Στεφάνου Γρηγόρης

φιλολογία + διδασκαλία.

Ας βάλουμε στον πάγο το Ice Bucket Challenge

Φιλανθρωπία, facebook, μπουγέλα  και κέρδος

της Άμιτ Σινγκ

μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου

Ice Bucket ChallengeΤο «παγωμένο μπουγέλο» (πιο γνωστό ως Ice Bucket Challenge) έχει σαρώσει στο Facebook τους τελευταίους μήνες. Σπάνια, καθώς ανανεώνεις τη σελίδα σου δεν έρχεσαι αντιμέτωπος με κάποιον φίλο ή φίλη που είτε έχει «προκληθεί» είτε προκαλεί εσένα στο μπουγέλωμα. Εκ πρώτης όψεως, μοιάζει με μια καλή πρωτοβουλία: ο κόσμος ενημερώνεται, μαζεύονται χρήματα· όλοι είναι κερδισμένοι. Και όμως, στην πραγματικότητα, οι κύριοι κερδισμένοι είναι όσοι δουλεύουν στην ALSA,[1]οι οποίοι πληρώνονται ήδη πολύ καλά, και όσοι μπουγελώνονται, οι οποίοι, παράλληλα με την αυτοεκτίμησή τους, ανεβάζουν κι ένα αστείο βιντεάκι στο Facebook.

Κάποιοι θέλουν ειλικρινώς να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους, κάτι ασφαλώς αξιέπαινο, μόνο που τα παγωμένα μπουγέλα για χάρη της ALSA πιθανότατα δεν είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος για να το κάνουν. Υποψιάζομαι δε ότι μια μεγάλη μερίδα όσων μπουγελώνονται, το κάνουν για να μαζέψουν like στο Facebook. Οι διάσημοι το κάνουν ως έναν τρόπο για να επιδείξουν τους, επίσης διάσημους, φίλους τους. Το όλο πράγμα έχει γίνει κάπως ιδιοτελές.

Σε ό,τι αφορά τα ποσά που έχουν συγκεντρωθεί, υπάρχουν επίσης ερωτηματικά. Η εκστρατεία της ALSA είναι, με μια πρώτη ματιά, επιτυχημένη, πάνω από 70 εκατομμύρια δολάρια έχουν ήδη δωρηθεί στη φιλανθρωπική οργάνωση. Ωστόσο, εκεί βρίσκεται ένα σημαντικό μέρος του προβλήματος: πολλές φιλανθρωπικές οργανώσεις λειτουργούν σχεδόν σαν επιχειρήσεις. Αυτό φαίνεται στις υπέρογκες αμοιβές των στελεχών της ALSA (goo.gl/dYqfmY). Η Διευθύνουσα Σύμβουλος Τζέιν Γκίλμπερτ έχει ετήσιες απολαβές πάνω από 339.000 δολάρια μια πολύ υπολογίσιμη ανταμοιβή για τις ευγενείς φιλάνθρωπες πράξεις της — για την ακρίβεια, τέτοιους μισθούς θα τους περιμέναμε μόνο σε κορυφαίες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα. Κι όμως, περισσότερα από τα μισά χρήματα που μαζεύει η ALSA χάρη στα μπουγέλα, θα καλύψουν τις αμοιβές των εργαζομένων της.

Η φιλανθρωπική οργάνωση λειτουργεί σαν μια επιτυχημένη επιχείρηση και οι υπάλληλοί της απολαμβάνουν απίστευτους μισθούς. Προφανώς, οι εργαζόμενοι πρέπει να πληρώνονται για τη δουλειά τους, όμως οι συγκεκριμένοι μισθοί μοιάζουν πολύ υψηλοί για ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα, ειδικά όταν αυτοί καλύπτονται από το 50% των χρημάτων που το ίδρυμα μαζεύει απ’ τις δωρεές. Πρέπει να γίνει προσπάθεια να μεγιστοποιηθούν τα ποσά που κατευθύνονται στον πραγματικό σκοπό της οργάνωσης, αντί να προσφέρονται τόσο πλουσιοπάροχοι μισθοί. Επιμένουμε σε αυτό το σημείο, γιατί μόνο το 27% των εσόδων κατευθύνεται στη χρηματοδότηση νέων ερευνών (goo.gl/8Nnmy7). Δηλαδή, από τα 70 εκ. δολάρια που έχουν συγκεντρωθεί ως τώρα, μόνο τα 17,5 εκ. θα πάνε στην έρευνα, που είναι αυτό για το οποίο οι άνθρωποι τα έδωσαν!

Δεν πρόκειται λοιπόν για ανιδιοτελή φιλανθρωπία με ηθικά κίνητρα, αλλά για εργασία πολύ καλά αμειβόμενη, κάτι που προσομοιάζει με τον τρόπο λειτουργίας μιας επιχείρησης. Το Ice Bucket Challenge και η διάδοσή του από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προσφέρει ένα θαυμάσιο παράδειγμα: αποδεχόμενοι την πρόκληση να μας μπουγελώσουν με παγάκια, στην ουσία προσφέρουμε στην «επιχείρηση» δωρεάν διαδικτυακή διαφήμιση. Πρόκειται για μια πολύ έξυπνη στρατηγική μάρκετινγκ.

Αξίζει επίσης να επισημάνουμε τις βαθιές διασυνδέσεις μεταξύ της ALSA και της φαρμακευτικής βιομηχανίας. Οι πεινασμένες για κέρδη φαρμακευτικές εταιρείες ήδη κερδίζουν από το Ice Bucket Challenge (goo.gl/tSl4jP). καθώς η ALSA τις «ταΐζει» κεφάλαια. Τόσο στενές σχέσεις με τη φαρμακευτική βιομηχανία, αν και αναμενόμενες, είναι τουλάχιστον ανησυχητικές, δεδομένου του ιστορικού της τελευταίας στις απάτες και τις αμφιλεγόμενες πρακτικές. Παραμένουν πάντως άγνωστες στους συνηθισμένους ανθρώπους, οι οποίοι με μακαριότητα συνεχίζουν να παίρνουν μέρος στο μπουγέλωμα ή να το αντιμετωπίζουν με συμπάθεια, όπως άγνωστο παραμένει και το πόσο λίγα από τα χρήματά τους πάνε όντως στην έρευνα – κι αυτό, χάρη στον σκοτεινό τρόπο με τον οποίο οι φιλανθρωπικές οργανώσεις λειτουργούν και μανιπουλάρουν τα στοιχεία που τις αφορούν (goo.gl/H8BQCy).

Η ALSA δεν είναι η μόνη ένοχη: οι πρακτικές της είναι ενδεικτικές μιας ευρύτερης τάσης στον τρόπο και στους λόγους λειτουργίας των φιλανθρωπικών οργανώσεων. Έχουμε την τάση να αντιμετωπίζουμε τις φιλανθρωπικές καμπάνιες και δράσεις με θετικό τρόπο, σαν ενέργειες που βοηθούν στην καταπολέμηση της κοινωνικής αδικίας. Οι φιλανθρωπικές οργανώσεις παρουσιάζονται ως καλοπροαίρετες και αγαθοεργές, ενώ συχνά επιδίδονται σε επιχειρηματικές πρακτικές. Η ALSA, για παράδειγμα, έχει επενδύσεις ύψους 6,7 εκ. δολαρίων (goo.gl/aOPGmJ).

Οι φιλανθρωπικές και μη κυβερνητικές οργανώσεις μας παρασύρουν στη σκέψη ότι συνεισφέρουμε σε θετικές αλλαγές, ενώ συχνά αυτό δεν συμβαίνει. Στη μικροκλίμακα, μπορεί πράγματι να συνεισφέρουμε σε μικρές αλλαγές: ένα σχολείο μπορεί να χτιστεί εδώ ή εκεί, για παράδειγμα, κάτι που μοιάζει θετικό. Εντούτοις, στη μεγάλη κλίμακα, η επίδραση είναι πολύ μικρή. Εκατομμύρια, αν όχι δισεκατομμύρια, δολάρια διοχετεύονται στην καταπολέμηση της πείνας στον κόσμο, στην προστασία του περιβάλλοντος ή στην ανακούφιση των φτωχών, όμως πολύ μικρή πρόοδος σημειώνεται σε αυτά τα ζητήματα. Σε κάθε περίπτωση, είναι φανερό ότι αυτού του τύπου η αντιμετώπιση δεν φέρνει αποτελέσματα και δεν φτάνει στη ρίζα των προβλημάτων.

Κάνοντάς μας να πιστεύουμε ότι βοηθάμε στην καταπολέμηση της αδικίας σε παγκόσμια κλίμακα, η φιλανθρωπία δημιουργεί ένα κλίμα το οποίο επιτρέπει στις κυβερνήσεις και τις παγκόσμιες ελίτ να φορτώσουν τις δικές τους ευθύνες στον ευρύτερο πληθυσμό. Οι κυβερνήσεις, ιδίως του δυτικού κόσμου, θα έπρεπε να εργάζονται για την άρση των ανισοτήτων και την παροχή υψηλής ποιότητας ιατροφαρμακευτικής κάλυψης σε όλους. Αντί γι’ αυτό, ψαλιδίζουν τις δημόσιες υπηρεσίες και φορτώνουν το βάρος της «φιλανθρωπίας» στους απλούς πολίτες. Κάτι που σημαίνει ότι οι συνηθισμένοι άνθρωποι των ανώτερων μεσοστρωμάτων θα δίνουν κάποια μικροποσά, και οι πλούσιοι θα κόβουν πότε πότε κάποια μεγάλη επιταγή, συνεχίζοντας να παίζουν τον ρόλο τους στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα που παράγει μεγαλύτερη ανισότητα, περισσότερο πόνο και μη αναστρέψιμη περιβαλλοντική υποβάθμιση. Οι πλούσιες ελίτ –στις οποίες ανήκουν οι 85 άνθρωποι που ελέγχουν τον μισό παγκόσμιο πλούτο– (http://goo.gl/NF4lcA) διαθέτουν αρκετά χρήματα για να εξαλείψουν με ευκολία τα περισσότερα από τα προβλήματα που προσπαθεί να καταπολεμήσει η φιλανθρωπία. Μόνο που δεν υπάρχει αληθινή επιθυμία για ριζική λύση· το θέμα είναι να περνάμε στα προβλήματα κάποιο λούστρο φιλανθρωπίας.

Αφού προσφέρουμε τον οβολό μας για φιλανθρωπικούς σκοπούς, γυρνάμε την πλάτη τεμπέλικα και αμελούμε να μελετήσουμε σε βάθος τα σχετικά ζητήματα. Μια επιταγή ξεπλένει τη συνείδησή μας και μας επιτρέπει να επιστρέψουμε στην καθημερινή μας ζωή. Ο καπιταλισμός (όπως τουλάχιστον τον γνωρίζουμε) πηγαίνει με τη φτώχεια και τον πόνο όπως το γινγκ πάει με το γιανγκ. Αυτός είναι ο τρόπος λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος και η φιλανθρωπία είναι ένας βολικός τρόπος να μην ασχολούμαστε με τον μετασχηματισμό της κοινωνίας. Η φιλανθρωπία μας αποτρέπει από το να ρωτάμε τις βαθύτερες ερωτήσεις και να κάνουμε τη σύνδεση μεταξύ του καπιταλισμού και της κοινωνικής αδικίας, μια σύνδεση που ξεκινάει από μας τους ίδιους. Εξαιτίας της, τα αντιμετωπίζουμε ως ξεχωριστά πράγματα, άσχετα μεταξύ τους — και αυτό βολεύει μια χαρά τις κυβερνώσες ελίτ.

Αντί λοιπόν να δίνουμε ένα μικρό μέρος των εισοδημάτων μας για φιλανθρωπικούς σκοπούς, θα έπρεπε να αρχίσουμε να αμφισβητούμε την καπιταλιστική παγκόσμια τάξη στην οποία μετέχουμε, αντιμετωπίζοντάς την ως βασική αιτία των ανισοτήτων. Σε αντίθεση με τους διακηρυγμένους στόχους της, η φιλανθρωπία στην πραγματικότητα διευκολύνει το σύστημα, γιατί μας προτρέπει να παραβλέπουμε το ευρύτερο πλαίσιο στο οποίο αναπτύσσονται τα παγκόσμια δεινά και να κρατάμε το κεφάλι μας χωμένο στην άμμο. Πρέπει να αρχίσουμε να «ενώνουμε τις τελείες» και να αποδεχθούμε ότι το σύστημα είναι χαλασμένο και αναπαράγει την αδικία. Πρέπει να αρχίσουμε να θέτουμε τις κατάλληλες ερωτήσεις για την καπιταλιστική μας κοινωνία, όπως γιατί γεννά και διαιωνίζει την ανισότητα και τον πόνο. Και εντάξει, δεν είναι κακό να συμμετέχουμε σε έναν οιονεί αλτρουισμό όπως το Ice Bucket Challenge, φτάνει να ξέρουμε ότι έτσι δεν βοηθάμε στο να αλλάξει το σύστημα, απλώς το διευκολύνουμε.

 

Η Amit Singh είναι ερευνήτρια, απόφοιτος του μεταπτυχιακού προγράμματος Global Politicsτου London School of Economics. Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο opendemocracy.net, στις 3.9.2014.

[1]    ALS (Amyotrophic Lateral Sclerosis) είναι η εκφυλιστική ασθένεια πιο γνωστή ωςΑμυοτροφική Πλευρική Σκλήρυνση· συχνά, αποκαλείται νόσος του Lou Gehrig. Εδώ η αρθρογράφος αναφέρεται στην ALS Association, τον μεγαλύτερο μη κερδοσκοπικό οργανισμό για την καταπολέμηση της ασθένειας. Βλ. www.alsa.org (Σ.τ.Μ.).

09/09/2014 Posted by | ΕΚΘΕΣΗ Β΄ΛΥΚΕΙΟΥ, ΕΚΘΕΣΗ Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ, κριτήρια γ΄λυκ | Σχολιάστε

Selfie – μόδα ή παγίδα;

selfies1

Με την εξέλιξη της τεχνολογίας ο σύγχρονος άνθρωπος έχει γίνει αδιάσπαστο μέρος της.

 Με την ενασχόληση μας με τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας η πληροφόρηση μας γίνεται  πιο άμεση, πιο  πλήρης και πιο τέλεια. Δυστυχώς, μερικοί από όσους δέχονται την πληροφόρηση αυτή, αρχίζουν να ασχολούνται με  έμμονο και παθολογικό τρόπο με αυτή.

 Έχει παρατηρηθεί πως  η συνεχής και έμμονη απασχόληση με το κινητό τηλέφωνο, το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βασίζεται πάνω σε ένα άλλο κίνητρο, διαφορετικό από την απλή πληροφόρηση – τον φόβο μήπως μείνουμε έξω από τις εξελίξεις και μας διαφύγει κάτι σπουδαίο. Η νέα αυτή παθολογική σχέση με τα Μέσα έχει πάρει το όνομα  FOMO (Fear Of Missing Out).

 Το ακρώνυμο FΟMO δηλώνει το πώς η νέα γενιά ζει μια δεύτερη ζωή στην ψηφιακή πραγματικότητα σε βαθμό που δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την «cyber ταυτότητά» της! Μία συνηθισμένη ημέρα στο Facebook μπορεί να μας μετατρέψει σε “σούπερ ήρωες”. Τα status λειτουργούν σαν μεταμορφωτικές δυνάμεις, με την βοήθεια των οποίων, προβάλλεται το προφίλ ενός ατόμου που συνέχεια, ταξιδεύει, κάνει check-in σε διαφορετικά μέρη, διασκεδάζει ασταμάτητα και τραβάει selfie φωτογραφίες μέχρι πρωίας. 

Σήμερα, οι περισσότερες φωτογραφίες των φίλων μας, των αθλητών, των τραγουδιστών, των ηθοποιών ακόμα και του Προέδρου των ΗΠΑ είναι «selfie». «Selfie» (αυτοαπεικόνιση)  είναι η φωτογραφία εκείνη που βγάζει κανείς μόνος του στον εαυτό του χρησιμοποιώντας την κάμερα ενός smartphone ή μιας webcam και την αναρτά στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Ο όρος “selfie” ανακοινώθηκε ως η λέξη της χρονιάς 2013 για το Αγγλικό λεξικό της Οξφόρδης καθώς ήταν αδύνατο να περιηγηθεί κανείς στα κοινωνικά δίκτυα χωρίς να δει τουλάχιστον μία “selfie” φωτογραφία.

Τι ωθεί όμως τελικά τους ανθρώπους να αυτό-φωτογραφίζονται και να αναρτούν προσωπικές τους στιγμές στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης;

Ένας από τους λόγους που κάνει την «selfie» δημοφιλή είναι διότι αυξάνει την αυτοπεποίθησή μας. Ο τρόπος που προβάλλουμε τον εαυτό μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα από όταν κοιταζόμαστε απλώς σε έναν καθρέφτη,γιατί με αυτό τον τρόπο ελέγχουμε και επεξεργαζόμαστε την εικόνα μας. Δεν υπάρχει πίεση χρόνου ούτε περιορισμός στα φωτογραφικά κλικ και με συμμάχους φίλτρα και εφαρμογές επεξεργασίας φωτογραφιών καταλήγουμε σε μία που μας ικανοποιεί.

Ένας άλλος λόγος που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε κοινοποιήσει τουλάχιστον μία selfie φωτογραφία μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι άλλος από το να αποδείξουμε πως περάσαμε και εμείς από αυτό το μέρος, κάναμε και εμείς παρέα με αυτούς τους ανθρώπους και έχουμε μία γεμάτη ζωή… πιθανόν για να προκαλέσουμε και λίγο τον φθόνο κάποιων.

Kάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν πως όταν μετά την δημοσίευση μίας φωτογραφίας, η ανυπομονησία για το πρώτο like εντείνεται και όταν έρχεται το πρώτο, η προσμονή για τα υπόλοιπα παραμένει ίδια τότε πιθανόν υπάρχουν στοιχεία ναρκισσισμού. Ο ναρκισσισμός ίσως οφείλεται σε αυτό ακριβώς, το αέναο κυνηγητό να τραβούμε όλο και περισσότερα βλέμματα πάνω μας που κωδικοποιούνται υπό την μορφή των likes. Το να «αρέσει» μία ανάρτηση στους φίλους μας, μεταφράζεται ως ένδειξη αποδοχής μας στον εικονικό κόσμο.

Πριν βγάλεις μια φωτογραφία ρώτα τον εαυτό σου και σκέψου γιατί την βγάζεις. Αν σου αρέσει ο εαυτός σου σήμερα ή αν απλώς έχεις παιχνιδιάρικη διάθεση και θέλεις να αιχμαλωτίσεις την στιγμή για τον εαυτό σου ή για να την μοιραστείς με τους φίλους σου, τότε είναι κάτι ευχάριστο που αξίζει να αποτυπωθεί. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν περιμένεις την ανταπόκριση των φίλων σου.

 Αν περνάς τα επόμενα 30 λεπτά μανιωδώς με το κινητό στο χέρι, κλικάρωντας και ανανεώνοντας την σελίδα ή ελπίζοντας να σχολιάσουν και να κάνουν “like” συγκεκριμένα άτομα, είναι ένα σημάδι ότι εξαρτάσαι σε σημαντικό βαθμό από την κριτική και την αποδοχή των άλλων, οι οποίες θα καθορίσουν την ευτυχία και την αξία σου. Οι περιστασιακές «selfie» φωτογραφίες είναι μέρος της κοινωνικής μας δικτύωσης, αλλά οι πολλές σπαταλούν πολλή ενέργεια και συχνά δείχνουν θέματα υπερβολικής ή χαμηλής αυτοεκτίμησης.

Oι φωτογραφίες «selfie» συχνά είναι ακίνδυνες και μέσα στα πλαίσια της διασκέδασης. Αν όμως ξοδεύουμε πολύ χρόνο απασχολούμενοι με την κοινωνική μας ταυτότητα ή αν εμπλεκόμαστε σε καταστάσεις μόνο και μόνο διότι θα μας εξασφαλίσουν μία καλή φωτογραφία η οποία θα μας χαρίσει πολλά «like», τότε θα πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να συνειδητοποιήσουμε ότι πρώτα πρέπει να ζούμε τις στιγμές και έπειτα να τις φωτογραφίζουμε.

 Γράφει η Χριστίνα Βαγενά, ΜSc Συμβουλευτική Ψυχολογία, Γνωστική-Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία,

www.thessalonikiartsandculture.gr

Συνέχεια

09/09/2014 Posted by | ΕΚΘΕΣΗ Β΄ΛΥΚΕΙΟΥ, ΕΚΘΕΣΗ Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ, κριτήρια γ΄λυκ | Σχολιάστε

Υπερκατανάλωση – «Η καταναλωτική εξάρτηση»

images«Η καταναλωτική εξάρτηση»

«Και γιατί η καταναλωτική εξάρτηση αποτελεί πρόβλημα;» θα μπορούσε να αντιτείνει κάποιος αισιόδοξος αναγνώστης. «Μήπως αυτή η μορφή εξάρτησης δεν είναι πιο «υγιής» και λιγότερο επιβλαβής από την εξάρτηση από τα ναρκωτικά ή από το αλκοόλ;». Το πρόβλημα είναι ακριβώς ότι το καταναλωτικό σύνδρομο, όταν εκδηλώνεται ως ωνιομανία, δεν αποτελεί καθόλου μια «αθώα» ή «ανώδυνη» συμπεριφορά. Τα άτομα που υποφέρουν από την καταναλωτική μανία παρουσιάζουν σχεδόν όλα τα τυπικά συμπτώματα των εξαρτημένων από τα ναρκωτικά ατόμων! Για παράδειγμα, όταν δεν μπορούν, συνήθως για οικονομικούς λόγους, να ικανοποιήσουν τις καταναλωτικές τους ανάγκες νιώθουν πραγματικά απαίσια (νευρικότητα, κατάθλιψη, πονοκεφάλους, ναυτία κ.ο.κ.) και συνεπώς τους είναι αδύνατον να λειτουργήσουν ως «ισορροπημένα» άτομα στην εργασία ή στην οικογένειά τους. Εξάλλου, από πολλές σχετικές έρευνες που έχουν γίνει στην Ευρώπη και την Αμερική προκύπτει ότι μόνο η μειονότητα των μανιακών καταναλωτών δεν παρουσιάζει και άλλα ψυχοσωματικά προβλήματα. Πολύ συχνά, για παράδειγμα, υποφέρουν -ή υπέφεραν κατά το παρελθόν- από ανορεξία ή βουλιμία. Σήμερα θεωρείται πλέον βέβαιο ότι η ψυχαναγκαστική καταναλωτική μανία (ωνιομανία) συνδέεται άμεσα με τις συχνές κρίσεις πανικού, την αγχώδη συμπεριφορά και την αδυναμία ελέγχου των παρορμήσεων, που συνήθως θεωρούνται τυπικές εκδηλώσεις των ψυχολογικά ασταθών ατόμων. Συνέχεια

17/10/2013 Posted by | κριτήρια γ΄λυκ, Uncategorized | Σχολιάστε

Η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας

Ο εκσυγχρονισμός, δηλαδή η παρακολούθηση και προσαρμογή προς τις εκάστοτε διεθνείς οικονομικές κυρίως συνθήκες, ώστε να διασφαλίζεται η σταθερότητα και η συνεχής πρόοδος και να προλαμβάνονται οι οπισθοδρομήσεις και τα αδιέξοδα, δε νοείται χωρίς να λαμβάνει υπόψη δύο κυρίως παράγοντες:
την τάση παγκοσμιοποίησης της οικονομίας, που είναι κυρίως αναπόφευκτο αποτέλεσμα της απελευθέρωσης του διεθνούς εμπορίου, και την ανάπτυξη της τεχνολογίας κυρίως στον τομέα της επικοινωνίας χάριν της πληροφορικής, η οποία αποφασιστικά επιβάλλει και καθοδηγεί την παγκοσμιοποίηση.
Αυτά σημαίνουν ότι, βαθμιαία, ολόκληρος ο πλανήτης γίνεται ένας ενιαίος χώρος. Ό,τι κάνει κάθε άνθρωπος, όπου γης, μπορεί να επηρεάσει τη ζωή και το μέλλον των άλλων ανθρώπων στον υπόλοιπο πλανήτη. Λ. χ. η άφρων ληστρική εκμετάλλευση των δασών της Ινδονησίας και του Αμαζονίου στη Βραζιλία προκαλεί τεράστιες και ανεξέλεγκτες πυρκαγιές, που επηρεάζουν τις κλιματολογικές συνθήκες σ΄ ολόκληρη τη γη. Ή το ύψος των επιτοκίων στις ΗΠΑ ή τη Γερμανία έχει άμεσο αντίκτυπο στις υπόλοιπες οικονομίες, όπου γης, και συνεπώς και στην Ελλάδα. Τα οικονομικά σύνορα ισοπεδώνονται από την κατάργηση προστατευτικών δασμών, ποσοστώσεων και απαγορεύσεων εισαγωγής, ενώ τα εθνικά σύνορα δεν μπορούν να παρεμποδίσουν την επικοινωνία, την πληροφόρηση, τον επηρεασμό μιας χώρας, ενός λαού, από τους άλλους. Οι τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι υπήρξαν η κύρια αιτία της κατάρρευσης του υπαρκτού σοσιαλισμού, αφού τα ψέματα πάνω στα οποία στηριζόταν η προπαγάνδα του δεν άντεξαν στη δορυφορική απομυθοποίησή τους.
Η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ξεκίνησε για να σταματήσουν οι πόλεμοι δια της οικονομικής συνεργασίας, αλλά τα τελευταία χρόνια, προχωρεί με την οικονομική και νομισματική ενοποίηση, για να μπορέσουν οι χώρες- μέλη με το ενιαίο νόμισμα και τη μεγιστοποίηση των οικονομικών χώρων να επιβιώσουν σε συνθήκες συχνά ανελέητου διεθνούς ανταγωνισμού.
Σήμερα τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας έχουν κυρίως η Βόρεια Αμερική, η Ιαπωνία και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Όμως, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της Διεθνούς Τράπεζας, μετά 20 έτη νέες οικονομικές δυνάμεις θα αμφισβητήσουν αυτή την οικονομική κυριαρχία. Πρόκειται για τις πυκνότερες σε πληθυσμό χώρες του κόσμου, που με τους αναπτυξιακούς ρυθμούς τους καλπάζουν προς εντυπωσιακές οικονομικές κατακτήσεις. Τα ονόματά τους: Κίνα, Ινδία, Ινδονησία, Βραζιλία και Ρωσία (αν η τελευταία ξεπεράσει τους κλυδωνισμούς κατά τη μετάβασή της από κεντρικά διευθυνόμενη σε ελεύθερη οικονομία).
Η απάντηση στο εύλογο ερώτημα «κι εμείς οι Έλληνες τι πρέπει να κάνουμε;» είναι απλή, αλλά κι εξαιρετικά δύσκολο να υλοποιηθεί. Θα πρέπει να γίνουμε ανταγωνιστικοί σε όλα τα επίπεδα. Αυτό σημαίνει: α) να παράγουμε προϊόντα που ζητά η διεθνής, αλλά και η ελληνική αγορά, β) να παράγουμε σε κόστος που επιτρέπει τιμές ανάλογες προς τις διεθνείς και, ει δυνατόν, χαμηλότερες, γ) τα προϊόντα μας να έχουν ποιότητα και ποικιλίες, που προτιμά η διεθνής κατανάλωση, δ) να συναλλασσόμαστε με προοπτική χρόνου και όχι με τη λογική του ό,τι αρπάξουμε μια και έξω. Δηλαδή με συνέπεια προς τις συμβατικές δεσμεύσεις μας, καλόπιστα και με σεβασμό στον πελάτη. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε και να αυξήσουμε τις εξαγωγές μας και θα μπορούν τα ελληνικά προϊόντα να αντιμετωπίσουν επιτυχώς τα ξένα και μέσα στην ελληνική αγορά.
ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ»

Α. Να γράψετε την περίληψη του κειμένου σε 80-100 λέξεις.

Β.1. Να σχολιάσετε το χωρίο του κειμένου: «Οι τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι δορυφορική απομυθοποίησή τους» σε 60-80 λέξεις.
Β.2. Να βρείτε 1 συνώνυμο για καθεμία από τις παρακάτω λέξεις και να τις ετυμολογήσετε: κατάρρευση, απομυθοποίηση, οπισθοδρομήσεις, αναπόφευκτο, διεθνείς.
Β.3. Με ποια συλλογική πορεία αναπτύσσεται το κείμενο;

Γ. Η παγκοσμιοποίηση δεν περιορίζεται πια στον οικονομικό τομέα.Έχει γίνει πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική, διαμορφώνοντας με τελείως διαφορετικό τρόπο τις παγκόσμιες εξελίξεις. Μέσα σ΄ αυτή τη δίνη των αλλαγών πώς θα μπορούσαν να διατηρήσουν τη φυσιογνωμία τους οι μικρότεροι πληθυσμιακά και ασθενέστερα οικονομικά λαοί; Να αναπτύξετε τις απόψεις σας σε ένα άρθρο για την εφημερίδα του σχολείου σας. (500-600)

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Α. Ο αρθρογράφος αναφέρεται στην οικονομική παγκοσμιοποίηση και στη συνέπεια της αλληλεξάρτησης των λαών. Η παγκοσμιοποίηση και η τεχνολογική επικοινωνιακή εξέλιξη είναι προϋποθέσεις του εκσυγχρονισμού.Τα κρατικά εμπόδια παρακωλύσουν να εμποδίσουν την αλληλεπίδραση των λαών, μια που η τεχνολογία συνέλαβε στην παύση του επικοινωνιακού απομονωτισμού χωρών με ολοκληρωτικά καθεστώτα. Παράλληλα, η ευρωπαϊκή ένωση αρχικά έπαυσε τους πολέμους, σήμερα αντιμετωπίζει τον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Οι σημερινές αναπτυγμένες οικονομικά δυνάμεις θα δώσουν μελλοντικά τη θέση τους σε ανερχόμενες δυνάμεις. Σ΄ αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα, για να ανταπεξέλθει, οφείλει να παράγει προϊόντα ανάλογα της ζήτησης, ποιοτικά, χαμηλού κόστους, με συνέπεια στους πελάτες.
Β.1. Οι τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι βοήθησαν στην πτώση ολοκληρωτικών καθεστώτων, γιατί οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης δεν ήξεραν τι πράγματι συμβαίνει εκτός συνόρων, αφού η προπαγάνδα του καθεστώτος περιείχε στοιχεία που αποδοκίμαζαν τις συνθήκες και τον τρόπο ζωής των δυτικών λαών. Οι δορυφόροι μετάφεραν την αληθινή εικόνα στους καταπιεσμένους λαούς οι οποίοι συγκριτικά αντελήφθησαν τη δεθνή οικονομική και κοινωνική κατάσταση τους και εξεγέρθησαν έναντι των τυράννων. Η ουσιαστική πληροφόρηση με τη βοήθεια της τεχνολογίας αφόπλισε τους λαούς και εδώ αναδεικνύεται η αξία της συντελούμενης παγκοσμιοποίησης.
Β.2. κατάρρευση: γκρέμισμα/ κατά + ρέω απομυθοποίηση: απαξίωση/ από + μυθοποίηση<μύθος<ποίηση οπισθοδρομήσεις: αναχρονίσεις/ όπισθεν + δρομέω- ω αναπόφευκτο: αναπότρεπτο/ ανά + από + φεύγω διεθνείς: οικουμενικές/ διά + έθνος Β.3. Η συλλογιστική πορεία του κειμένου είναι παραγωγική. Ο συγγραφέας αρχίζει από τη γενική έννοια του εκσυγχρονισμού και καταλήγει συγκεκριμενοποιώντας την έννοια του εκσυγχρονισμού στο εκπαιδευτικό σύστημα.
Γ. «Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ»
Η αλλαγή διάρθρωσης της οικονομίας σε παγκόσμιο επίπεδο, η μείωση των αποστάσεων λόγω της ανάπτυξης των επιστημών και των νέων τεχνολογιών και η διεθνοποίηση των μέχρι πρότινος εθνικών προβλημάτων επέφεραν μια «νέα τάξη πραγμάτων» που συνοπτικά πολλοί αποκαλούν «παγκοσμιοποίηση». Αν και η παγκοσμιοποίηση αρχικά είχε μόνο οικονομικό χαρακτήρα, σταδιακά επεκτάθηκε σε όλους τους τομείς της συλλογικής ζωής. Τώρα πια όλοι μιλούν για την άσκηση μιας παγκόσμιας πολιτικής από τα ισχυρά κράτη, για την όξυνση κοινωνικών φαινομένων και προβλημάτων, μέχρι και για τη διάδοση μιας παγκόσμιας κουλτούρας.
Οι μικρότερες πληθυσμιακά και οικονομικά ασθενέστερες χώρες τις περισσότερες φορές παθητικά ακολουθούν τις παγκόσμιες εξελίξεις παρά τις διαμορφώνουν. Συχνά είναι τα φαινόμενα οικονομικής και πολιτικής τους εξάρτησης από την πολιτική των κραταιών χωρών, αλλά και της ισοπέδωσης της ιδιαίτερης πολιτιστικής φυσιογνωμίας τους. Μέσα σ΄αυτές τις συνθήκες δεν εισακούονται οι χώρες με μικρότερη επιρροή, πράγμα που αποτελεί παραβίαση των δικαιωμάτων της αυτοδιαδιάθεσης και του αυτοκαθορισμού. Εξάλλου, καταστρατηγούνται τα δικαιώματα του επί ίσοις όροις διαλόγου, του αμοιβαίου σεβασμού και τις ισότητας μεταξύ των μελών της διεθνούς κοινότητας.
Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω εύλογο είναι να αναρωτιέται κανείς πώς οι μικρότερες χώρες θα μπορούσαν να αποκτήσουν στον παγκόσμιο χάρτη των εξελίξεων τη θέση που πραγματικά δικαιούνται. Προς την κατεύθυνση αυτή κινείται και το έργο των υπερεθνικών οργανισμών και των διεθνών δικαστηρίων. Σε ακραίες περιπτώσεις ανισοτήτων και αδικιών κάθε λαός μπορεί να καταφύγει στη χρήση έννομων μέσων για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης, της ισότητας και της ισορροπίας.
Όμως κάθε λαός πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι «κρατά την τύχη του στα δικά του χέρια». Χρειάζονται συλλογικές και συντονισμένες προσπάθειες των μικρότερων χωρών για να εξελιχθούν σε υπολογίσιμες δυνάμεις στο παγκόσμιο στερέωμα. Η αλήθεια είναι ότι κάθε χώρα διαθέτει στοιχεία που μπορεί να αξιοποιήσει και να αναδείξει για να κατακτήσει μια, αν όχι ισότιμη, τουλάχιστον αξιοπρεπή θέση στη διεθνή κοινότητα. Πρώτα απ΄ όλα κάθε λαός πρέπει να αποκτήσει το αίσθημα της εθνικής αυτοσυνειδησίας. Η καλλιέργεια και η ανάπτυξη της εθνικής γλώσσας και γραμματείας αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο για την απόκτηση του αισθήματος αυτού. Είναι ο τρόπος που κάθε λαός έχει για να εκφράσει και να προωθήσει σκέψεις και συναισθήματα. Κοντά στη γλώσσα έρχεται και η ανάπτυξη των τεχνών. Η πολιτιστική παράδοση του παρελθόντος συντηρείται και μεταλαμπαδεύεται στα σύγχρονα καλλιτεχνικά έργα, επιβεβαιώνοντας ότι δεν είναι κάτι νεκρό, αλλά ζωντανός οργανισμός και φορέας των αξιών και των αρχών κάθε έθνους.
Εξάλλου, μέσα από την καλλιέργεια του αισθήματος της εθνικής αυτοσυνειδησίας, θα περιοριστεί το φαινόμενο της ξενομανίας. Οι πολίτες των μικρότερων χωρών θεωρούν πως η άκριτη υιοθέτηση του μοντέλου ζωής των ανεπτυγμένων χωρών αρκεί και για τη δική τους πρόοδο. Η πρόοδος όμως δεν επέρχεται μέσα από στείρες μιμητικές διαδικασίες.
Στόχος του άρθου μας είναι να αποδείξουμε ότι η παγκοσμιοποίηση αποτελεί τη νέα πρόκληση του 21ου αιώνα που θα πρέπει να αντιμετωπίσουν όλες οι χώρες.Και από την αντιμετώπιση της πρόκλησης αυτής όλοι οι λαοί μπορούν να βγουν κερδισμένοι και να ατενίσουν με περισσότερη σιγουριά και αισιοδοξία το μέλλον.

αναδημοσίευση από εφημ. «Τα νέα»

27/12/2007 Posted by | κριτήρια γ΄λυκ | Σχολιάστε

το κείμενο σχετίζεται με τον θεματικό κύκλο (πολιτισμός -τέχνη)που ανήκει στην εξεταζόμενη ύλη της έκθεσης γ΄λυκείου.

Πολιτιστικός ολοκληρωτισμός;

Ο μύθος του πλουραλισμού στον χώρο του πολιτισμού

Τις τελευταίες δεκαετίες ο Δυτικός Πολιτισμός επαναπαύεται στον μύθο της δημοκρατικότητάς του. Αφενός η σύγκρισή του με τις ισλαμιστικές πολιτιστικές ακρότητεςασχέτως πολιτικής θέσης-, αφετέρου το άλλοθι της συνεχούς συνδιαλλαγής, ο «Πολιτιστικός Πολιτισμός» δηλαδή, που σημαίνει και την αποδοχή της όποιας διαφορετικότητας, αλλά και το διεθνές πολιτιστικό ψηφιδωτό, το αναπτυσσόμενο από τη συμμετοχή και των κεντρικών και των περιφερειακών στοιχείων, δίνουν, υποτίθεται, τις εγγυήσεις μιας πλουραλιστικής εξέλιξης, ανέκαθεν ευκταίας. Ευκταία ίσως ήταν, τουλάχιστον για τις προωθημένες συνειδήσεις, αλλά υπήρξε και εφικτή; Ηδη το προαναφερθέν σχήμα της σύμμετρης συμμετοχής κέντρων και περιφερειών στους πολιτιστικούς σχηματισμούς δείχνει να πάσχει, διότι η περιφέρεια, με τους οικονομικοτεχνικούς της περιορισμούς, συχνά αναγκάζεται να απέχει, παραχωρώντας πρωτοβουλίες κυριαρχικές στα κεντρικά υπερτροφικά μεγέθη. Το πρόβλημα έλκει τις ρίζες του και από το βαθύ παρελθόν. Ηδη πολλά στοιχεία κληρονομημένα και διαιωνιζόμενα φέρουν τη σφραγίδα ενός αυταρχισμού αναπόφευκτου. Ενδεικτικά ας αναφερθεί η ίδια η γλώσσα, με τη δυσκίνητη και αυστηρή της δομή, η οποία στη γέννησή της κατέγραψε ανεξίτηλα νοοτροπίες και διακρίσεις, πρόσφορες μεν για τα τότε ισχύοντα, μεταφερόμενες δε ως τα διαφοροποιημένα τοπία του τώρα. Το αποτέλεσμα είναι ότι μέσω της αναλλοίωτης γλώσσας πυρπολείται διαρκώς η πολιτιστική ευκινησία και ανεξαρτησία, διότι σκέψη εκτός γλώσσας δεν υπάρχει, άρα και σκέψη απαλλαγμένη κάποιου αρχέγονου συντηρητισμού είναι αδύνατη. Θα μπορούσαν να προστεθούν και τα τοπικά παραδοσιακά μεγέθη, τα πεισματικά, τα οποία ως σύμβολα κάποιας εγωπαθούς πολιτιστικής ταυτότητας, επιμένουν στον αναχρονισμό, ματαιώνοντας τη συνδιαλλαγή με τις τρέχουσες εξελίξεις. Επίσης, δεν είναι δυνατόν να παραβλεφθεί ο σκόπελος των δυτικών θρησκειών, οι οποίες, ακινητοποιώντας αιώνες ολόκληρους σε σκοταδισμούς και ιεροεξεταστικές βαρβαρότητες, ασκούν ανενόχλητες διαχωριστικές προπαγάνδες ή επιβάλλουν πρωτόγονα τελετουργικά. Ας επιστρέψουμε όμως στις σύγχρονες συνιστώσες που ματαιώνουν το όραμα του πολιτιστικού πλουραλισμού. Καθώς πολιτισμός εκτός πολιτικών τειχών δεν υπάρχει, ως κύρια συνιστώσα μπορούμε να αναφέρουμε τον καπιταλιστικό μονισμό. Ο οποιοσδήποτε μονισμός οδηγεί σε μονοφωνίες και οι εύλογοι αντίλογοι ή και οι επί μέρους εξεγέρσεις απορροφώνται εύκολα ως διακοσμητικά συστατικά του κεντρικού συστήματος. Αντιθέτως, η πλήρης και ριζική σύγκρουση είναι καταδικασμένη και αιωρείται παντοτινά εκτός πολιτιστικού σκηνικού. Το σύγχρονο όργανο του καπιταλιστικού μονισμού είναι η πολιτιστική αγορά, η εν πολλοίς παγκοσμιοποιημένη. Μακριά από κάθε πρόθεσηνα κρίνουμε εδώ τα συν και τα πλην της παγκοσμιοποίησης από κοινωνικοοικονομικής πλευράς, θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε τα εξής: Παρ΄ όλο που εκ πρώτης όψεως μια πολιτιστική αγορά που προέρχεται από πολλούς και απευθύνεται προς άπαντες θα μπορούσε να περιλαμβάνει πληθώρα ειδών, μορφών, ιδεών και απόψεων, εκπροσωπώντας μια ευεργετική πολυφωνία, στην πράξη συμβαίνει το αντίθετο ακριβώς. Η αγορά ελάχιστα ενδιαφέρεται για τον πολιτιστικό πλουραλισμό. Αντιθέτως, υπακούοντας τυφλά στους νόμους του κέρδους, προωθεί μόνον προϊόντα προορισμένα για ευρεία κατανάλωση, αφήνοντας τις απαιτητικές μειοψηφίες εγκλωβισμένες σε πολιτιστικούς ορίζοντες ανοίκειους ή ξένους εντελώς. Αν προστεθεί και η βάσιμη αμφιβολία αν τα εύπεπτα πολιτιστικά προϊόντα είναι αποτέλεσμα της ζήτησης του ευρύτερου κοινού ή, αντιστρόφως, αυτά διαμορφώνουν επιδέξια ένα διεθνές κοινό μειωμένων αιτημάτων, τότε θα κατανοήσουμε και τη δηλητηρίαση των νοοτροπιών που επιφέρει η κυριαρχία των αριθμών. Το σύστημα πιέζει τα άτομα προς ολοένα και χαμηλότερες πολιτιστικές στάθμες, διότι έτσι διασφαλίζει την απρόσκοπτη κυριαρχία του. Το φαινόμενο δεν είναι πρωτότυπο. Τα πολιτιστικά ρεύματα που επικράτησαν ανά τους αιώνες ήταν πάντοτε εκείνα που εκπροσωπούσαν τις κυρίαρχες τάξεις της κάθε εποχής, με αποτέλεσμα κάποιοι ρεαλιστές δικαιολογημένα να φαντάζονται τα πολιτιστικά στοιχεία που βυθίστηκαν, εν είδει χαμένης Ατλαντίδας, και τα προϊόντα της σκέψης ή της τέχνης που δεν αναδείχτηκαν ποτέ, αλλά υπήρξαν σπουδαιότερα από τα κληρονομηθέντα. Ωστόσο το φλέγον ερώτημα είναι το ακόλουθο: Ποιες είναι οι κυρίαρχες τάξεις που εκπροσωπεί η σύγχρονη πολιτιστική παραγωγή; Οι μέτοχοι των πανίσχυρων πολυεθνικών; Οι δραστήριοι τεχνοκράτες; Οι τακτοποιημένοι μεσοαστοί; Οι ασθενέστεροι οικονομικώς, οι αδύναμοι για επιθετικές ή αμυντικές τακτικές και υποκινούμενοι απλώς από το όνειρο της εξομοίωσης; ΄Η μήπως μέσω των πολιτιστικών προσφορών εκπροσωπούνται συγκεκριμένα ή μεταβλητά ολιγοπωλιακά συμφέροντα, τα οποία κινούνται από ευκαιριακές παραμέτρους, προσομοιάζοντας συνειδητά την «πώληση πολιτισμού» με την πώληση απορρυπαντικών ή φθηνών αυτοκινήτων; Αλλωστε, πόσο τυχαία είναι η αναμφισβήτητη κυριαρχία των προϊόντων της show business και η αντίστοιχη καθιέρωση κανόνων σύγχρονου lifestyle, που κινητοποιούν βιομηχανίες και χρήμα και μεταμορφώνουν την ήδη υπάρχουσα πολιτιστική μονοφωνία σε καταναγκασμό εφιαλτικό; Γνωρίζουμε ότι στο σημείο αυτό θα μπορούσε νομίμως να προβληθεί η ένσταση ότι, ανεξαρτήτως ρομαντικών διαμαρτυριών, οι πολιτιστικοί τομείς, κυρίως οι ευρείας κυκλοφορίας, κατευθύνονται μεν από την ιδέα του κέρδους, αλλά η ιδέα αυτή είναι η δεσπόζουσα στον καπιταλιστικό μονισμό, ενδεχομένως και η πλέον ανθρωπιστική, επειδή δημιουργεί θέσεις εργασίας – θέσεις καθόλου ευκαταφρόνητες, ιδίως για εποχές όξυνσης της ανεργίας. Θα συμφωνήσουμε με πικρία ότι αν η κατάσταση ισοδυναμεί με αναγκαίο κακό, τότε ίσως το κακό καλώς υπάρχει, αλλά το γεγονός δεν ανακόπτει ούτε τη διαρκή φαλκίδευση του πολιτισμού ούτε τον οικονομικίστικης προέλευσης ολοκληρωτισμό του. Και το ζητούμενο για τον ανήσυχο πολίτη του δυτικού κόσμου διαμορφώνεται περίπου ως εξής: Πώς θα αποκρούσει την πολιτιστική μονοκρατορία των αριθμών και θα ανακαλύψει το πολιτιστικό προϊόν που ανταποκρίνεται στην αισθητική και τη νοημοσύνη του- αν, φυσικά, σε αυτό έχει επιτραπεί να υπάρξει στην αγορά με τρόπο διάφανο; Με άλλες λέξεις, πώς είναι δυνατόν να μην υποκύψει στον πολιτιστικό ολοκληρωτισμό και να διαμορφώσει πυρήνες προσωπικής, αν όχι συλλογικής, αντίστασης; Δεν είναι εύκολη η απάντηση. Κατ΄ αρχήν ο άνθρωπος της Δύσης είναι εν πολλοίς βεβαρημένος από το πολιτιστικό του παρελθόν και ξεκινά φορώντας ήδη τον πολιτιστικό μανδύα εντός του οποίου αναπτύχθηκε, γεγονός που δεν ευνοεί ιδιαίτερα την ευελιξία. Το άλλο εμπόδιο, το πρακτικό, προέρχεται από τις περίπλοκες εργασιακές συνθήκες και από την ανασφάλεια που προκαλεί το σύστημα- πράγματα τα οποία αυτομάτως οδηγούν σε καταστάσεις αιχμαλωσίας. Και οι αιχμάλωτοι δύσκολα θα διαθέσουν χρόνο για να ανιχνεύσουν τους πολιτιστικούς ορίζοντες. Συνήθως θα περιορισθούν στην εσωστρέφεια ή σε επιλογές τυχαίες, χωρίς καμία συνειδησιακή βαρύτητα. Αρα η μοναδική ίσως μέθοδος αντίστασης στον πολιτιστικό ολοκληρωτισμό, που επιτίθεται στις πλειοψηφίες της Δύσης αδιακρίτως, είναι η αμφισβήτηση. Φτωχή μέθοδος, αναμφίβολα, και αποκλειστικά αμυντική, τουλάχιστον όμως προϋποθέτει και την ενεργό κριτική και τη δυσπιστία στα όποια «αυτονόητα» προσπαθούν να αφαιμάξουν σκέψεις και τον ορατό σαρκασμό στα διεθνώς συμβαίνοντα, τα εν πολλοίς παράλογα… * Νένη Ευθυμιάδη

Πεζογράφος, Νομικός (απο τον τύπο)

ΕΡΩΤΉΣΕΙΣ

1. Να γράψετε την περίλιψη του κειμένου σε 120-140 λέξεις.

2.Να ορίσετε σύντομα τις έννοιες <<πολιτιστικός πλουραλισμός , καπιταλιστικός μονισμός >>.

3.Να γράψετε μια συνώνυμη λέξη για κάθεμιά απο αυτές που υπογραμίζονται.

4.Ποιά συλλογιστική πορεία επιλέγει η συγγραφέας για την ανάπτυξη του κειμένου;

 

02/12/2007 Posted by | κριτήρια γ΄λυκ | Σχολιάστε

   

Αρέσει σε %d bloggers: