Στεφάνου Γρηγόρης

φιλολογία + διδασκαλία.

Ένα βιβλίο για τον πόλεμο στη Συρία και τους πρόσφυγες…..

D7B1682989D261B70C47BC18F7D796A7

Βιβλίο…

Παρουσίαση
Ο πόλεμος είναι συλλογική υπόθεση. Εμπλέκει λαούς, παρατάξεις, θρησκείες. Είναι όμως και υπόθεση προσωπική. Τον πόλεμο τον κάνουν άνθρωποι και τον ζούνε άνθρωποι: αυτός που σκοτώνει κι αυτός που σκοτώνεται, αυτός που μένει ανάπηρος κι αυτός που βλέπει το σπίτι του να βομβαρδίζεται, αυτός που μάχεται στο μέτωπο κι αυτός που παρακολουθεί ανυπεράσπιστος τη ζωή του, όπως την ήξερε μέχρι τότε, να καταρρέει.
Σε τούτο το βιβλίο, η Τζανίν Ντι Τζιοβάνι -η σημαντικότερη πολεμική ανταποκρίτρια της γενιάς της- δεν κάνει γεωπολιτικές αναλύσεις. Δεν κοιτάζει τον πόλεμο από ψηλά. Τον παρακολουθεί από μέσα, μέσα απ’ τα μάτια των ανθρώπων που τον βιώνουν. Αφηγείται τις ιστορίες των στρατιωτών, τόσο του κυβερνητικού στρατού όσο και της αντιπολίτευσης, των βασανισμένων, των αμάχων, των μανάδων, των παιδιών. Καταγράφει αισθήματα αρχέγονα, σωματικά: τον πόνο, την απώλεια, την αγριότητα, τη φρίκη. Καταγράφει τις μυρωδιές του πολέμου, τους ήχους, το κρύο, τη λάσπη. Καταγράφει φόβους κι ελπίδες, το πένθος και τη συντριβή.
Μέσα από δεκάδες ανθρώπινες ιστορίες -της Νάντα, της Μαριάμ, του Χουσεΐν, του Μοχάμεντ, του Αμπντουλάχ, της Κάρλα- η συγγραφέας συνθέτει τη σπαραχτική τοιχογραφία μιας κοινωνίας που τρώει τις σάρκες της, οδηγημένη σ’ έναν αδελφοκτόνο πόλεμο αλλά και στη μεγαλύτερη τραγωδία της εποχής μας.



Ημερολόγιο συνόρων . «Μόρια» 

Κείμενο μου έπειτα από την επίσκεψη στον καταυλισμό προσφύγων στη Μόρια Λέσβου τον Νοέμβριο του 2017.

23172541_10215244095882522_2317487008275114571_n«Η Μόρια είναι αποθήκη» , είπε με έμφαση .Η Μόρια είναι αποθήκη ανθρώπων συμπλήρωσε με διάθεση ενημέρωσης κι αγανάκτησης μαζί, ένας ντόπιος μεσήλικας ,όταν τον ρώτησα διερευνητικά ,και κάπως φοβισμένα είναι αλήθεια, για τους πρόσφυγες ….
Κυριακή απόγευμα , βιαζόμουν να φτάσω στον καταυλισμό πριν σουρουπώσει .Σ΄όλο το δρόμο προς τη χώρα πηγαινοέρχονταν οι πρόσφυγες .
Γονείς με τα παιδιά στα καροτσάκια ,γυναίκες με μαντήλια στα μαλλιά και φουστάνια ως τον αστράγαλο ,ηλικιωμένοι ,νέοι ….
Αλλόκοτο θέαμα . Το μικρό γραφικό χωριό γέμιζε από τα μπουλούκια των ανθρώπων που από κάθε άποψη έμοιαζαν παράταιροι .
Ακατάστατα ντυμένοι ,αγέλαστοι ,οι περισσότεροι βρώμικοι και ταλαιπωρημένοι .
Μόνο κάποιες λίγες παρέες νέων ντυμένοι με σκουρόχρωμα κατατσαλακωμένα ρούχα έδειχναν με ζωηρές κινήσεις και πειράγματα κάπως ανάλαφροι.
Κατηφορίζοντας το πλακόστρωτο κοίταγαν διερευνητικά τις αυλές των σπιτιών τα περισσότερα από τα οποία φαίνονταν καλά προστατευμένα. Κανά δυο μάλιστα είχαν περίφραξη στα όρια της υπερβολής ,εφάμιλλη της Αμερικάνικης πρεσβείας θα λεγα!
Στην έξοδο του χωριού προς τον καταυλισμό κάποια παιδιά ξυπόλυτα μετέφεραν κλαδιά απ τα χωράφια ,κάποια άλλα παραδίπλα έβαζαν φωτιά και κάθονταν τριγύρω.
Περνούσα δίπλα τους….
Οι μεγαλύτεροι ,όσοι δεν είχαν τη φροντίδα των μωρών, ή την παρέα των δικών τους ένιωθα να με κοιτούν επίμονα ,τόσο που άρχισα να αισθάνομαι μια σχετική ανασφάλεια .
Βλέμματα σφιχτά με κάρφωναν λοξά γεμάτα απάθεια και ενόχληση .
Δεν τόλμησα να αφήσω το αυτοκίνητο .Οδηγούσα αργά ρίχνοντας κλεφτές ματιές στους καθρέφτες και προσπαθώντας να σταθμίσω τον ενδεχόμενο κίνδυνο .
Αραιά και που ,κι όταν δεν είχα μπουλούκια σε μικρή απόσταση, σταματούσα για μια γρήγορη φωτογραφία .
Πολύχρωμη Βαβέλ , πρόσωπα από όλα τα μέρη . Λευκοί καυκάσιοι ,κίτρινοι Σινο- μογγόλοι, αφρικανοί ,Πακιστανοί ,Σύριοι ….τα πάντα .Τόσο διαφορετικοί ,αλλά και τόσο όμοια δυστυχισμένοι.
Λίγο πιο κάτω είδα δυο άντρες σκαρφαλωμένους σ ένα μαντρότοιχο να κόβουνε λεμόνια . Μόλις μ αντιλήφθηκαν τσακίστηκαν να κατεβούν . Με κάμποσα «πλίζ» και «δεν πειράζει» μπόρεσα να κρατήσω τον έναν .
«Χασίμ» ή κάπως έτσι ….από Ιράκ ,μου λέει διστακτικά . Με νοήματα και λίγα κουτσοαγγλικά μου εξηγεί πως έσφαξαν κάποιους από την οικογένειά του κι αναγκάστηκε να φύγει .Τον ρωτάω για τον καταυλισμό. Δε φαίνεται ευχαριστημένος κι αμέσως μου δηλώνει πως λείπουν τα βασικά τα για τα παιδιά , γάλα, ψωμί κ.α.
Γιατί να τον πιστέψω ; σκέφτομαι….
Αλλά κι από την άλλη ,τι νόημα έχει ,αν λέει ή όχι την αλήθεια ; Ένας άνθρωπος φερμένος από του διαόλου τη μάνα στεκόταν μπρός μου σαν ικέτης με έκδηλη συστολή και βλέμμα ξεκάθαρα υποτακτικό .
Ντράπηκα .
Του πρότεινα να τον φωτογραφήσω κι αμέσως ,κάνοντας ένα βήμα πίσω, έριξε το βάρος στο ένα του πόδι παίρνοντας ύφος ευαρέσκειας .
Χωρίσαμε με χειραψία .
Συνέχισα με τ αμάξι. Παρακάτω ξεδιάλυνα τα λυόμενα του καταυλισμού . Λευκό σύννεφο μέσα στο δάσος ,κουτιά το ένα πάνω στ άλλο και από μακριά να φτάνει ένας θόρυβος σαν πανηγύρι . Τάχυνα για να φτάσω . Σε λίγο κοντά στην πύλη το ίδιο θέαμα : άνθρωποι να περιφέρονται πέρα δώθε , παράγκες από νάιλον κι από τσίγκο ,κάποιοι μικροπωλητές ,καντίνα, το λεωφορείο της γραμμής ασφυκτικά γεμάτο .
Όλα ακατάστατα ,απέπνεαν μια ένταση που μ έκανε πολλές φορές ν αναζητήσω με τα μάτια την κλούβα της αστυνομίας που ήταν παραδίπλα .
«Κλείδωσε πρώτα τα αμάξι , αν δε θές να πληρώσεις κανά πενηντάρικο για να σε πάω Μυτιλήνη» μου πε ο ταξιτζής όταν κινήθηκα προς το μέρος του .
Κλείδωσα και άκουσα τι είχε να μου πει . «Της πουτάνας γίνεται…» , «Τη βλέπεις αυτή ;» Μου δείχνει μια μαύρη σαν να τη σημαδεύει . «Εκδίδεται!» Λέει καταγγελτικά.
Κάτι παρόμοια είπε και για άλλους ………
«Αυτή τη στιγμή εδώ μέσα έχει εφτά χιλιάδες», «Βόμβα σου λέω…» , «Κάποια στιγμή θα σκάσει» είπε μ έμφαση κι απέχθεια.
Τον ευχαρίστησα και πήγα προς την πύλη .Φράχτης ,συρματόπλεγμα κι απ την πόρτα δεξιά να αραδιάζουν φρόνιμα οι εξοδούχοι του απογεύματος .
Έκανα κάμποσα βήματα μέσα ,δε με σταμάτησε κανείς .Με κοιτούσαν αλλόκοτα ,διερευνητικά. Αισθάνθηκα ανασφάλεια ,πισωγύρισα και αναζήτησα τον άνθρωπο της πύλης . Ευγενικός κι απόλυτα εξοικειωμένος με την όλη κατάσταση μου΄πε δυο λόγια για τις συνθήκες στον καταυλισμό και μου΄δωσε ένα σλάιντς με το μαιλ όπου μπορούσα να υποβάλω αίτημα για μια κανονική επίσκεψη . Την ίδια ώρα μια ομάδα αστυνομικών χωρίς ένταση ,αλλά με πλήρη εξάρτηση, περνούσε μέσα.
Βγαίνοντας απ την πύλη στάθηκα λίγα μέτρα παραπέρα και έβλεπα τον καταυλισμό .Τα άσπρα σπιρτόκουτα στοιβαγμένα στην πλαγιά και γύρω το συρματόπλεγμα , όμοιο μ αγκάθινο στεφάνι.
«Τι γίνεται εδώ;» , «Πώς να διαχειριστούν τόσοι άνθρωποι τη μνήμη το χρόνο και την προσδοκία δίχως να χάσουν την ψυχή τους;»
Εφτά χιλιάδες εδώ μέσα ; Ένα Άργος σα να λέμε !
Μου φάνηκε αποπνικτική ακόμη και η σκέψη της συνύπαρξης τόσων ανθρώπων σε ένα τόσο περιορισμένο χώρο .
Αποθήκη ! Καλά είπε ο τύπος στο χωριό ,σκέφτηκα. Έτσι εξηγούνται τα άδεια βλέμματα ,οι αδιάφορες ματιές ,τα επικριτικά καρφώματα .Άνθρωποι που ταξίδεψαν εκατοντάδες χιλιόμετρα ,που πλήρωσαν δουλεμπόρους ,θαλασσοπνίχτηκαν και έχασαν δικούς τους, βαλτώνουν σ ένα στρατόπεδο στη Μόρια .
Πολύ σύντομα το βλέμμα του Χασίμ θα χάσει την ευγένεια του ικέτη .Πολύ σύντομα θα αδειάσει από ελπίδα κι ανθρωπιά .Πολύ σύντομα ο Χασίμ ,ο κάθε Χασίμ , θα γίνει επικίνδυνος για τον εαυτό του και τους άλλους.
Πέρασαν πέντε μέρες για να μπορέσω να γράψω δυο γραμμές που δε θα ξεκινούσαν με βρισίδια .Η Μόρια είναι ντροπή .Όχι της κακομοίρικης Ελλάδας που έχασε το μπούσουλα απ τα μνημόνια .Η Μόρια είναι ντροπή της Ευρώπης και του Κόσμου ολόκληρου. Γιατί η Ευρώπη και η πολιτισμένη δύση ασέλγησαν προκλητικά στις Χώρες του Χασίμ ,και του κάθε Χασίμ.
Δεν ξέρω πια αν στείλω το αίτημα για την «κανονική επίσκεψη» ,ούτε αν έχει νόημα να μελετήσω με τους μαθητές τη δυστυχία των ανθρώπων.
Το θέμα δεν ενδείκνυται για μελέτη εργαστηρίου .Οι καλοταϊσμένες ΜΚΟ ,οι ντόπιοι προμηθευτές των κέτερινγκ κι οι ιδιοκτήτες δωματίων τρίβουν τα χέρια τους με το προσφυγικό .
«Πρόσφυγες νάχουμε για να δουλεύουμε» μούπε κάποια στιγμή μια ανόητη στη Μυτιλήνη.
Η Μόρια είναι ντροπή και Μόριες υπάρχουν πάμπολλες .
Είναι οι Γκουέρνικες της εποχής μας……



Σχεδιαγραμματική παρουσίαση ιδεών για Ρατσισμό ,πρόσφυγες ,Στερεοτυπικές αντιλήψεις…

αρχείο λήψης



Φύλλο εργασίας

Κείμενο 

Χαλέπι[i] – Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Τον έβλεπα κάθε απόγευμα. Δεν άλλαζε ποτέ. Ούτε τη θέση του, ούτε τη στάση του, ούτε τα ρούχα του. Εκείνους τους μήνες, το Χαλέπι ήταν σ’ απελπιστική κατάσταση κι αυτός ο ηλικιωμένος άνδρας στο δρόμο που πάει για το νοσοκομείο, καλυμμένος μέχρι τη μέση με σκουπίδια, έμοιαζε να συμβολίζει καθετί που πέθαινε μέσα σ’ αυτή την πόλη. Στεκόταν σ’ ένα λιβάδι από σκουπίδια, τα χέρια του ήταν χωμένα βαθιά σ’ ένα κουτί, κι έψαχνε να βρει τροφή. Έψαχνε κάτι να φάει.
Οδηγούσαμε ένα διαλυμένο αυτοκίνητο που είχαμε πάρει απ’ την Τουρκία, με οδηγό τον Ο., ένα νευρικό, μικροκαμωμένο Σύρο. Κατευθυνόμασταν, μέσα στο μισοσκόταδο, προς το μικρό νοσοκομείο που παρέμενε ανοιχτό. Κάποιος μέσα στ’ αυτοκίνητο, μία συνάδελφος, η Πάντι ή η Νικόλ, είπε: «Τον έχω ξαναδεί αυτό τον τύπο, είναι εκεί κάθε μέρα». Ο ηλικιωμένος άνδρας βρισκόταν πάντα στο ίδιο ακριβώς μέρος. Στην ίδια ακριβώς θέση. Σκυφτός, τσακισμένος.
Να βρήκε ποτέ τίποτα; Δεν νομίζω. Όμως επέστρεφε.
[…]θέλαμε να γράψουμε για το τι τρώγανε οι άνθρωποι εκεί, αν πεινούσαν, πώς επιβίωναν.
Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα ήταν: σχεδόν τίποτα. Εκείνη τη χειμωνιάτικη μέρα, δεν υπήρχε ρεύμα για να ψηθεί το ψωμί ούτε γκάζι για να μαγειρέψουν. Η ζωή εδώ ήταν όλη μια στέρηση, είπε ο οδηγός. Λαχτάρα, απουσία, παραίτηση. Μνήμη και λήθη.
Κάποτε, ένας φωτογράφος φίλος μου, προσπαθώντας να περιγράψει το Αφγανιστάν στα χρόνια των Mουτζαχεντίν, το αποκάλεσε «χώρα του ελαστικού χρόνου». Κατάλαβα αμέσως τι εννοούσε. Υπάρχουν μέρη όπου ο χρόνος άλλοτε τρέχει σαν γρήγορο αυτοκίνητο κι άλλοτε μένει ακίνητος. Εδώ στο Χαλέπι, η μνήμη είναι ελαστική. Κάποιες φορές, στη διάρκεια του πολέμου, τα λεπτά μοιάζουν ατελείωτα. Νομίζεις πως δεν θα φτάσεις ποτέ στην επόμενη μέρα — μια μέρα που ίσως και νά χεις γκάζι να μαγειρέψεις ή σταματήσουν για λίγο οι βομβαρδισμοί.
Υπάρχει μια αίσθηση αχρονίας, ότι ο χρόνος έχει χαθεί. Το Χαλέπι είναι μια πόλη πανάρχαιη  – υπάρχουν ερείπια τουλάχιστον από τη δεύτερη χιλιετία π.Χ.— και η ιστορία του είναι παρούσα παντού. Υπάρχουν ίχνη κατοίκησης της περιοχής, ηλικίας 13.000 ετών. Το Χαλέπι είναι μια από τις παλαιότερες αδιάλειπτα κατοικούμενες πόλεις της υφηλίου.
Σε ανασκαφές στη Μεσοποταμία βρέθηκαν επιγραφές που μιλούσαν για τη στρατιωτική ισχύ του Χαλεπίου, τη δύναμη, το σφρίγος του. Το Χαλέπι ήταν το τέρμα του δρόμου του μεταξιού, ο οποίος περνούσε από την κεντρική Ασία και τη Μεσοποταμία. Αποτελούσε εμπορικό σημείο στρατηγικής σημασίας. Τα άλογα και τα καραβάνια κουβαλούσαν χαλκό, μαλλί, κινέζικο μετάξι, μπαχαρικά από την Ινδία, γυαλί από την Ιταλία, μέταλλο από την Περσία.
Εκείνη τη μέρα του Δεκέμβρη, με τον πόλεμο στο δεύτερο χρόνο του, αναζητούσα ίχνη του περασμένου μεγαλείου της πόλης. Βρήκα μονάχα μια άψυχη κοιλότητα, ένα κέλυφος. Πώς γίνεται μια πόλη που άλλοτε ήταν η τρίτη μεγαλύτερη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να έσβησε μπροστά στα μάτια μας; Εκείνη τη μέρα, μία βδομάδα πριν από τα Χριστούγεννα, κι ενώ θα έπρεπε κανονικά να βρίσκομαι σπίτι μου στο Παρίσι, να στολίζω το χριστουγεννιάτικο δέντρο με το μικρό μου γιο, ή να ψωνίζω δώρα και να τα τυλίγω με γυαλιστερό χαρτί, ήμουν σε μια πόλη που έμοιαζε με τοπίο της Αποκάλυψης.
Ποια είναι η μυρωδιά του πολέμου στο Χαλέπι; Μυρίζει μπαρούτι, καπνό από ξύλο, άπλυτα κορμιά, σκουπίδια που σαπίζουν. Κι έχει τη μυρωδιά του φόβου, που φέρνει λιποθυμία. Έχει μπάζα στους δρόμους — σπασμένα γυαλιά, τα θρυμματισμένα ξύλα που άλλοτε ήταν το σπίτι κάποιου. Σε κάθε γωνία υπάρχει ένα κατεστραμμένο κτίριο που μπορεί να έχει ή να μην έχει πτώματα θαμμένα από κάτω. Το παλιό σου σχολείο δεν υπάρχει πια. Το ίδιο και το τζαμί, το ίδιο και το σπίτι της γιαγιάς σου, το ίδιο και το γραφείο σου. Οι αναμνήσεις σου είναι γκρεμίδια.
Μετά είναι οι απέραντες εκτάσεις με σκουπίδια. Οι κάμαρες είναι πιο κρύες κι από τάφους — έχουν περάσει πέντε χειμώνες από την τελευταία φορά που θερμάνθηκαν. Υπάρχουν τόσα εγκαταλειμμένα διαμερίσματα. Θυμάσαι εκείνο το ωραίο σπίτι, πώς ήταν όταν ακόμα έμενε κάποιος εκεί; Η παλιά ωραία ζωή σου είναι τώρα νεκρή.
Η σκόνη, η βρωμιά ο φόβος, η ναυτία. Κι όλα όσα λείπουν απ’ τη ζωή σου — οδοντόκρεμα, λεφτά, βιταμίνες, αντισυλληπτικά, ακτινογραφίες, χημειοθεραπεία, ινσουλίνη, παυσίπονα. Το πετρέλαιο κοστίζει 170 συριακές λίρες το λίτρο. Σήμερα. Αύριο ίσως να είναι αλλιώς.
[…]Ο πόλεμος είναι η γωνία κοντά στην Παλιά Πόλη, όπου οι άνθρωποι περιμένουν στην ουρά κρατώντας στα χέρια πλαστικά μπουκάλια Pepsi , για ν’ αγοράσουν λίγο πετρέλαιο στη μαύρη αγορά. Πόλεμος είναι το κατεστραμμένο νοσοκομείο Νταρ Αλ Σιφά που βομβαρδίστηκε στις 21 Νοεμβρίου του 2012 και που στους διαδρόμους του ακόμα σέρνεται η φριχτή μυρωδιά από το μακελειό. Εκεί που άλλοτε περνούσαν φορεία και περπατούσαν γιατροί με τα ρούχα της εφημερίας και με πλαστικά γάντια, τώρα είναι ένας ανάκατος σωρός από τσιμέντα, σπασμένα πλακάκια και γυαλιά — ένα κέλυφος εκτεθειμένο στον γκρίζο ουρανό.
Πόλεμος είναι οι άδειοι κάλυκες στους δρόμους, ο καπνός απ’ τις βόμβες που υψώνεται και γίνεται σύννεφο σε σχήμα μανιταριού, το να μαθαίνεις να διακρίνεις τον ήχο από κάθε είδος βόμβας. Μερικές φορές τον πετυχαίνεις, άλλες όχι.
Πόλεμος είναι η καταστροφή, οι σκελετοί και τα γυμνά κόκκαλα της ζωής κάποιου άλλου.
Διασκευασμένο κείμενο από το βιβλίο της Τζανίν Ντι Τζόβάνι «Το πρωί που ήρθαν να μας πάρουν , Ανταποκρίσεις από τον πόλεμο στη Συρία» εκδ. Δώμα σ.191-192,209.
[i] Χαλέπι: Το Χαλέπι (αρχ. Βέροια) είναι η μεγαλύτερη πόλη της Συρίας και πρωτεύουσα του ομώνυμου διαμερίσματος, το οποίο είναι το πολυπληθέστερο της χώρας

