Στεφάνου Γρηγόρης

φιλολογία + διδασκαλία.

κριτήριο αξιολόγησης

«Δεν έχει θέση η θανατική ποινή σε μια πολιτισμένη κοινωνία» Σε τίποτα δεν εξυπηρετεί μια θανατική ποινή», υποστηρίζει ο Κώστας Κούτρας, ποινικολόγος, μέλος της Ελληνικής Επιτροπής της Διεθνούς Αμνηστίας και πρόεδρος της ελληνικής μη κυβερνητικής οργάνωσης «Δικηγόροι χωρίς Σύνορα».«Το επιχείρημα όλων εκείνων που τάσσονται υπέρ μιας τέτοιας καταδίκης, υποστηρίζοντας ότι μπορεί να λειτουργήσει ως μια αποτελεσματική μορφή εκφοβισμού στο να προβεί κανείς σε εγκληματική πράξη, το καταρρίπτουν τα επίσημα στατιστικά στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας, σύμφωνα με τα οποία, στα κράτη όπου καταργήθηκε η θανατική ποινή, η εγκληματικότητα δεν αυξήθηκε».Οπως σημειώνει, «αν και για τα οικονομικά εγκλήματα το ποσοστό της υποτροπής, δηλαδή της επανάληψης της αξιόποινης πράξης, ανέρχεται στο 70%- 80%, όσον αφορά τις ανθρωποκτονίες δεν αγγίζει ούτε το 1%.Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από τα επίσημα στοιχεία των τελευταίων χρόνων της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, από μελέτες κατά τη δεκαετία του ’90 του Ελληνικού Κέντρου Ερευνών και από στατιστικά στοιχεία, τα οποία έχουν προκύψει από Διεθνή Συνέδρια Διεθνών Οργανισμών κατά την τελευταία 5ετία».Ο κ. Κούτρας επισημαίνει ότι «όταν βάζουμε κάποιον στη φυλακή, το κάνουμε για να τον σωφρονίσουμε έτσι ώστε να μπορέσει να επανενταχθεί στην κοινωνία. Με το να τον θανατώνουμε, το μόνο σίγουρο είναι ότι του αφαιρούμε τη ζωή, καταπατώντας με αυτό τον τρόπο το ιερότερο πανανθρώπινο δικαίωμα. Γι’ αυτό η θανατική ποινή αποτελεί το χείριστο παράδειγμα εγκληματικότητας από την πλευρά της Πολιτείας, αφού διαπράττει αυτό το οποίο καταδικάζει».Επίσης, τονίζει ότι «πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο της δικαστικής πλάνης. Εχει αποδειχτεί εκ των υστέρων ότι καταδικάστηκαν αθώοι, πόσο μάλλον να καταδικαστεί ένας αθώος σε θάνατο, αφού η θανατική ποινή δεν ανακαλείται, είναι αμετάκλητη. Μια χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση είναι αυτή του Αριστείδη Παγκρατίδη, του ονομαζόμενου δράκου του Σέιχ Σου, τη δεκαετία του ’60, στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος είχε καταδικαστεί και εκτελεστεί με την κατηγορία ότι βίαζε και σκότωνε γυναίκες στο δάσος του Σέιχ Σου. Υπήρχαν εξαρχής σαφείς αμφιβολίες για την ενοχή του, καθώς τα στοιχεία τα οποία διέθετε το δικαστήριο δεν ήταν επαρκή. Ο ίδιος μάλιστα τη στιγμή της εκτέλεσής του φώναζε «Μανούλα, είμαι αθώος»».Οπως σημειώνει, «η τελευταία φορά που στην Ελλάδα εκτελέστηκε κάποιος σε θάνατο ήταν στις 25/8 του ’72. Πρόκειται για τον 27χρονο ηλεκτρολόγο Βασίλη Λυμπέρη, ο οποίος είχε βάλει φωτιά στο σπίτι του, καίγοντας ζωντανούς τη γυναίκα του, τα δύο του παιδιά και την πεθερά του».Οπως επισημαίνει ο κ. Κούτρας, «αν και από τότε δεν έχει ξαναεφαρμοστεί, η θανατική ποινή στη χώρα μας, επίσημα καταργήθηκε το 1993, με την επικύρωση από τη Βουλή των Ελλήνων του 6ου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σύμφωνα με το άρθρο 1 του οποίου «η θανατική ποινή καταργείται. Κανείς δεν μπορεί να καταδικαστεί σε μια τέτοια ποινή ούτε να υποβληθεί στην εκτέλεσή της». Σε διάσκεψή της για τη θανατική ποινή το ’77 στη Στοκχόλμη, η Διεθνής Αμνηστία τονίζει ότι «η θανατική ποινή συχνά χρησιμοποιείται ως μέσο καταπίεσης ενάντια σε αντιφρονούσες, φυλετικές, εθνικές, θρησκευτικές και καταπιεζόμενες ομάδες και χρησιμοποιείται, όλο και περισσότερο, ως δικαιολογία για ανεξήγητες εξαφανίσεις, εξωδικαστικές εκτελέσεις και πολιτικούς φόνους»».

Βέβαια, όσον αφορά τη χώρα μας, σπεύδει να τονίσει ότι «μέχρι το ’93, αν και υπήρξαν καταδικαστικές αποφάσεις σε θάνατο, δεν εφαρμόστηκαν.

Αυτό, γιατί, όπως ο νόμος ορίζει, όταν η θανατική ποινή δεν εκτελείται για τα επόμενα τρία χρόνια αφότου έχει επιβληθεί και για όλο αυτό το χρονικό διάστημα ο κατάδικος παρέμεινε στις φυλακές, η ποινή του μετατρέπεται σε ισόβια κάθειρξη. Χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση είναι αυτή του Νίκου Κοεμτζή, ο οποίος το ’73 καταδικάστηκε σε θάνατο, 11 φορές μάλιστα, για 3 ανθρωποκτονίες και για 8 απόπειρες ανθρωποκτονίας».

Ο κ. Κούτρας υποστηρίζει ότι «η θανατική ποινή δεν είναι αναγκαία για την απόκρουση πολιτικών εγκλημάτων, γιατί τα κίνητρα τα οποία οδηγούν κάποιον είτε να ελευθερώσει την πατρίδα του από ξένο ζυγό είτε να την απαλλάξει από ένα ανελεύθερο φασιστικό κοινωνικό σύστημα είναι τόσο δυνατά που δεν μπορούν να υποχωρήσουν μπροστά σε καμία απειλή θανάτωσης. Κάτι τέτοιο αποδεικνύεται και μέσα από το λόγο του Νίκου Μπελογιάννη, ενός από τους πολλούς κομμουνιστές, οι οποίοι εκτελέστηκαν για πολιτικά εγκλήματα μετά το ’49, κατά την απολογία του στο δικαστήριο: «Τα δικαστήριά σας είναι δικαστήρια σκοπιμότητας. Γι’ αυτό δεν ζητώ την επιείκειά σας. Αντικρίζω την καταδικαστική σας απόφαση με περηφάνια και ηρεμία. Με το κεφάλι ψηλά θα σταθώ μπροστά στο εκτελεστικό σας απόσπασμα»».

Ο κ. Κούτρας υπογραμμίζει ότι «σε μια πολιτισμένη κοινωνία η θανατική ποινή δεν έχει θέση, σε όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. έχει καταργηθεί. Ενας από τους σαφείς όρους, μάλιστα, που έχει θέσει η Ε.Ε. στην Τουρκία για να μπει στην Ε.Ε. είναι να καταργήσει τη θανατική ποινή. Γι’ αυτό και δεν εκτέλεσαν τον Οτσαλάν. Η θανατική ποινή ισχύει στις μέρες μας σε κοινωνίες με μεσαιωνικές γενικότερα αντιλήψεις, όπως στην Κίνα, το Πακιστάν, την Ινδονησία, στις περισσότερες αραβικές χώρες».

Οσο για τις ΗΠΑ…, όπου επίσης εφαρμόζεται η θανατική ποινή, σε 38 μάλιστα από τις 50 συνολικά πολιτείες της, ο κ. Κούτρας υποστηρίζει ότι «το σύστημα απονομής δικαιοσύνης των ΗΠΑ είναι ένα από τα πλέον αναχρονιστικά συστήματα απονομής δικαιοσύνης στον κόσμο».

Οπως λέει χαρακτηριστικά: «Επιβάλλουν θανατικές ποινές σε εμπόρους ναρκωτικών όταν οι ίδιες οι ΗΠΑ ασκούν εμπορία ναρκωτικών καλλιεργώντας τεράστιες φυτείες στο Μεξικό και με τα έσοδα από τις πωλήσεις αυτών των ναρκωτικών στηρίζουν ανελεύθερα καθεστώτα στη Λατινική Αμερική».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 20/05/2006 

εργασίες

1. Να γράψετε την περίλιψη του  κειμένου σε 120-140 λέξεις.

2.ποιό το θεματικό κέντρο και ποιά η θέση του συγγραφέα;

Advertisements

19/11/2007 Posted by | Uncategorized | Σχολιάστε

ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

Ο Καιάδας είναι ακόμα εδώ.

Ατομα με ειδικές ικανότητες, ήρωες της ζωής, νικητές της ζωής, νικητές της αναπηρίας. Η εξακολουθητική χρήση των παραπάνω συγκινησιακά φορτισμένων όρων στο παραμικρό δεν μπορεί να συγκαλύψει την ελλειμματική κοινωνική πραγματικότητα που η μεγάλη πλειονότητα των περίπου 900.000 Ελλήνων πολιτών με αναπηρία βιώνει. Τα τεκμήριά της, σκληρά και αδιάψευστα: περισσότεροι από 8 στους 10 ανθρώπους με αναπηρία στερούνται πρόσβασης στην εκπαιδευτική διαδικασία. Αλλοι τόσοι περίπου είναι παντελώς αποκλεισμένοι από την αγορά εργασίας. Σε σχέση με τις «ειδικές» ανάγκες τους, οι Ελληνες με αναπηρία είναι αποδέκτες ιατρικών υπηρεσιών με σχετικά μικρή δυνατότητα προσφοράς, ανεπαρκή αριθμό εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού και πολύ λίγες ειδικές διαγνωστικές μονάδες. Προς απόδειξη, αρκεί η παράθεση του αριθμού των 200 μόλις δημόσιων κλινών αποκατάστασης της αναπηρίας, συγκρινόμενες με τους 500.000 κινητά αναπήρους της πρωταθλήτριας των τροχαίων και εγκεφαλικών χώρας μας. Επίσης: παρά τις προσπάθειες των τελευταίων χρόνων για νομοθετική κατοχύρωσή της, η προσβασιμότητα του δομημένου και μη δημόσιου περιβάλλοντος εξακολουθεί να είναι άπιαστο όνειρο. Αποκλεισμένοι από τη δημόσια ζωή, οι περισσότεροι Ελληνες ανάπηροι παραμένουν έγκλειστοι στα σπίτια τους. Ιδιωτεύουν…Δείκτης ολοφάνερης κοινωνικής υστέρησης τα παραπάνω ελλείμματα (και άλλα πολλά), δεν αποτελούν συμπεράσματα δημοσιογραφικής έρευνας. Τα ομολογεί με τρόπο σαφή και κατηγορηματικό η έκθεση της ειδικά συσταθείσης για θέματα ΑμΕΑ Ειδικής Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής των Ελλήνων. Η επιτροπή στελεχώθηκε από τους Ελευθερία Μπερνιδάκη, Χρυσή Καρύδη, Δημήτρη Κωνσταντάρα, Παναγιώτη Μελά, Τάσο Σπηλιόπουλο, Δημήτρη Τσαντούλα (βουλευτές Ν.Δ.), Παναγιώτη Αντωνακόπουλο, Κατερίνα Περλεπέ-Σηφουνάκη, Ελπίδα Τσουρή, Εκτορα Νασιώκα (ΠΑΣΟΚ), Ιωάννη Πατσιλινάκο και ακολούθως Βέρα Νικολαΐδου (ΚΚΕ) και Θανάση Λεβέντη (ΣΥΝ). Οι εργασίες της επιτροπής διήρκεσαν περίπου ενάμιση χρόνο (από 6 Οκτωβρίου 2004 μέχρι 17 Μαΐου 2006), κατά τη διάρκεια του οποίου συλλέγησαν όλα τα στοιχεία που περιγράφουν την πραγματικότητα των Ελλήνων αναπήρων. Για να αποκωδικοποιηθούν σε έξι συμπληρωματικές ενότητες (Εκπαίδευση – Ειδική Αγωγή, Επαγγελματική Αποκατάσταση – Απασχόληση, Υγεία – Ιατρική Περίθαλψη, Προσβασιμότητα, Ενημέρωση της Κοινής Γνώμης, Συντονισμός Δράσης και Πολιτικών), συνοδευόμενα από αντίστοιχες δέσμες προτάσεων προς αποκατάσταση των υφιστάμενων ελλειμμάτων.

Ηταν η πρώτη φορά που με συναίνεση διακομματική (εξαίρεση το ΚΚΕ, που κατέθεσε ξεχωριστό κείμενο θέσεων) το σημαντικότατο ζήτημα της παρεμπόδισης των αναπήρων από την άσκηση κοινωνικών δικαιωμάτων και την απορρόφηση κοινωνικών αγαθών τίθεται με τρόπο συνολικό από την ελληνική Βουλή. Υπό την έννοια αυτή, η κατατεθείσα έκθεση μπορεί και πρέπει να δώσει το έναυσμα ώστε τα πράγματα δραστικά να βελτιωθούν.
Οπως άλλωστε η πρόεδρος της Ειδικής Διακομματικής, Ελ. Μπερνιδάκη, στο εισαγωγικό της έκθεσης κείμενο σημειώνει: «Προσδοκούμε ότι θα αποτελέσει βασικό σημείο αναφοράς στο δημόσιο διάλογο, τόσο σχετικά με την προοπτική βελτίωσης του υφιστάμενου νομοθετικού πλαισίου όσο και με τη λήψη όλων των αναγκαίων δράσεων για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών με αναπηρία».
Ιδιαίτερη σημασία μοιάζει να έχει η επιλογή επίσημης παρουσίασης της έκθεσης στο πλαίσιο διημερίδας με θέμα «Ατομα με αναπηρία και ΜΜΕ», που διοργανώνει η Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης (Δευτέρα 19 και Τρίτη 20 Ιουνίου).
Ισως, επιτέλους, γίνεται καθολικά αντιληπτό ότι οι συγκινησιακά φορτισμένοι όροι (και τρόποι) παρουσίασης των ΑμΕΑ στο παραμικρό δεν… ξορκίζουν τις συνθήκες κοινωνικού Καιάδα που η πλειονότητά τους καθημερινά βιώνει

19/11/2007 Posted by | Uncategorized | | Σχολιάστε

   

Αρέσει σε %d bloggers: