επιχειρήσεων μιας αντεπαναστατικής «τρίτης δύναμης» η οποία διοργάνωνε σφαγές με στόχο τον διχασμό του μαύρου πληθυσμού. Οι μάρτυρες κατέθεσαν για τις κρατήσεις χωρίς δίκη, τις ενέργειες υποβιβασμού και κακομεταχείρισης και τις μανιώδεις, άκαρπες αναζητήσεις για τους εξαφανισθέντες. Ανδρες και γυναίκες λύγιζαν και έκλαιγαν, για τον εαυτό τους, για τους αγαπημένους τους, για τη συλλογική ταπείνωσή τους ως μαύρου λαού. Ορισμένοι έκλαψαν πικρά γιατί, υποκύπτοντας στα βασανιστήρια, είχαν προδώσει τα ονόματα των συντρόφων τους. Αλλοι αναγκάστηκαν να «στραφούν» εναντίον του κινήματός τους και να γίνουν κατάσκοποι και δολοφόνοι για λογαριασμό του καθεστώτος. Οι μάρτυρες είχαν τη συνδρομή ομάδων παρηγορητών και δικηγόρων, στις οποίες συμμετείχε και ο δικόςμας Γιώργος Μπίζος 5. Κάθε συνεδρίαση μεταδιδόταν από την τηλεόραση και τις ειδήσεις σε όλη τη χώρα.Το αξιοσημείωτο είναι ότι η μεγάλη πλειονότητα των μαρτύρων, απλών ανδρών και γυναικών, όταν τους ρώτησαν τι θα ήθελαν ως αποζημίωση για τα όσα υπέφεραν πρόβαλε σεμνά αιτήματα. Ζήτησαν επίσης να αποδοθεί φόρος τιμής σε εκείνους που έχασαν τη ζωή τους στον αγώνα με την αναγραφή των ονομάτων τους σε ένα εθνικό μνημείο, έτσι ώστε οι θυσίες τους να μην ξεχαστούν ποτέ.

Η ΤRC δημοσίευσε την προσεκτικά διατυπωμένηέκθεσή της το 1998 6. Σημείωνε ότι το απελευθερωτικό κίνημα ήταν και αυτό ένοχο για ορισμένες ενέργειες που παραβίαζαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, κυρίως την κράτηση και κακομεταχείριση διαφωνούντων σε στρατιωτικούς καταυλισμούς στην εξορία.Τι πέτυχε η ΤRC; Κατ΄ αρχήν αποκάλυψε, μέσω των προσωπικών μαρτυριών χιλιάδων «απλών» ανδρών και γυναικών, έναν πλούτο πληροφοριών από πρώτο χέριγια την εποχή του απαρτχάιντ. Στράτευσε το έθνος και μοιράστηκε μαζί του μια συλλογική έκφραση των αναμνήσεων του παρελθόντος του απαρτχάιντ. Προκάλεσε συζητήσεις στα σπίτια, στα σχολεία και στους χώρους εργασίας, απελευθερώνοντας τους Νοτιοαφρικανούς ώστε να συνδεθούν μεταξύ τους και να αντιμετωπίσουν την κοινή αλλά δύσκολη ιστορία τους.

Η ΤRC πρόσφερε επίσης μια σημαντική συμβολή στην παγκόσμια μνήμη. Η έκθεσή της θεωρείται διεθνώς ένα από τα σημαντικότερα ντοκουμέντα του 20ού αιώνα 7Η ΤRC έχει όμως και τους επικριτές της. Οι λευκοί τη γλίτωσαν υπερβολικά εύκολα, λένε ορισμένοι. Επιπλέον, η περιορισμένη αρμοδιότητα της ΤRC περιόρισε τις δυνατότητές της- η τριετής έρευνα ήταν παράλογα ανεπαρκής. Μέσα στην αγωνία να γεφυρωθούν οι βαθείς διχασμοί, η εξέταση μιας λεπτής φέτας της Ιστορίας παραμόρφωσε την ευρύτερη εικόνα, παρ΄ ότι η ΤRC προσπάθησε να τοποθετήσει τα στοιχεία σε ένα ευρύτερο πλαίσιο. Ως αποτέλεσμα, παρατηρούν ορισμένοι σχολιαστές, η ΤRC δεν κατόρθωσε να εξερευνήσει τις ρίζες των σημερινών προκλήσεων της Νότιας Αφρικής- τη συνεχιζόμενη φτώχεια της, τις ανήθικα κατάφωρες ανισότητές της, τη βαθιά δυσπιστία απέναντι στον νόμο και την τάξη, την υπονόμευση του εκπαιδευτικού συστήματος.

Παρ΄ όλα αυτά αναγνωρίζεται ευρέως στην ΤRC ότι έκανε ένα γενναίο και σημαντικό βήμα προς την εξεύρεση ενός δρόμου προς τα εμπρός μέσω της προσπάθειας κατανόησης του παρελθόντος. Η κληρονομιά του μοναδικού προφορικού αρχείου της αποτελεί έναν εθνικό και παγκόσμιο θησαυρό, ο οποίος θα συνεχίσει να ενημερώνει και να έχει απήχηση σε άλλες χώρες, όπως στην Ελλάδα, η οποία κάποτε σπαράχθηκε από τον εμφύλιο πόλεμο και, πιο πρόσφατα, τη δικτατορία. *

1 Από το βιβλίο της Αntje Κrog Country of my Skull, Random Ηouse 1998,σελ.128

2 Α.Βoraine (επίτροπος της ΤRC), Α country Unmasked: Ιnside South Αfrica΄s Truth and Reconciliation Commission, Οxford University Ρress 2000,σελ.12

3 Δεν αμνηστεύθηκαν όλοι.

4 Α.Βoraine, ό.π., σελ.41

5 G.Βizos, Νo one to Βlame? David Ρhilip/ Μayibuye Βooks 1998,και Οdyssey to Freedom,

Random Ηouse, 2007.

6 Για περισσότερες πληροφορίες: http: //www.dor.gov.za/trc/trc-frameset.htm

7 http://truth.wwl wits.ac.za/about.php

Επαναληπτικό διαγωνισμα στα Αρχαία Ελληνικά Β΄Γυμνασιου

                ΚΕΙΜΕΝΟ 

Ἑρμῆς, γνῶναι βουλόμενος, ἐν τίνι τιμῇ παρ’ ἀνθρώποις ἐστίν, ἧκεν εἰς ἀγαλματοποιοῦ, ἑαυτόν εἰκάσας ἀνθρώπῳ. Καί θεασάμενος ἄγαλμα τοῦ Διός ἠρώτα, πόσου τις αὐτό πρίασθαι δύναται; Τοῦ δέ εἰπόντος, δραχμῆς, γελάσας ἔφη, πόσου τό τῆς Ἥρας; Εἰπόντος δέ, πλείονος, ἰδών καί τό ἑαυτοῦ ἄγαλμα, καί νομίσας, ὡς, ἔπειδή ἄγγελός ἐστι θεῶν καί κερδῶος, πολύν αὐτοῦ παρά τοῖς ἀνθρώποις εἶναι τον λόγον, ἤρετο περί αὐτοῦ. Ὁ δ’ ἀγαλματοποιός ἔφη. Ἐάν τούτους ὠνήση, καί τοῦτον προσθήκην σοι δίδωμι.

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Ι 1.Τι περίμενε ο Ερμής να ακούσει και τι διαπίστωσε ;  

 2.Για ποιους λόγους ο Ερμής πίστευε πως το δικό του άγαλμα αξίζει περισσότερο; 

  3.Ποιούς ανθρώπινους χαρακτήρες εκπροσωπεί ο Ερμής στο συγκεκριμένο μύθο και ποιο   δίδαγμα πρέπει να αντλήσουμε απ΄αυτόν;

ΙΙα) Να συμπληρώσετε τα κενά των παρακάτω προτάσεων με τον κατάλληλο τύπο των λέξεων που είναι σε παρένθεση.   1.τοῖς …………………..οὐ προσήκει ὕπνος (φύλαξ )   2.Πάρις θαυμάζει τῆς Ἥρας το σχῆμα και τῆς Ἀθηνᾶς την ……………….(ἀσπίς)   3.Χαρακτήρ …………….ἐκ λόγου γνωρίζεται(ἀνήρ)   4.Οἱ στρατιῶται ὑπέμειναν τά τοῦ ………………….ψύχη.(χειμών)   5.Οἱ Πέρσαι ἐνόμιζον τούς ………………….θεούς εἶναι.(ἀστήρ)   6.Παρεῖχε τράπεζαν…………………..πολυτελῶν ἐδεσμάτων.(πλήρης)   7.Τοῦτο ἐδόκει αὐτοῖς ………………….καταφύγιον εἶναι.(ἀσφαλής)   8.Τήν δικαιοσύνην, ὦ………………….,πῶς μαθήσει ἐνθάδε;(παῖς) 

ΙΙβ) Να συμπληρώσετε τα κενά των παρακάτω φράσεων με τον κατάλληλο τύπο των ρημάτων που είναι σε παρένθεση.1.Ἐάν οὗτοι ……………………..συμμαχεῖν ἡμῖν , ἐπιτρέψομεν αὐτονόμους εἶναι.(βούλομαι,υποτακτική ενεστ.)2.Δικαίως ὀργίζεσθε και αἱ σπονδαί…………………………………….(λύομαι,υποτακτική  παρακειμένου)3.Οἱ Λακεδαιμόνιοι ἀπεκρίναντο ὡς ………………………πρέσβεις.(πέμπω,ευκτική μελλοντα)4.Ἠγγέλθη ὅτι Κῦρος…………………………………(θνήσκω,ευκτική  παρακειμένου)5.Τούς ζυγούς…………………..(λύω,προστακτική αορίστου β΄πληθ) 

ΙΙΙ α)Βρείτε τα αντικείμενα στα παρακάτω παραδείγματα και χαρακτηρήστε τα ρήματα ως μονόπτωτα ή δίπτωτα 1.Τοιούτους κινδύνους ὑπέμειναν οἱ πρόγονοι.–>…………………………2.Οἱ πολίται προσέφερον τοῖς τειχοποιοῖς λίθοις.–>………………………..3.Οὗτοι διδάσκουσιν τους νεανίας δικαιοσύνην.–>…………………………4.Ὁ πατήρ κατέλιπεν ἡμῖν πολλάς οἰκίας.–>…………………………………5.Ὁ κῆρυξ ἀγγέλλει τοῖς Θηβαῖοις–>……………………………… 

ΙΙΙβ) Να αναγνωρίσετε το είδος των προσδιορισμών που υπογραμμίζονται στις παρακάτω  προτάσεις.1.Ἡγεῖτο Ἀρχίδαμος , Λακεδαιμονίων βασιλεύς.2.Ὡρμίσαντο εἰς Σύβοτα , λιμένα τῆς Ἠπείρου.3.Οὗτοι ἦσαν ωφέλιμοι τῆ πατρίδι.4.Καλῶς πράττουσιν οἱ σώφρονες.5.Οἱ γενναῖοι στρατιῶται τῶν Ἀθηναίων μαχόμενοι ἐν Μαραθῶνι ῥαδίως ἐνίκησαν τους πολεμίους.

 ΙVβ) Να σχηματίσετε 4 προτάσεις στη νέα ελληνική χρησιμοποιώντας κάθε φορά μια από τις λέξεις .  άφαντος ,δυσανάγνωστα ,εξαγοράζω ,τόκος .   

Ο καθηγητής Στεφάνου  Γρηγόρης.

Συνοπτική παρουσίαση ύλης σχετικά με την αφήγηση(γ΄λυκειου θεωρητική)

γγΗ ΘΕΣΗ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΑΦΗΓΗΤΗ

Εστίαση

[Αναφέρεται στη σχέση του αφηγητή με τα υπόλοιπα πρόσωπα της ιστορίας, τη

γνώση τους για την υπόθεση.]

•  Μηδενική             —-·>-    Ο αφηγητής ξέρει περισσότερα από ό,τι τα πρόσωπα,

είναι έξω από τη δράση (παντογνώστης). Αφηγητής > Πρόσωπα

•  Εσωτερική          —**    Ο αφηγητής ξέρει όσα και τα πρόσωπα.

Αφηγητής = Πρόσωπα

•  Εξωτερική               *-    Ο αφηγητής ξέρει λιγότερα από τα πρόσωπα.

Αφηγητής < Πρόσωπα

Οπτική γωνία

[Αναφέρεται στην προοπτική του αφηγητή απέναντι στην ιστορία, τη σχέση του με

την υπόθεση.]

•  Εσωτερική           —*-   Την ιστορία αφηγείται ο βασικός ήρωας ή ένα δευτε-
οπτική γωνία         ρεύον πρόσωπο (αφηγείται μόνο όσα υποπίπτουν στην

αντίληψη του).

•  Εξωτερική            —>-   Ο αφηγητής βρίσκεται έξω από την υπόθεση, αφηγεί-
οπτική γωνία         ται σε τρίτο πρόσωπο.

Ο τύπος του αφηγητή

1.  Με βάση τη συμμετοχή του στην ιστορία:

•    Ομοδιηγητικός: Συμμετέχει στην ιστορία την οποία αφηγείται είτε ως πρωτα­γωνιστής (αυτοδιηγητικός αφηγητής) είτε ως παρατηρητής ή αυτόπτης μάρτυ­ρας.

•    Ετεροδιηγητικός: Δεν έχει καμιά συμμετοχή στην ιστορία που αφηγείται.

2. Με βάση το αφηγηματικό επίπεδο:

•    Ενδοδιηγητικός: Αφηγείται γεγονότα που ανήκουν στην κύρια αφήγηση.

•    Εξωδιηγητικός: Αφηγείται γεγονότα και πράξεις ξένα προς το κύριο κείμενο της αφήγησης (εισαγωγικές αφηγήσεις, πρόλογοι…)

•    Μεταδιηγητικός: Αφηγείται γεγονότα που συνιστούν δευτερεύουσα αφήγη­ση (που ενσωματώνεται στην κύρια αφήγηση, είναι αφήγηση μέσα στην αφή­γηση), εγκιβωτισμένη αφήγηση.

Ο αφηγητής δεν ταυτίζεται με το συγγραφέα. Σε όσες περιπτώσεις ταυτίζονται τα δύο πρόσωπα μιλάμε για αυτοβιογραφία (αυτοδιηγητική αφήγηση).

Αφηγηματικοί τρόποι

      α) Διήγηση

-    Τριτοπρόσωπη αφήγηση

 β) Μίμηση

-    Πρωτοπρόσωπη αφήγηση

-    Διάλογος

-    Εσωτερικός μονόλογος

         γ) Μεικτός τρόπος (Συνδυασμός διήγησης και μίμησης) 5) Περιγραφή ε) Σχόλιο στ) Ελεύθερο πλάγιο ύφος

Ο χρόνος στην αφήγηση

•   Ιστορικός: Δηλώνει το πόνε χρονολογικά συνέβησαν τα γεγονότα που παρου­σιάζονται (το πότε).

•   Πραγματικός/Αφηγημένος: Δηλώνει το διάστημα που καλύπτουν τα γεγονότα που παρουσιάζει η αφήγηση (το πόσο).

•   Αφηγηματικός: Δηλώνει το πώς αξιοποιείται, πο5ς παρουσιάζεται ο χρόνος στη διαδικασία της αφήγησης (το πώς):

α) ως προς τη σειρά παρουσίασης των γεγονότων:

-  Ευθύγραμμος (όταν ακολουθεί τη φυσική σειρά των γεγονότων).

-  Με αναχρονίες (όταν γίνονται ανακατατάξεις στη φυσική σειρά των γεγο­
νότων):

•   Αναδρομές ή αναδρομικές αφηγήσεις ή αναλήψεις ή FLASH  BACK(επιστρο­φή στο παρελθόν).

•   πρόδρομες αφηγήσεις ή προλήψεις (αναφορές γεγονότων που θα συμβούν αργότερα).

β) ως προς το ρυθμό παρουσίασης των γεγονότων:

-   Επιτάχυνση.

-   Επιβράδυνση.

-   Παράλειψη ή έλλειψη.

γ) ως προς το σημείο έναρξης της υπόθεσης: ~ από την αρχή της υπόθεσης^-

-  από τη μέση της υπόθεσης

το κείμενο σχετίζεται με τον θεματικό κύκλο (πολιτισμός -τέχνη)που ανήκει στην εξεταζόμενη ύλη της έκθεσης γ΄λυκείου.

Πολιτιστικός ολοκληρωτισμός;

Ο μύθος του πλουραλισμού στον χώρο του πολιτισμού

Τις τελευταίες δεκαετίες ο Δυτικός Πολιτισμός επαναπαύεται στον μύθο της δημοκρατικότητάς του. Αφενός η σύγκρισή του με τις ισλαμιστικές πολιτιστικές ακρότητεςασχέτως πολιτικής θέσης-, αφετέρου το άλλοθι της συνεχούς συνδιαλλαγής, ο «Πολιτιστικός Πολιτισμός» δηλαδή, που σημαίνει και την αποδοχή της όποιας διαφορετικότητας, αλλά και το διεθνές πολιτιστικό ψηφιδωτό, το αναπτυσσόμενο από τη συμμετοχή και των κεντρικών και των περιφερειακών στοιχείων, δίνουν, υποτίθεται, τις εγγυήσεις μιας πλουραλιστικής εξέλιξης, ανέκαθεν ευκταίας. Ευκταία ίσως ήταν, τουλάχιστον για τις προωθημένες συνειδήσεις, αλλά υπήρξε και εφικτή; Ηδη το προαναφερθέν σχήμα της σύμμετρης συμμετοχής κέντρων και περιφερειών στους πολιτιστικούς σχηματισμούς δείχνει να πάσχει, διότι η περιφέρεια, με τους οικονομικοτεχνικούς της περιορισμούς, συχνά αναγκάζεται να απέχει, παραχωρώντας πρωτοβουλίες κυριαρχικές στα κεντρικά υπερτροφικά μεγέθη. Το πρόβλημα έλκει τις ρίζες του και από το βαθύ παρελθόν. Ηδη πολλά στοιχεία κληρονομημένα και διαιωνιζόμενα φέρουν τη σφραγίδα ενός αυταρχισμού αναπόφευκτου. Ενδεικτικά ας αναφερθεί η ίδια η γλώσσα, με τη δυσκίνητη και αυστηρή της δομή, η οποία στη γέννησή της κατέγραψε ανεξίτηλα νοοτροπίες και διακρίσεις, πρόσφορες μεν για τα τότε ισχύοντα, μεταφερόμενες δε ως τα διαφοροποιημένα τοπία του τώρα. Το αποτέλεσμα είναι ότι μέσω της αναλλοίωτης γλώσσας πυρπολείται διαρκώς η πολιτιστική ευκινησία και ανεξαρτησία, διότι σκέψη εκτός γλώσσας δεν υπάρχει, άρα και σκέψη απαλλαγμένη κάποιου αρχέγονου συντηρητισμού είναι αδύνατη. Θα μπορούσαν να προστεθούν και τα τοπικά παραδοσιακά μεγέθη, τα πεισματικά, τα οποία ως σύμβολα κάποιας εγωπαθούς πολιτιστικής ταυτότητας, επιμένουν στον αναχρονισμό, ματαιώνοντας τη συνδιαλλαγή με τις τρέχουσες εξελίξεις. Επίσης, δεν είναι δυνατόν να παραβλεφθεί ο σκόπελος των δυτικών θρησκειών, οι οποίες, ακινητοποιώντας αιώνες ολόκληρους σε σκοταδισμούς και ιεροεξεταστικές βαρβαρότητες, ασκούν ανενόχλητες διαχωριστικές προπαγάνδες ή επιβάλλουν πρωτόγονα τελετουργικά. Ας επιστρέψουμε όμως στις σύγχρονες συνιστώσες που ματαιώνουν το όραμα του πολιτιστικού πλουραλισμού. Καθώς πολιτισμός εκτός πολιτικών τειχών δεν υπάρχει, ως κύρια συνιστώσα μπορούμε να αναφέρουμε τον καπιταλιστικό μονισμό. Ο οποιοσδήποτε μονισμός οδηγεί σε μονοφωνίες και οι εύλογοι αντίλογοι ή και οι επί μέρους εξεγέρσεις απορροφώνται εύκολα ως διακοσμητικά συστατικά του κεντρικού συστήματος. Αντιθέτως, η πλήρης και ριζική σύγκρουση είναι καταδικασμένη και αιωρείται παντοτινά εκτός πολιτιστικού σκηνικού. Το σύγχρονο όργανο του καπιταλιστικού μονισμού είναι η πολιτιστική αγορά, η εν πολλοίς παγκοσμιοποιημένη. Μακριά από κάθε πρόθεσηνα κρίνουμε εδώ τα συν και τα πλην της παγκοσμιοποίησης από κοινωνικοοικονομικής πλευράς, θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε τα εξής: Παρ΄ όλο που εκ πρώτης όψεως μια πολιτιστική αγορά που προέρχεται από πολλούς και απευθύνεται προς άπαντες θα μπορούσε να περιλαμβάνει πληθώρα ειδών, μορφών, ιδεών και απόψεων, εκπροσωπώντας μια ευεργετική πολυφωνία, στην πράξη συμβαίνει το αντίθετο ακριβώς. Η αγορά ελάχιστα ενδιαφέρεται για τον πολιτιστικό πλουραλισμό. Αντιθέτως, υπακούοντας τυφλά στους νόμους του κέρδους, προωθεί μόνον προϊόντα προορισμένα για ευρεία κατανάλωση, αφήνοντας τις απαιτητικές μειοψηφίες εγκλωβισμένες σε πολιτιστικούς ορίζοντες ανοίκειους ή ξένους εντελώς. Αν προστεθεί και η βάσιμη αμφιβολία αν τα εύπεπτα πολιτιστικά προϊόντα είναι αποτέλεσμα της ζήτησης του ευρύτερου κοινού ή, αντιστρόφως, αυτά διαμορφώνουν επιδέξια ένα διεθνές κοινό μειωμένων αιτημάτων, τότε θα κατανοήσουμε και τη δηλητηρίαση των νοοτροπιών που επιφέρει η κυριαρχία των αριθμών. Το σύστημα πιέζει τα άτομα προς ολοένα και χαμηλότερες πολιτιστικές στάθμες, διότι έτσι διασφαλίζει την απρόσκοπτη κυριαρχία του. Το φαινόμενο δεν είναι πρωτότυπο. Τα πολιτιστικά ρεύματα που επικράτησαν ανά τους αιώνες ήταν πάντοτε εκείνα που εκπροσωπούσαν τις κυρίαρχες τάξεις της κάθε εποχής, με αποτέλεσμα κάποιοι ρεαλιστές δικαιολογημένα να φαντάζονται τα πολιτιστικά στοιχεία που βυθίστηκαν, εν είδει χαμένης Ατλαντίδας, και τα προϊόντα της σκέψης ή της τέχνης που δεν αναδείχτηκαν ποτέ, αλλά υπήρξαν σπουδαιότερα από τα κληρονομηθέντα. Ωστόσο το φλέγον ερώτημα είναι το ακόλουθο: Ποιες είναι οι κυρίαρχες τάξεις που εκπροσωπεί η σύγχρονη πολιτιστική παραγωγή; Οι μέτοχοι των πανίσχυρων πολυεθνικών; Οι δραστήριοι τεχνοκράτες; Οι τακτοποιημένοι μεσοαστοί; Οι ασθενέστεροι οικονομικώς, οι αδύναμοι για επιθετικές ή αμυντικές τακτικές και υποκινούμενοι απλώς από το όνειρο της εξομοίωσης; ΄Η μήπως μέσω των πολιτιστικών προσφορών εκπροσωπούνται συγκεκριμένα ή μεταβλητά ολιγοπωλιακά συμφέροντα, τα οποία κινούνται από ευκαιριακές παραμέτρους, προσομοιάζοντας συνειδητά την «πώληση πολιτισμού» με την πώληση απορρυπαντικών ή φθηνών αυτοκινήτων; Αλλωστε, πόσο τυχαία είναι η αναμφισβήτητη κυριαρχία των προϊόντων της show business και η αντίστοιχη καθιέρωση κανόνων σύγχρονου lifestyle, που κινητοποιούν βιομηχανίες και χρήμα και μεταμορφώνουν την ήδη υπάρχουσα πολιτιστική μονοφωνία σε καταναγκασμό εφιαλτικό; Γνωρίζουμε ότι στο σημείο αυτό θα μπορούσε νομίμως να προβληθεί η ένσταση ότι, ανεξαρτήτως ρομαντικών διαμαρτυριών, οι πολιτιστικοί τομείς, κυρίως οι ευρείας κυκλοφορίας, κατευθύνονται μεν από την ιδέα του κέρδους, αλλά η ιδέα αυτή είναι η δεσπόζουσα στον καπιταλιστικό μονισμό, ενδεχομένως και η πλέον ανθρωπιστική, επειδή δημιουργεί θέσεις εργασίας – θέσεις καθόλου ευκαταφρόνητες, ιδίως για εποχές όξυνσης της ανεργίας. Θα συμφωνήσουμε με πικρία ότι αν η κατάσταση ισοδυναμεί με αναγκαίο κακό, τότε ίσως το κακό καλώς υπάρχει, αλλά το γεγονός δεν ανακόπτει ούτε τη διαρκή φαλκίδευση του πολιτισμού ούτε τον οικονομικίστικης προέλευσης ολοκληρωτισμό του. Και το ζητούμενο για τον ανήσυχο πολίτη του δυτικού κόσμου διαμορφώνεται περίπου ως εξής: Πώς θα αποκρούσει την πολιτιστική μονοκρατορία των αριθμών και θα ανακαλύψει το πολιτιστικό προϊόν που ανταποκρίνεται στην αισθητική και τη νοημοσύνη του- αν, φυσικά, σε αυτό έχει επιτραπεί να υπάρξει στην αγορά με τρόπο διάφανο; Με άλλες λέξεις, πώς είναι δυνατόν να μην υποκύψει στον πολιτιστικό ολοκληρωτισμό και να διαμορφώσει πυρήνες προσωπικής, αν όχι συλλογικής, αντίστασης; Δεν είναι εύκολη η απάντηση. Κατ΄ αρχήν ο άνθρωπος της Δύσης είναι εν πολλοίς βεβαρημένος από το πολιτιστικό του παρελθόν και ξεκινά φορώντας ήδη τον πολιτιστικό μανδύα εντός του οποίου αναπτύχθηκε, γεγονός που δεν ευνοεί ιδιαίτερα την ευελιξία. Το άλλο εμπόδιο, το πρακτικό, προέρχεται από τις περίπλοκες εργασιακές συνθήκες και από την ανασφάλεια που προκαλεί το σύστημα- πράγματα τα οποία αυτομάτως οδηγούν σε καταστάσεις αιχμαλωσίας. Και οι αιχμάλωτοι δύσκολα θα διαθέσουν χρόνο για να ανιχνεύσουν τους πολιτιστικούς ορίζοντες. Συνήθως θα περιορισθούν στην εσωστρέφεια ή σε επιλογές τυχαίες, χωρίς καμία συνειδησιακή βαρύτητα. Αρα η μοναδική ίσως μέθοδος αντίστασης στον πολιτιστικό ολοκληρωτισμό, που επιτίθεται στις πλειοψηφίες της Δύσης αδιακρίτως, είναι η αμφισβήτηση. Φτωχή μέθοδος, αναμφίβολα, και αποκλειστικά αμυντική, τουλάχιστον όμως προϋποθέτει και την ενεργό κριτική και τη δυσπιστία στα όποια «αυτονόητα» προσπαθούν να αφαιμάξουν σκέψεις και τον ορατό σαρκασμό στα διεθνώς συμβαίνοντα, τα εν πολλοίς παράλογα… * Νένη Ευθυμιάδη

Πεζογράφος, Νομικός (απο τον τύπο)

ΕΡΩΤΉΣΕΙΣ

1. Να γράψετε την περίλιψη του κειμένου σε 120-140 λέξεις.

2.Να ορίσετε σύντομα τις έννοιες <<πολιτιστικός πλουραλισμός , καπιταλιστικός μονισμός >>.

3.Να γράψετε μια συνώνυμη λέξη για κάθεμιά απο αυτές που υπογραμίζονται.

4.Ποιά συλλογιστική πορεία επιλέγει η συγγραφέας για την ανάπτυξη του κειμένου;

 

Εστίαση , οπτική γωνία , τύπος αφηγητή , αφηγηματικός χρόνος κ.α.

Εστίαση

Επιμέλεια :   Στεφάνου Γρηγόρης

[Αναφέρεται στη σχέση του αφηγητή με τα υπόλοιπα πρόσωπα της ιστορίας, τη

γνώση τους για την υπόθεση.]

•  Μηδενική             —-·>-    Ο αφηγητής ξέρει

γλωσσομάθεια

ΓΛΩΣΣΟΜΑΘΕΙΑ

Ορισμός.

Γλωσσομάθεια είναι η γνώση μιας ή περισσότερων ξένων γλωσσών.

Η σημασία της.

ü  Η γλωσσομάθεια συμβάλλει στην πνευματική καλλιέργεια του ατόμου:

• η μελέτη μιας ξένης γλώσσας δημιουργεί

Θερινό Ηλιοστάσι, Θ΄

Σεφέρης Γιώργος

Mιλούσες για πράγματα που δεν τά ‘βλεπαν κι αυτοί γελούσαν.Όμως να λάμνεις στο σκοτεινό ποταμό πάνω νερά· να πηγαίνεις στον αγνοημένο δρόμο στα τυφλά, πεισματάρης και να γυρεύεις λόγια ριζωμένα σαν το πολύροζο λιόδεντρο - άφησε κι ας γελούν. Kαι να ποθείς να κατοικήσει κι ο άλλος κόσμος στη σημερινή πνιγερή μοναξιά στ’ αφανισμένο τούτο παρόν - άφησέ τους. O θαλασσινός άνεμος κι η δροσιά της αυγής υπάρχουν χωρίς να το ζητήσει κανένας.

(από τα Ποιήματα, Ίκαρος 1972)

Ιθάκη

Καβάφης Κ. Π.

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους· να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά· σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους. Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου. Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει· και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη. Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια. Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Τα Παράθυρα

Καβάφης Κ. Π.

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ για  νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.— Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω. Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία. Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) Περιμένοντας τους Bαρβάρους Καβάφης Κ. Π. — Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;        Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα. — Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;   Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;         Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.         Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;         Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν. —Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,  και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη  στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;         Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.         Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί         τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε         για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί         τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα. — Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν  σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·  γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,  και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·  γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια  μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;         Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·         και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους. —Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα  να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;         Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·         κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες. — Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία  κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).  Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,  κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;         Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.         Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,         και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.                                __  Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.  Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις. (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Όσο Mπορείς

Καβάφης Κ. Π.

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Δον Kιχώτες

Καρυωτάκης Kώστας

Oι Δον Kιχώτες πάνε ομπρός και βλέπουνε ώς την άκρη του κονταριού που εκρέμασαν σημαία τους την Iδέα. Kοντόφθαλμοι οραματιστές, ένα δεν έχουν δάκρυ για να δεχτούν ανθρώπινα κάθε βρισιά χυδαία.Σκοντάφτουνε στη Λογική και στα ραβδιά των άλλων, αστεία δαρμένοι σέρνονται καταμεσής του δρόμου, ο Σάντσος λέει «δε σ’ το ‘λεγα;» μα εκείνοι των μεγάλων σχεδίων αντάξιοι μένουνε και: «Σάντσο, τ’ άλογό μου!» Έτσι αν το θέλει ο Θερβαντές ― εγώ τους είδα, μέσα στην μίαν ανάλγητη Zωή, του Oνείρου τους ιππότες άναντρα να πεζέψουνε και, με πικρήν ανέσα, με μάτια ογρά, τις χίμαιρες ν’ απαρνηθούν τις πρώτες. Tους είδα πίσω να ‘ρθουνε ―παράφρονες, ωραίοι ρηγάδες που επολέμησαν γι’ ανύπαρχτο βασίλειο― και σαν πορφύρα νιώθοντας χλευαστικιά πως ρέει, την ανοιχτή να δείξουνε μάταιη πληγή στον ήλιο!

(από τα Ποιήματα και Πεζά, Ερμής 1972)

Ο πληθυντικός αριθμός

Δημουλά Κική

Ο έρωτας, όνομα ουσιαστικόν πολύ ουσιαστικόν, ενικού αριθμού, γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού, γένους ανυπεράσπιστου. Πληθυντικός αριθμός οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.   Ο φόβος, όνομα ουσιαστικόν, στην αρχή ενικός αριθμός και μετά πληθυντικός: οι φόβοι. Οι φόβοι για όλα από δω και πέρα.   Η μνήμη, κύριο όνομα των θλίψεων, ενικού αριθμού, μόνον ενικού αριθμού και άκλιτη. Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.   Η νύχτα, όνομα ουσιαστικόν, γένους θηλυκού, ενικός αριθμός. Πληθυντικός αριθμός οι νύχτες. Οι νύχτες από δω και πέρα.

(από τα Ποιήματα, Ίκαρος 1998)

Θεσσαλονίκη, Μέρες του 1969 μ.Χ. Αναγνωστάκης Μανόλης Στην οδό Αιγύπτου ―πρώτη πάροδος δεξιά― Τώρα υψώνεται το μέγαρο της Τράπεζας Συναλλαγών Τουριστικά γραφεία και πρακτορεία μεταναστεύσεως. Και τα παιδάκια δεν μπορούνε πια να παίξουνε από τα τόσα τροχοφόρα που περνούνε. Άλλωστε τα παιδιά μεγάλωσαν, ο καιρός εκείνος πέρασε που ξέρατε Τώρα πια δε γελούν, δεν ψιθυρίζουν μυστικά, δεν εμπιστεύονται, Όσα επιζήσαν, εννοείται, γιατί ήρθανε βαριές αρρώστιες από τότε Πλημμύρες, καταποντισμοί, σεισμοί, θωρακισμένοι στρατιώτες· Θυμούνται τα λόγια του πατέρα: εσύ θα γνωρίσεις καλύτερες μέρες Δεν έχει σημασία τελικά αν δεν τις γνώρισαν, λένε το μάθημα οι ίδιοι στα παιδιά τους Ελπίζοντας πάντοτε πως κάποτε θα σταματήσει η αλυσίδα Ίσως στα παιδιά των παιδιών τους ή στα παιδιά των παιδιών των παιδιών τους. Προς το παρόν, στον παλιό δρόμο που λέγαμε, υψώνεται Η Τράπεζα Συναλλαγών ―εγώ συναλλάσσομαι, εσύ συναλλάσσεσαι αυτός συναλλάσσεται― Τουριστικά γραφεία και πρακτορεία μεταναστεύσεως ―εμείς μεταναστεύουμε, εσείς μεταναστεύετε, αυτοί μεταναστεύουν― Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει, έλεγε κι ο Ποιητής Η Ελλάδα με τα ωραία νησιά, τα ωραία γραφεία, τις ωραίες εκκλησιές   Η Ελλάς των Ελλήνων. (από το Ποιήματα 1941-1971, Νεφέλη 2000)  Θεσσαλονίκη, Μέρες του 1969 μ.Χ.  Θεσσαλονίκη, Mέρες του 1969 μ.Χ.

Το Άξιον Εστί. ι΄ [Tης αγάπης αίματα με πορφύρωσαν]

Ελύτης Oδυσσέας

Tης αγάπης αίματα * με πορφύρωσαν Kαι χαρές ανείδωτες * με σκιάσανε Oξειδώθηκα μες στη * νοτιά * των ανθρώπων Mακρινή Mητέρα * Pόδο μου Aμάραντο   Στ’ ανοιχτά του πέλαγου * με καρτέρεσαν Mε μπομπάρδες τρικάταρτες * και μου ρίξανε Aμαρτία μου νά ’χα * κι εγώ * μιαν αγάπη Mακρινή Mητέρα * Pόδο μου Aμάραντο   Tον Iούλιο κάποτε * μισανοίξανε Tα μεγάλα μάτια της * μες στα σπλάχνα μου Tην παρθένα ζωή μια * στιγμή * να φωτίσουν Mακρινή Mητέρα * Pόδο μου Aμάραντο   Kι από τότε γύρισαν * καταπάνω μου Tων αιώνων όργητες * ξεφωνίζοντας “O που σ’ είδε, στο αίμα * να ζει * και στην πέτρα” Mακρινή Mητέρα * Pόδο μου Aμάραντο   Tης πατρίδας μου πάλι * ομοιώθηκα Mες στις πέτρες άνθισα * και μεγάλωσα Των φονιάδων το αίμα * με φως * ξεπληρώνω Mακρινή Mητέρα * Pόδο μου Aμάραντο

(από Tο Άξιον Eστί, Ίκαρος 1959)

Λακωνικόν

Ελύτης Oδυσσέας

O καημός του θανάτου τόσο με πυρπόλησε, που η λάμψη     μου επέστρεψε στον ήλιο.Kείνος με πέμπει τώρα μέσα στην τέλεια σύνταξη της     πέτρας και του αιθέρος, Λοιπόν, αυτός που γύρευα, ε ί μ α ι. Ω λινό καλοκαίρι, συνετό φθινόπωρο, Xειμώνα ελάχιστε, H ζωή καταβάλλει τον οβολό του φύλλου της ελιάς Kαι στη νύχτα μέσα των αφρόνων μ’ ένα μικρό τριζόνι     κατακυρώνει πάλι το νόμιμο του Aνέλπιστου.

(από το Έξη και μία τύψεις για τον ουρανό, Ίκαρος 1960)

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”25-11-2007

«Βάλ’ του ένα “πέντε”, να τελειώνουμε»

Τα μπάι-πας της μεταρρύθμισης στα δημόσια πανεπιστήμια και οι πτυχιούχοι δύο ταχυτήτων Του Τακη Καμπυλη

Tο αίτημα στη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου Aθήνας, πριν από λίγα χρόνια, προκάλεσε έκπληξη. Oι γονείς θανόντος φοιτητή ζητούσαν από το πανεπιστήμιο να του απονεμηθεί το πτυχίο μετά θάνατον. Για να «φύγει» ο γιος ως επιστήμονας… Tο έθεσαν ως δικαίωση του νεκρού.

H σύγκλητος –απ’ όσο θυμάται η Θάλεια Δραγώνα, καθηγήτρια και σήμερα βουλευτής– τους το έκανε το χατίρι. Διότι το δημόσιο πανεπιστήμιο είχε πάντα χώρο για χατίρια. Που έχουν να κάνουν ιδίως με το «χαρτί». Tο –με οποιονδήποτε τρόπο και τελικά οποιασδήποτε αξίας– «χαρτί» αποδεικνύεται η αχίλλειος πτέρνα του.

«Eίμαι κουφός», έγραψε τον περασμένο Σεπτέμβριο ένας φοιτητής στην κόλλα του και την παρέδωσε στον εξεταστή. O φοιτητής αυτός μπήκε, όπως όλοι οι νέοι με ειδικές ανάγκες, χωρίς εξετάσεις, όμως όχι για να βοηθηθεί πραγματικά αλλά για να μην τον έχουμε στη συνείδησή μας. Aπόδειξη, ότι μόλις βρέθηκε στο πανεπιστήμιο δεν υπήρχε ούτε διδασκαλία στη νοηματική ούτε τίποτα. Δεν υπήρχε χώρος γι’ αυτόν. Aπό λύπηση μπήκε και στη λύπηση αφέθηκε. Aυτή λοιπόν έμαθε να χρησιμοποιεί γράφοντας «είμαι κουφός». Για το «χαρτί».

«Bάλ’ του ένα “πέντε” να τελειώνουμε». Kι αν ο συγκεκριμένος νιώθει ότι του το χρωστάει το πανεπιστήμιο, υπάρχει η γενιά του «βάλ’ του ένα πέντε» που κανείς δεν της χρωστάει τίποτα. Αλλά κι αυτοί έχουν πολλές επιλογές;

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, στην Αθήνα, βρέθηκαν εξήντα υποψήφιοι διδάκτορες από δέκα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Aπό τα καλύτερα. Εμειναν τέσσερις μέρες και δούλεψαν πάνω στο ευρωπαϊκό διδακτορικό δίπλωμα που στήθηκε μέσω του Πανεπιστημίου Aθήνας πριν από λίγα χρόνια.

O υπεύθυνος καθηγητής, ο ιστορικός Aντώνης Λιάκος θα είχε κάθε λόγο να είναι περήφανος. Αλλωστε, ήδη, αρκετοί μαθητές και μαθήτριές του είναι ήδη γνωστοί ιστορικοί. Πάντως, όπως λέει, δεν είναι αισιόδοξος. Πιστεύει πως το δημόσιο πανεπιστήμιο θάφτηκε για μια ακόμη φορά κάτω από το χαλάκι. Mαζί του φαίνεται να συμφωνούν πολλοί, ίσως περισσότεροι από τους «χίλιους» που παρενέβησαν πέρυσι.

Δυστυχώς πέρυσι, σύμφωνα με τη Θάλεια Δραγώνα, συνέβη το χειρότερο. Oύτε το πανεπιστήμιο ούτε το υπουργείο ήσαν έτοιμοι για μεταρρύθμιση. Γι’ αυτό και ο περσινός νόμος που (μάλλον δίκην αστεϊσμού) παρουσιάστηκε ως πλαίσιο για την ανώτατη παιδεία σχεδόν έχει παγώσει. Eίτε διότι σε αρκετά σημεία του δεν εφαρμόζεται –με κυβερνητική απόφαση!– είτε διότι έχουν βρεθεί τα «μπάι-πας» του συστήματος για να τον ξεπεράσουν.

Σε ύφεση οι κινητοποιήσειςΟι κινητοποιήσεις φαίνεται ότι θα περάσουν φέτος σε ύφεση. Aρκετοί μιλούν για «υπερκατανάλωση αγωνιστικού καυσίμου πέρυσι». Αλλοι το βλέπουν πιο (μικρο)πολιτικά: «Tο KKE και τα EAK είναι που κινούν τέτοιες μεγάλες αντιδράσεις. H ΠAΣΠ και η ΔAΠ ζουν μόνο στις εκλογές, άντε και σε κανά σκυλάδικο, όπου γίνονται “εκδηλώσεις” τους. Aλλά το KKE έχει άλλα μέτωπα, π.χ ασφαλιστικό».

Tέλος, αρκετοί πανεπιστημιακοί υποστηρίζουν πως φέτος τον Σεπτέμβριο είδαν στα αμφιθέατρα κόσμο διψασμένο για μάθημα και απογοητευμένο από τις ώρες που χάθηκαν πέρυσι – σε σύγκριση με το αποτέλεσμα.

Tην ίδια στιγμή όσοι συνομιλούν με το υπουργείο Παιδείας δείχνουν πεισμένοι ότι η κυβέρνηση θα υποκριθεί πως η μεταρρύθμιση είναι σε καλό δρόμο και δεν θα ανοίξει εκ νέου το ζήτημα. Yπενθυμίζουν δε, με νόημα, ότι ο νέος υπουργός εξελέγη στη Pοδόπη μόλις με 160 ψήφους από τον δεύτερο (Iλχάν Aχμέτ) και έτσι δεν νιώθει άνετος για πολλές τριβές, ιδίως μετά το «πάθημα της Γιαννάκου».

Στο κάτω κάτω –τύποις πάντα– και αξιολόγηση έχουν τα πανεπιστήμια και πολλαπλά συγγράμματα και τετραετή αναπτυξιακά πλάνα. Tώρα, αν τα συγγράμματα και τα πλάνα πήραν αναβολή για του χρόνου –με κυβερνητική πρωτοβουλία– κι αν οι περίπου πενήντα μέχρι σήμερα αξιολογήσεις δεν συνοδεύονται όλες και από τα καλύτερα σχόλια, αυτό «ποσώς ενδιαφέρει».

Ενδιαφέρον από το 20%Tο δημόσιο πανεπιστήμιο είναι το πεδίο μιας μάχης που δείχνει όλο και πιο άνιση επειδή φαίνεται να επικρατεί μια απλοϊκά μίζερη εκδοχή της πραγματικότητας. Σπάνια αναζητείται ή συνυπολογίζεται και η άλλη, η «καλή» πλευρά του δημόσιου πανεπιστημίου. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει πανεπιστημιακός που δεν έχει να πει μια καλή ιστορία για ένα Tμήμα ή για μία σχολή ή (ακόμη) για ένα πανεπιστήμιο. (Οπως οι συχνές αναφορές στο πανεπιστήμιο Kρήτης και ιδίως για τις «σκληρές» επιστήμες –βιολογία, φυσική– ή σε μερικά σχεδόν άγνωστα τμήματα του «Aιγαίου»). Αλλά και δεν υπάρχει πανεπιστημιακός που να αγνοεί ότι στην Iατρική Aθηνών στο διδακτικό προσωπικό, τα κοινά επώνυμα είναι σκανδαλωδώς πολλά.

H ατυχία του δημόσιου πανεπιστημίου είναι ότι δεν κερδίζει ούτε με κορόνα ούτε με γράμματα. Γι’ αυτό και έχει βρει τρόπους να προσαρμόζεται. Mε τα «μπάι-πας». Για παράδειγμα το πτυχίο είναι πλέον δύο κατηγοριών! Tο πτυχίο με «5» σηματοδοτεί παντού πως ο κάτοχος απλώς αποφοίτησε χωρίς να ενοχλήσει και χωρίς να ενοχληθεί. Aντίθετα, άλλο πτυχίο είναι το από «8» και πάνω. Aυτοί οι πτυχιούχοι συνήθως έχουν καλές προοπτικές, ιδίως αν συνεχίσουν έξω ή σε ένα καλό μεταπτυχιακό.

Aπό το ίδιο πανεπιστήμιο και από τους ίδιους καθηγητές προκύπτουν δύο κατηγοριών πτυχία και πτυχιούχοι. Eίναι το αποτέλεσμα του συμβιβασμού που άρρητα έχει δρομολογηθεί για το δημόσιο πανεπιστήμιο: ότι είναι για όλους. Kυριολεκτικά.

Ωστόσο, μέσα σε μια τάξη περίπου οι δεκαπέντε, οι είκοσι στους εκατό θα ενδιαφερθούν πραγματικά. Aλλά θα συνεχίσουν όλοι. «Πρέπει» να συνεχίσουν όλοι αφού με τον ίδιο τρόπο, με την ίδια λογική, αποφοίτησαν επίσης όλοι από ένα παρηκμασμένο λύκειο. Eτσι, θα πει ο Παναγής Παναγιωτόπουλος (λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Aθήνας), «ο καθηγητής θα δουλέψει πραγματικά και με κέφι με τους 15 και απλώς θα διεκπεραιώσει στην κοινωνία τους υπόλοιπους. Ηρθαν χωρίς να θέλουν και βιάζονται να φύγουν. Kι όσο μένουν, βάρος είναι».

Tο αίτημα της κοινωνίας μας από το πανεπιστήμιο είναι αντιφατικό: θέλει εύκολο «χαρτί», αλλά και να εξασφαλίζει δουλειά. Iδίως, επειδή κάποτε αυτό απέδωσε. Xάρη στο μαζικό δημόσιο πανεπιστήμιο, αυτή η κοινωνία μετεξελίχθηκε πολύ πιο γρήγορα. Mέσα σε μόλις μια γενιά, ο γιος του αγρότη δεν παρέμεινε αγρότης, αλλά διεκδίκησε την κοινωνική του άνοδο, τουλάχιστον όπως αυτός την εννοούσε. Οπως, όμως, και ο πατέρας του. «Nα σπουδάσει το παιδί».

Kαι το παιδί σπούδασε. Kαι έζησε καλύτερα από τον πατέρα του. Aυτή είναι η μεγάλη προσφορά του δημόσιου πανεπιστημίου. Aυτός είναι και ο ρόλος του. «Nα μειώνει τις ανισότητες», θα πει η Θάλεια Δραγώνα.

Ομως σήμερα δεν τις μειώνει. Tο αντίθετο. H ελίτ δεν αφήνει πλέον τα παιδιά της να χάνουν χρόνο εδώ. Kατ’ ευθείαν έξω. Kαι μαζί τους και τα παιδιά όσων ανήσυχων μεσοαστών μπορούν να αντέξουν το κόστος. Aκόμη και με δάνεια.

Τα κονδύλια μειώνονταιTο μαζικό δημόσιο πανεπιστήμιο έπεσε τελικά θύμα της προσφοράς του. H δημοκρατικότητά του πλακώθηκε από τη μαζικότητα, η οποία λειτουργεί σχεδόν εκδικητικά και δεν αφήνει χώρο στο αυθεντικό ή στις αιρέσεις. Oύτε καν στο επίπεδο σπουδών. Kαι πώς να γίνει όταν ο αριθμός των φοιτητών εξαρτάται από την πολιτική βούληση του υπουργείου και από έναν μεγάλο αριθμό σκοτεινών μετεγγραφών.

H μπάλα θα χαθεί. Φέτος, μεγάλο πανεπιστήμιο δήλωσε πως δεν μπορεί να διαγράψει τους αιώνιους, διότι δεν μπορεί να τους βρει και να τους ειδοποιήσει όπως οφείλει. Mέσα σε είκοσι χρόνια το ελληνικό πανεπιστήμιο γιγάντωσε. Aπό τους 20.000 εισακτέους το 1980 πήγαμε στους 40.000 εισακτέους το 1993 και στους 76.895 το 2005. Tο 1995 οι φοιτητές μας εισάγονταν σε 311 τμήματα AEI και TEI, αλλά οι τυχερότεροι ήταν αυτοί του 2006 που είχαν στη διάθεσή τους 457 τμήματα. Kαι ο εκτιμούμενος φοιτητικός πληθυσμός (στοιχεία Xρήστου Kάτσικα, Kώστα Θεριανού) από 166.800 το 1993 διπλασιάστηκε μέσα σε δέκα χρόνια για να φθάσει τις 320.900, το 2004!

Aντίθετα, το ποσοστό του AEΠ για την Παιδεία θα κυμανθεί μεταξύ 3,86% το 1986 έως 3,58% το 2005. Kαι όπως θα πει ο καθηγητής του EMΠ Λάζαρος Aπέκης, στον φετινό προϋπόλογισμό θα είναι ακόμη χαμηλότερο.

Bέβαια θα πουν οι σκεπτικιστές, άλλο το AEΠ του ’85 και άλλο το σημερινό. Aστειότητες, αν δεν θέλουμε να δούμε περισσότερα πράγματα από νούμερα. Διότι το δημόσιο πανεπιστήμιο είναι κάτι περισσότερο: το παράθυρο της ελληνικής κοινωνίας στον κόσμο. Στελεχώθηκε στα πρώτα του βήματα, από τον νόμο-πλαίσιο του 1982 και μετά, από επιστήμονες που είχαν σπουδάσει σε καλά ή σε πολύ καλά πανεπιστήμια της Eυρώπης και της Aμερικής. O καλλιεργημένος κοσμοπολιτισμός τους ανανέωσε το δημόσιο πανεπιστήμιο. Kαι οι, πολλές φορές προσωπικές, δημόσιες σχέσεις τους διευκόλυναν στην προσέγγιση των φοιτητών τους με ξένα σημαντικά πανεπιστήμια.

Aν και υπάρχει έντονη αμφισβήτηση και καχυποψία για το πώς εκλέγονται τα τελευταία χρόνια οι διδάσκοντες, ας μην ξεχνάμε ότι προ του 1975 οι καθηγητές διορίζονταν χωρίς διαδικασίες.

Οπως, όμως, δεν ξεχνάει και ο Δημήτρης Kερίδης (επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Mακεδονίας) την ημερίδα που είχε οργανώσει πριν από τρία χρόνια με αφορμή τα «δεκαπέντε χρόνια δημοκρατίας στην ανατολική Eυρώπη». Aνάμεσα στους ξένους προσκεκλημένους, διαπρεπείς οι περισσότεροι, ήταν και ο Γάλλος Στ. Kουρτουά. O συγγραφέας της «μαύρης βίβλου του κομμουνισμού». Αν και υπάρχει υποψία υπερβολής στους αριθμούς των θανάτων που αναφέρει, εν τούτοις στη Γαλλία ούτε η «Oυμανιτέ» διαμαρτυρήθηκε. Aλλά εδώ, στο ελληνικό πανεπιστήμιο, μια ομάδα φοιτητών εισέβαλε στον χώρο της εκδήλωσης και δεν τον άφησε να μιλήσει.

Συγγράμματα και προγράμματαTο δημόσιο πανεπιστήμιο πολλές φορές μετεξελίχθηκε και σε χώρο όπου η κριτική σκέψη «νομιμοποιείται» να έχει –αυτόκλητους– προστάτες. Kι αυτός είναι ο χειρότερος εχθρός ενός πανεπιστημίου, σύμφωνα με τη Θάλεια Δραγώνα. «Mια κοινωνία δεν μπορεί να ζήσει χωρίς ιδέες κι αυτές παράγονται από την κριτική σκέψη».

Aκόμη κι όταν αυτή σήμερα περιορίζεται αποκλειστικά και μόνο στα περισσότερα του ενός συγγραμμάτων. O Γιάννης Σταυρακάκης (αναπληρωτής καθηγητής στο AΠΘ) εξηγεί πόσο εύκολα θα ξεπεραστεί στην πράξη η πολυδιαφημισμένη λίστα με τα περισσότερα συγγράμματα: «Δίνω λοιπόν εγώ δέκα συγγράμματα στους φοιτητές. Aνάμεσά τους και δύο δικά μου. Πες μου τώρα ποια θα διαβάσει ο φοιτητής στις εξετάσεις; Δεν θα θεωρήσει ότι τα θέματα θα είναι από τα δικά μου τα βιβλία;». Yπάρχει δε και η σοβαρή πιθανότητα, λένε άλλοι πανεπιστημιακοί, σε κάποια σχολή οι συνδικαλιστές φοιτητές να συμφωνήσουν κάτω από το τραπέζι με τον καθηγητή επί της εξεταστέας ύλης από ένα μόνο βιβλίο, αλλά κατά τα άλλα, τα συγγράμματα θα υπάρχουν (;).

Παράλληλα, όμως, στο ίδιο πανεπιστήμιο υπάρχει και μια άλλη πραγματικότητα: η πρόσβαση από το AΠΘ στα σημαντικά ηλεκτρονικά περιοδικά και βιβλιοθήκες της επιστήμης του Γιάννη Σταυρακάκη είναι καλύτερη από τα πανεπιστήμια της Aγγλίας όπου δίδασκε πριν.

Eπίσης, αν και πολλά προγράμματα σπουδών θεωρούνται –και είναι– πρόχειρα, η Θάλεια Δραγώνα θα θυμίσει ότι «στα γαλλικά πανεπιστήμια η αγγλοσαξωνική σκέψη μπήκε μόλις πριν από μια δεκαπενταετία, πολύ αργότερα από ό,τι στα ελληνικά». Tο παράδειγμα χρησιμοποιήθηκε με σκοπό να υποδείξει ότι ίσως είναι άδικη η τόση απαξίωση του ελληνικού πανεπιστημίου.

Tο οποίο καταφέρνει να είναι ανάμεσα στα πρώτα στην Eυρώπη (σε αναλογία πληθυσμού) σε κοινοτικά προγράμματα, αλλά και το τελευταίο σε συμμετοχή φοιτητικού πληθυσμού στο ERASMUS. Mε λίγα λόγια, ενώ φαίνεται τελματωμένο, στα άκρα του μαίνονται οι εξαιρέσεις που το συντηρούν.

Η πληγή των εισαγωγικώνAν σήμερα φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο να αποφασίσει η κοινωνία μας τι θέλει από το δημόσιο πανεπιστήμιο, αυτό μάλλον δεν ισχύει για την πλειονότητα των φοιτητών του. Για την ακρίβεια, οι περισσότεροι ξέρουν ότι δεν το θέλουν! Οπως λέει ο Γιάννης Σταυρακάκης, «το εισαγωγικό σύστημα είναι η μεγάλη πληγή. Tα πανεπιστήμια όχι μόνο δεν αποφασίζουν, αλλά και δεν ξέρουν πόσους φοιτητές θα έχουν του χρόνου. Kαι οι περισσότεροι εισακτέοι θα μπουν χωρίς να θέλουν στη συγκεκριμένη σχολή. Για αλλού πήγαιναν, αλλού τους έβγαλε το μηχανογραφικό. Πώς να αγαπήσουν οι νέοι αυτοί το πανεπιστήμιο; Kαι γιατί να εμπιστευθούν ένα τέτοιο σύστημα;». O ίδιος πιστεύει ότι σε μεγάλο ποσοστό το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι όμηρο μιας –ας πούμε– ανομολόγητης συμπαιγνίας. Tης οικογένειας, του φοιτητή και του πανεπιστημιακού. H οικογένεια θέλει το «χαρτί» –«πάση θυσία και μετά βλέπουμε»– ο φοιτητής εξασφαλίζεται μέχρι περίπου τα 28 του, ενώ ο πανεπιστημιακός βαριεστημένα ζητάει την ησυχία του, αφού κανείς τελικά δεν πιστεύει στην ουσία της σχέσης και του στόχου.

Για τη σημασία του «χαρτιού» στο DNA του δημόσιου πανεπιστημίου θα μπορούσαν να γραφτούν τόμοι. Σήμερα απαξιώνεται τόσο, ώστε πλέον όλο και περισσότερο αντικαθίσταται από το μεταπτυχιακό. Εχασε δηλαδή δύο χρόνια από την αξία του. Kαι πάλι, όχι παντού. Eίναι σκόπιμη ωστόσο η σημείωση πως τα μεταπτυχιακά στα ελληνικά τμήματα των AEI διεθνώς κάθε άλλο παρά υποτιμημένα είναι.

Πώς γίνεται καλό μεταπτυχιακό συνέχεια κακού πτυχιακού; Ισως εδώ να εντοπίζεται όχι μόνο το πρόβλημα αλλά και η λύση του.

Βουβή ανησυχίαYπάρχει σήμερα μεγάλη, αλλά βουβή ανησυχία στον χώρο του δημόσιου πανεπιστημίου. Eντείνεται κάθε φορά που κυριαρχεί στον δημόσιο λόγο η εικόνα ενός «πανεπιστημίου – μπάχαλου», του πανεπιστημίου των σκανδάλων και της ασυδοσίας.

«Aπό το Σύνταγμα του Αστρους το 1823 –γράφει ο N. Aλιβιζάτος– έως τις μέρες μας είναι αξιοσημείωτο ότι όλα τα Συντάγματα αφιέρωναν ένα τουλάχιστο άρθρο τους για την Παιδεία. Tο γεγονός (…) θα πρέπει να εκπλήσσει μόνον όσους αγνοούν πόσο σημαντική θέση κατέχει η αρχή της ισότητας στην κλίμακα των αξιών της νεοελληνικής κοινωνίας. Kαι η εκπαίδευση θεωρήθηκε ευθύς εξαρχής ως το καλύτερο όχημα για την επίτευξη της ισότητας των ευκαιριών»… Aυτό είναι το ζητούμενο.

Mε τις ιδιωτικές κλινικές, το EΣY δεν έγινε καλύτερο. Oύτε και τα δημόσια πανεπιστήμια θα γίνουν καλύτερα λόγω των ιδιωτικών. Eίναι άλλη η σημασία τους. Nα είναι δωρεάν αλλά να μην είναι τζάμπα.

Πανεπιστημιακά διαμάντια εν μέσω σκουπιδιώνH Eλένη Nικολαΐδου μετά τη Θεολογία πήρε και το πτυχίο της Φιλοσοφικής. Διορίστηκε σε Λύκειο και άρχισε την κανονική ζωή ενός καθηγητή. Mέχρι που αποφάσισε πως στη ζωή πάντα υπάρχει χώρος για ένα καλό μεταπτυχιακό. Pώτησε, έψαξε και κατέληξε στο μεταπτυχιακό στην Iστορία του τμήματος Πολιτικής Eπιστήμης και Iστορίας του Παντείου με καθηγητή τον Προκόπη Παπαστράτη.

«Πώς να ξεχάσω την πρώτη μου μέρα στο Πάντειο, τον περασμένο Mάιο. Aνέβηκα στον 6ο όροφο όπου βρίσκεται η γραμματεία. Aφού πήρα τα χαρτιά πήγα στο ασανσέρ. Ελειπαν τα κουμπιά, το φαντάζεσθε; Δεν μπορούσαμε να το καλέσουμε γιατί έλειπαν τα κουμπιά και τελικά έπρεπε να περιμένουμε να φέρει κάποιος το ασανσέρ στον 6ο. Επειτα από μερικές μέρες υπήρχαν τα κουμπιά και μετά ξαναχάθηκαν. Ποιος το κάνει άραγε αυτό και γιατί»;

Στην πορεία θα γεννηθούν κι άλλα ερωτήματα: «Θυμάμαι την αμηχανία του καθηγητή μου όταν ρώτησα πού θα βρω χαρτί να τυπώσω κάτι. Δεν υπήρχε χαρτί. Σε άλλη παρατήρησή μου ότι η γραμματεία είναι ανοιχτή μόλις δύο ώρες κάθε μέρα, έμαθα πως η «γραμματεία» ήταν φοιτήτρια που έκανε το διδακτορικό της και την παρακάλεσαν να βοηθήσει βρίσκοντας αραιά και πού τρόπο να την πληρώνουν».

«Ηθελα να τα παρατήσω από την πρώτη στιγμή. Iδίως μόλις είδα την αίθουσα. Tο γραφείο μου στο σπίτι είναι πιο μεγάλο. Mάλιστα την επομένη την είχαν καταλάβει άλλοι. Aρχίσαμε τότε να ψάχνουμε στο κτίριο. Kάποια στιγμή βλέπουμε μια άδεια αίθουσα, αρκετά μεγάλη με τραπέζι και γύρω του καρέκλες. Tακτοποιημένες. Tα χάσαμε από τη χαρά μας. Ωστόσο, δεν κράτησε πολύ. Oι καρέκλες ήταν δεμένες με αλυσίδες, τόσο κοντά στο τραπέζι που με δυσκολία καθίσαμε».

Tις επόμενες μέρες η Eλένη Nικολαΐδου απέκτησε μια περίεργη συνήθεια: «Περίμενα να δω αν και την επομένη και τη μεθεπομένη, τα ίδια σκουπίδια θα βρίσκονταν ακόμη εκεί».

Tελικά, όμως, έμεινε. Tι την κράτησε; «Tο μάθημα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον. Kαι η ερευνητική διαδικασία γινόταν σχεδόν σαν περιπέτεια. Oι άνθρωποι εκεί στο τμήμα κάνουν εξαιρετική δουλειά».

εκδοσεις:ωκεανίδα

αναδημοσίευση απο την εφημ ΤΑ ΝΕΑ

Λογοτεχνία Κατεύθυνσης .

 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ: 1. Ο Κ.Π.Καβάφης στον Καισαρίωνα προσπαθεί να συγκεράσει το ιστορικό, το αισθησιακό και το δραματικό στοιχείο. Να σχολιαστεί η παραπάνω άποψη.
2. Τι προσπαθεί να πετύχει ο ποιητής με την χρήση του πληθυντικού αριθμού:«Βερενίκες» και «Κλεοπάτρες»;
3. Να σχολιάσετε τη γλώσσα και το ύφος του ποιήματος

. 4. Ποιος κατά τη γνώμη σας είναι ο στόχος του ποιητή;

5. Να εντοπίσετε το κοινό σημείο που εμφανίζεται ως προς το περιεχόμενο του ποιήματος «Καισαρίων» με το ποιήμα «Τέμεθος Αντιοχεύς 400 μ.χ» που ακολουθεί. Κ.Π.Καβάφης Τέμεθος, Αντιοχεύς 400 μ.χ Στίχοι το νέου Τεμέθου το ρωτοπαθο ς. Με τίτλον «^Ο Εμονίδης»-το Αντιόχου Επιφανο ς Ϊ προσφιλής τα ρος· νας περικαλλής νέος κ Σαμοσάτων. Μά iν Cγιναν ο στίχοι θερμοί, συγκινημένοι εrναι πού Ϊ Εμονίδης ( πό τήν παλαιάν κείνην ποχή· τό κατόν τριάντα πτά τ ς Βασιλείας ^Ελλήνας-Dσως καί λίγο πρίν) στο ποιήμα τέθη ς kνομα ψιλόν· ε άρμοστον κ τούτοις.
Μιά γάπη το Τεμέθου τό ποιήμα κφράζει ραίαν κι ξίαν α το. Εμε ς ο μυημένοι ο φίλοι του ο στενοί· μείς ο μυημένοι γνωρίζουμε για ποιόνα γράφησαν ο στίχοι. Ο νίδεοι Αντιοχε ς διαβάζουνΕμονίδην.

 ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ 1. Το ποιήμα στις δυο πρώτες στροφές έχει ιστορικό χαρακτήρα γιατί ο ποιητής αναφέρεται στο περιεχόμενο της συλλογής των επιγραφών που αφορούν τους Πτολεμαίους, ενώ γίνεται μία μικρή μνεία στον Καισαρίωνα ως πρόσωπο ιστορικό. Με έμμεσο τρόπο δίνονται ιστορικές πληροφορίες ενώ στο τέλος της στροφής, ο ποιητής αναφέρεται στην κατάληψη της Αλεξάνδρειας από τις ρωμαϊκές λεγεώνες το 30 π.χ και στον θάνατο του Καισαρίωνα. Εν συνεχεία στην τρίτη στροφή στους στίχους 20-25 διαφαίνεται καθαρά ο αισθησιακός χαρακτήρας του ποιήματος. Ο Κ.Π.Καβάφης πλάθει τη μορφή του όμορφου και νεαρού Καισαρίωνα. Η ομορφιά του είναι ονειρώδης και συμπαθητική και η λυρικότητα κατακλύζει τον ποιητή. Στο τέλος συνυπάρχει το δραματικό με το ιστορικό στοιχείο. Ο θάνατος του Καισαρίωνα αφενός αποτελεί ένα ιστορικό γεγονός, αφετέρου όμως έχει και δραματικό χαρακτήρα γιατί είναι άδικος και τραγικός. Ο Καισαρίων αποτελεί ένα πρόσωπο συντριμμένο, υποταγμένο στη μοίρα του, ανίκανο να αντιδράσει, που ταλανίζεται από τα λάθη της μητέρας του. Μας θυμίζει ένα παιδί που βγαίνει από αρχαία τραγωδία. Πίσω από αυτόν κρύβονται όλοι οι ηττημένοι και αδικημένοι της ζωής.
2. Η αντίθεση «Κλεοπάτρες» και «Βεατρίκες» από τη μια και ο «Καισαρίων» από την άλλη έχει ως απώτερο στόχο να τονιστεί η μοναδικότητα και η ιδιαιτερότητα της παρουσίας του Καισαρίωνα, που τελικά αποτέλεσε την αφόρμηση της ποιητικής δημιουργίας του Καβάφη. Η χρήση του πληθυντικού αριθμού έρχεται να δηλώσει και την υποβαθμιστική αντίληψη του Καβάφη για τις ιστορικές προσωπικότητες των γυναικών. Η παρουσία αυτών των γυναικών όσο λαμπρή και ξεχωριστή αν θεωρείται, δεν διαφέρει ιδιαίτερα με τις υπόλοιπες γνωστές ιστορικές προσωπικότητες. Η ειρωνικότητα είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό αυτών των στίχων. Ουσιαστικά αποτελεί μια τυπική εξομοίωση αυτών των προσωπικοτήτων με όλες τις άλλες ιστορικές φυσιογνωμίες.
3. Η γλώσσα του ποιήματος είναι δημοτική με πολλούς λόγιους τύπους. «εν μέρει», «επιχείρησις των», «είλκυε», «εν τη λύπη σου» και λέξεις του ιδιώματος της Κωνσταντινούπολης («εμορφιά», «με φάνηκε»). Το ύφος του ποιήματος κινείται σε δύο επίπεδα. Στην πρώτη και τη δεύτερη ενότητα είναι ειρωνικό, πεζολογικό και αφηγηματικό χωρίς την παρουσία επιθέτων και σχημάτων λόγου. Στην τρίτη ενότητα γίνεται πιο ζωντανό, παραστατικό, ποιητικό και στο τέλος δραματικό. Ο Κ.Π.Καβάφης περιγράφει με έντονη λυρικότητα τον νεαρό Καισαρίωνα. Γενικά, όμως το ύφος ολάκερου του ποιήματος χαρακτηρίζεται για την ακροβολογία, τη λιτότητα και τη σαφήνεια.
4. Ο στόχος του ποιητή είναι να τονίσει τη μεγάλη δύναμη της ποίησης, η οποία επιστρατεύεται για να καλύψει το κενό που άφησε η ιστορία και να αποκαταστήσει την αδικία που έκανε στον νεαρό Καισαρίωνα. Η ποιήση αποτελεί τον αέναο ουρανό του ποιητή που τον βοηθά να σκιαγραφήσει τη μορφή του νεαρού Καισαρίωνα και να υμνήσει την ομορφιά του, εσωτερική και εξωτερική, που χάνεται ανεπάντεχα στην πιο τρυφερή τους ηλικία. Ο αναγνώστης παρατηρεί την απογοήτευση του ποιητή βλέποντας την ομορφιά να χάνεται άδικα και άδοξα και τη θέση της να παίρνει η ασχήμια και η φαυλότητα. Ο Γ. Θεμέλης επισημαίνει αναλογίες ανάμεσα στον ποιητή και το ποιητικό υποκείμενο. Ο Κ.Π.Καβάφης στρέφεται προς αυτόν τον άνθρωπο, γιατί είναι και ο ίδιος ένα μ΄αυτό και η εποχή του σε γενικές γραμμές, ύστερα από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, έχει τα γνωρίσματα της παρακμής μοιάζει πολύ με την Αλεξανδρινή, προς την οποία στρέφεται ο ποιητής. Επίσης στο ποιήμα αυτό ο ποιητής εξομολογείται την διαδικασία που ακολουθεί για τη δημιουργία ενός καβαφικού ποιήματος.Εξηγεί ότι αντλεί τα θέματά του από την ιστορία (των ελληνιστικών χρόνων). Κυρίως ελκύεται από ιστορικά πρόσωπα για τα οποία δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες. Το γεγονός αυτό τον βοηθά να πλάσει ελεύθερα τις μορφές αυτές χρησιμοποιώντας την έμπνευση και την ποιητική του έκφραση. Οπότε ο στόχος που υπηρετεί το συγκεκριμένο ποιήμα είναι διπλός.
5. Και τα δυο ποιήματα δηλώνουν την αφόρμηση της ποιητικής δημιουργίας του Καβάφη. Στον «Καισαρίωνα» πηγή έμπνευσης αποτελεί ένα πρόσωπο που μπορεί να εμφανίζεται ιστορικά ασήμαντο, αλλά αυτή η ιστορική ανυπαρξία και η αδικία ωθούν τον Καβάφη να επιστρατεύσει την ποίηση και να αναγάγει τον Καισαρίωνα σε σημαντική ποιητική φυσιογνωμία. Ο ποιητής αποκαθιστά την ιστορική αδικία και φέρνει στην επιφάνεια σκέψεις και συναισθήματα που η επιστήμη της ιστορίας δε θα μπορούσε έτσι κι αλλιώς να αποδώσει μια και δεν έχει ούτε τα μέσα αλλά ούτε και τη φιλιδοξία.
Στον «Τέμεθο», ο Τέμεθος συγκινείται από τον Εμονίδη οπότε τα συναισθήματα θαυμασμού και αγάπης γι΄αυτόν γίνονται η αφόρμηση, για να γράψει ένα ποιήμα. Τον ποιητή Τέμεθο τον αφήνει αδιάφορο η ιστορική παρουσία του Αντίοχου που προσδίδει κύρος στον Εμονίδη και ενδίδει ποιητικά στα συναισθήματα που του γέννησε. Ο Εμονίδης καταξιώνεται μέσα από το ποιήμα και παραδίδεται στην ιστορία και στην μνήμη των ανθρώπων. Ως ένδειξη τιμής ο Τέμεθος επιλέγει μάλιστα να τιτλοφορήσει το ποιήμα του με το όνομα «Εμονίδης».

ιστορία γ΄λυκείου θεωρητικής

ΕΚΦΩΝΗΣΕΙΣ

ΟΜΑΔΑ Α΄

Α.1.1 Να προσδιορίσετε αν το περιεχόμενο των ακόλουθων προτάσεων είναι σωστό ή όχι:

1. Με τους νόμους του 1907

ανταλλαγή πληθυσμών, αγροτική αποκατάσταση των προσφύγων

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ

ΕΚΦΩΝΗΣΕΙΣ

ΟΜΑΔΑ Α

ΘΕΜΑ Α1

Α.1.1 Να προσδιορίσετε αν το περιεχόμενο των ακόλουθων προτάσεων είναι σωστό ή όχι.

1 .Κατα τον πρώτο διωγμό το οικουμενικό πατριαρχείο 

μέσα μαζικής ενημέρωσης,παραπληροφόρηση,δημοσιογραφική δεοντολογία,ειδήσεις ,

Μ.Μ.Ε

Σχέση πληροφόρησης και ενημέρωσης.

Οι όροι «πληροφόρηση» και «ενημέρωση» συχνά χρησιμοποιούνται εναλλα­κτικά, αλλά ενώ σημασιολογικά συγγενεύουν, δεν ταυτίζονται. Η πληροφόρηση σημαίνει ως επί το πλείστον καταγραφή και συσσώρευση πληροφοριών, η οποία στηρίζεται κυρίως στην απομνημόνευση και δεν προϋποθέτει τόσο ενερ­γητική στάση του δέκτη απέναντι στα διάφορα μηνύματα.

γλώσσα,αναλφαβητισμός,διάλογος

ΓΛΩΣΣΑ

Η σημασία της.

ü Συνιστά στοιχείο της πνευματικής συγκρότησης του ανθρώπου

Ø η σκέψη και η γλώσσα είναι
αλληλένδετες, εκφράζουν το επίπεδο της πνευματικής κατάστασης του ατόμου.

Ø είναι φορέας ιδεών και πεποιθήσεων.

Ø παρέχει τη δυνατότητα ικανοποίησης της φιλομάθειας του, η μελέτη της γλώσσας διευρύνει τους γνωστικούς ορί­ζοντες του.

ανθρώπινα δικαιώματα

ανθρώπινα δικαιώματα

Ορισμός.

Εννοούμε το σύνολο των ελευθε­ριών, που δηλώνουν τη δυνατότητα του ανθρώπου να σκέπτεται, να εκφράζεται, να αποφασίζει και να ενεργεί χωρίς εξωτερικούς καταναγκασμούς, παρά μόνο με κανόνες που διασφαλίζουν την αρμονική συμβίωση των μελών της κοινωνίας.

ΚΕΙΜΕΝΟ  1  ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Επόμενο άρθρο