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Α. Να αποδώσετε περιληπτικά το περιεχόμενο του κειμένου σε 100-110 λέξεις.(Mονάδες 20)
Β1. Να αναπτύξετε το περιεχόμενο της παρακάτω πρότασης του κειμένου σε μία παράγραφο 80- 100 λέξεων: «Πόλεμος είναι η καταστροφή, οι σκελετοί και τα γυμνά κόκκαλα της ζωής κάποιου άλλου». (Μονάδες 10)
Β2. Να βρείτε τα δομικά μέρη (3 μον.) και το βασικό τρόπο ανάπτυξης(2 μον.) της παρακάτω  παραγράφου : «Σε ανασκαφές στη Μεσοποταμία…….. μέταλλο από την Περσία.» (Μονάδες 5)
Β3 . Σε ποιο Βιογραφικό είδος ανήκει το κείμενο που σας δίνεται ; (2 μον.). Δικαιολογήστε την απάντησή σας κάνοντας αναφορά σε συγκεκριμένα στοιχεία (εξωτερικά και περιεχομένου).(3μον.) (Μονάδες 5)
Β4.Να δικαιολογήσετε τη χρήση των εισαγωγικών στη φράση «χώρα του ελαστικού χρόνου»( 2 μον.) , καθώς και τη χρήση του β΄ενικού προσώπου στο απόσπασμα : «Το παλιό σου σχολείο δεν υπάρχει πια. ……….Οι αναμνήσεις σου είναι γκρεμίδια.» (μον. 3.) (Μονάδες 5)
Β5. Να δώσετε ένα συνώνυμο για τις παρακάτω λέξεις του κειμένου: προσπαθώντας, ίχνη, σφρίγος, εκτεθειμένο, διακρίνεις.(Μονάδες 5)
Γ. Πριν λίγες μέρες και για πολλοστή φορά τον τελευταίο καιρό η περιοχή της Μόριας βρέθηκε στην επικαιρότητα λόγω των έντονων προβλημάτων που δημιουργούνται από τη διαχείριση του προσφυγικού προβλήματος .Σε μια επιστολή σου προς τον υπουργό μεταναστευτικής πολιτικής ,που αναλαμβάνεις να συντάξεις ως εκπρόσωπος των μαθητών του σχολείου σου ,να αναφερθείς στους βασικότερους λόγους που οδηγούν στην όξυνση του προβλήματος και στη συνακόλουθη διόγκωση των κρουσμάτων ρατσισμού  και στη συνέχεια να περιγράψεις τις γενικότερες συνέπειες  που ενδέχεται να προκληθούν από την διάχυση και εδραίωση αυτών των ρατσιστικών αντιλήψεων.(450-500 λέξεις ) (Μονάδες 50)


Εργασίες μαθητών….

Παραγωγή λόγου….

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Περιλήψεις….

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Advertisements

08/07/2018 Posted by | ΕΚΘΕΣΗ Β΄ΛΥΚΕΙΟΥ, κριτήρια αξιολ. Έκθεση Β΄λυκ, Uncategorized | Σχολιάστε

τηλεόραση

Διαγώνισμα τετραμήνου / τηλεόραση

24/10/2016 Posted by | κριτήρια αξιολ. Έκθεση Β΄λυκ | Σχολιάστε

εξετάσεις περιόδου Μαίου – Ιουνίου .

24/10/2016 Posted by | κριτήρια αξιολ. Έκθεση Β΄λυκ | Σχολιάστε

ΣΕΛΦΙ /Selfie

Κριτήριο αξιολόγησης .

Κείμενο: ΣΕΛΦΙ selfie.

Παραγωγή λόγου :προσκόλληση των νέων στα κοινωνικά δίκτυα (αιτίες , συνέπειες)

Απαντήσεις

21/01/2016 Posted by | κριτήρια αξιολ. Έκθεση Β΄λυκ, Uncategorized | Σχολιάστε

Η (παρα)πληροφόρηση στο διαδίκτυο.

Κριτήριο αξιολόγησης .

κείμενο : παραπληροφόρηση στο διαδίκτυο.

Παραγωγή λόγου: αρνητικά διαδικτύου και τρόποι αντιμετώπισης .

Απαντήσεις

21/01/2016 Posted by | κριτήρια αξιολ. Έκθεση Β΄λυκ, Uncategorized | Σχολιάστε

θέματα προαγωγικών εξετάσεων ( Ρατσισμός)

ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΕΚΘΕΣΗ Β ΛΥΚΕΙΟΥ

12/06/2013 Posted by | κριτήρια αξιολ. Έκθεση Β΄λυκ | Σχολιάστε

Ρατσισμός , ανεκτικότητα

Η  ανεκτικότητα και  η αξία της.

         Ανεκτικότητα είναι εκείνη η εσωτερική δύναμη που εκφράζεται με τη δε­κτικότητα σε άλλες απόψεις, πάντα στα όρια του μέτρου, επιτρέπει στον άν­θρωπο να σέβεται και να κατανοεί τη διαφορετικότητα ατόμων, ομάδων, λαών, ιδεών, με στόχο τη δημιουργική προσέγγιση και την πρόοδο, ατομική και συλ­λογική. Συνέχεια

21/02/2013 Posted by | κριτήρια αξιολ. Έκθεση Β΄λυκ | Σχολιάστε

Διαδίκτυο(internet)

Ίντερνετ, αλλά με μέτρο

 Συνεχίζουν να έρχονται στη δημοσιότητα αντικρουόμενα επι­στημονικά στοιχεία για τις επιπτώσεις του Διαδικτύου στους νέους. Μια νέα μελέτη Ολλανδών ψυχολόγων υποστηρίζει ότι ο Παγκόσμιος Ιστός έχει πλέον ευεργετική επίδραση στους εφήβους, αλλά μια άλλη μελέτη από γιατρούς της Ταϊβάν διαπίστωσε ότι οι έφηβοι που είναι «κολλημένοι» στο Ίντερνετ, είναι πιθανότερο να αναπτύξουν επιθετική συμπεριφορά. Συνέχεια

28/11/2012 Posted by | κριτήρια αξιολ. Έκθεση Β΄λυκ | 2 Σχόλια

   

Αρέσει σε %d bloggers: